Zondag

Zondag

Zondag 2 november..

Als ik naar buiten kijk zie ik de blauwe lucht met hier en daar een wolk… Bizar eigenlijk voor de tijd van het jaar dat we gewoon nog zonder jas buiten kunnen lopen.

Althans… de meeste mensen dan, ik loop uiteraard wel al met mijn winterjas aan.

Bij een website hoort ook een blog, vind ik dan… Leuke hersenspinsels. Al vraag ik me af of mijn hersenspinsels op dit moment aantrekkelijk zijn om te lezen.

Ben in de war, overspannen, en heb hulp gezocht. Ben ontzettend snel geïrriteerd, ik vergeet alles. Soms lijkt het wel alsof ik op deze leeftijd al alzheimer begin te krijgen. Ook al zet ik afspraken in mijn telefoon, ik krijg het alsnog voor elkaar om dubbele afspraken te maken. Ik sta zelfs soms bij de pinautomaat en dan weet ik mijn pincode niet meer, en mijn telefoon nummer? Zelfs daar moet ik over nadenken. Ik hou me er maar aan vast dat ook dit weer over zal gaan, zal een kwestie van tijd zijn hoop ik dan maar.

Iedereen maakt dingen mee, iedereen heeft een flink gevulde rugzak. Ik zeg niet dat mijn rugzak voller is dan die van een ander… Het enige waar ik achter gekomen ben is dat ik mijn rugzak nog geen plek bij het grofvuil gegeven heb.. Dus daar ben ik nu aan het werken. Heeft tijd nodig, en hoeveel tijd?? Ik heb geen idee.. Misschien een paar maanden maar misschien ook wel een paar jaar.

Wat mij ook opvalt is dat je juist in deze periode erachter komt hoeveel vrienden je daadwerkelijk heb.
Toen Jos mij in september 2012 ten huwelijk vroeg stond mijn telefoon roodgloeiend, iedereen wilde met mij/ons afspreken om te horen hoe mooi het huwelijksaanzoek wel niet was.
De hoeveelheid vrienden werd nog groter op het moment dat wij wisten dat wij in mei 2013 elkaar het ja-woord gingen geven….
Een prachtige dag volgde, met ontzettend veel familie, vrienden, bekenden.
Op het feest waren volgens mij wel 200 man aanwezig, en hoeveel mensen zien wij daar nog van…? Ik denk dat dat op 2 handen te tellen is.. Ik ben daar klaar mee en ga mijn hart alleen nog maar openzetten voor de mensen die er wel toe doen, die er ook voor mij/ons zijn in slechtere tijden.

Ach, deze blog is openbaar dat weet ik ook wel, dus eigenlijk ben ik mijn hele ziel en zaligheid online aan het gooien en leest alsnog iedereen het…
Het positieve daaraan is… degene die de tekst hierboven lezen en zich aangesproken voelen kunnen misschien eens gaan bedenken wat zij anders moeten doen…

C.

(7)

4 gedachten over “Zondag

  1. Kijk!!! Zo ken ik je weer!!
    Problemen moet je oplossen hoe moeilijk dat ook is of nog zal zijn..de berg lijkt onoverkomelijk maar door steeds een klein stapje verder te gaan zal je er ook komen .
    Je kan door de berg gaan of erover heen ..maar komen zal je er!!!
    We helpen je ..met een hand of een duwtje..
    Je bent niet alleen…
    Gebruik je talent en schrijf het van je af….dat kan je beter dan jezelf beseft.
    Dan zal je snel je grote ,donkere,ontoegankelijk lijkende berg achter je kunnen laten ..
    En opgelucht,met opgeheven hoofd en vrolijk iedere nieuwe dag kunnen begroeten!!!
    Ben trots op je!!x

  2. Wow!! Mooi geschreven en wat zal dat opluchten!
    Ondanks de grote afstand zitten jullie beide diep in ons hart! Al kunmen wij met veel dingen niet zo 1,2,3 helpen, weet dat wij er voor jullie zijn op de momenten dat we elkaar zien!
    Hou je sterk en succes met alles! Komt goed! Xxx van ons

  3. Promise me you’ll always remember: You’re braver than you believe, and stronger than you seem, and smarter than you think.

    A.A. Milne

    Mooi verwoord!
    Ik begrijp heel goed wat je bedoelt met je rugzak. Ik sleur inmiddels al een kleine boedelbak mee.
    Elke dag weer, en niemand die deze ‘last’ even van je kan overnemen.
    Het is makkelijker gezegd dan gedaan maar jij en alleen jij bent de baas over wat er in en uit die rugzak komt.
    Dit kost alleen vaak heel veel tijd.
    Het is een strijd. En mensen zullen je steunen en mensen zullen gaan.
    Omdat er nou eenmaal weinig mensen zijn die blijven en luisteren wanneer je zegt dat het niet goed met je gaat.
    Maar dat je hulp gevraagd hebt aan iemand die er juist wél voor je zal zijn is al een hele grote stap.
    Je hoeft echt niet alles alleen te doen.
    Zolang je maar vaker weer opstaat als dat je valt..

    Liefs xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *