Some people care too much, I think it’s called love

Some people care too much, I think it’s called love

December.. De maand van het samen zijn, het lekkere eten en de gezellige lichtjes. De maand van de kerstmarkten.

2 maanden verder en ik ben eindelijk begonnen met de therapie, mocht tijd worden… Toen ik daar maandag kwam was het een hele zoektocht…. Half in paniek was ik weer want in het gebouw waar ik was, was niemand te vinden. Trap op, trap af. Hallo is daar iemand??
Uiteindelijk zag ik iemand zitten in een kamertje, ben naar deze vrouw toegelopen en heb gevraagd waar ik moet zijn. Mevrouw kende deze meneer niet dus zij stuurde mij weer naar beneden.
Ik weer naar beneden naar de balie, staat een bordje: zijn met lunchpauze zo terug. Oh ja hoor…. uiteindelijk toch iemand gevonden en die stuurde me weer een hele andere kant op. Met een hartslag van 3000 (ik kan nou eenmaal niet goed tegen deze situaties) ging ik op de stoel zitten wachten totdat ik naar binnen werd geroepen.

De deur ging open… Mevrouw Zwemmer? Ja dat ben ik meneer.
Er staat een man voor me, een geitenwollen sokken typ.. Een pluk haar wat hij over zijn hoofd heeft om te verbergen dat hij kaal is… Ja hoor heb ik weer!! Zijn kamer is kil en saai, allemaal witte meubelen, er staat 1 potje met een orchidee in de vensterbank.. that’s it.
Terwijl ik begin te praten hoor ik de echo… Pfff waar ben ik nou weer terecht gekomen…
Meneer had gelijk door dat ik geen vertrouwen meer heb in de hulpverlening, waarop hij zegt: Ik ga er wel voor zorgen dat je dat weer gaat krijgen, yeah sure… Eerst zien dan geloven…
Een uur later komt hij met zijn verhaal… cognitieve gedragstherapie, moet leren om te stoppen met piekeren. Dit zal er hopelijk ook voor gaan zorgen dat ik weer kan slapen.. Meneer is ook geen voorstander voor medicatie dus dat is weer mooi meegenomen hoef ik daar tenminste geen discussie meer over te voeren.
Over een paar weken wil hij mij ook doorsturen voor groepsgesprekken om van mijn gegeneraliseerde angststoornis af te komen… Groepsgesprekken…. alleen al bij het horen van dat word krijg ik al de kriebels. Maar goed als deze man mij zegt dat dit goed voor mij is dan moet ik dat maar geloven, denk ik..
De 2 volgende afspraken zijn al gemaakt, ben benieuwd met wat voor plan hij gaat komen…

Nog 2 dagen werken, en dan vrijdag en zaterdag weg met het werk van Jos. Geen idee waar we geen gaan, big secret.
Het enige wat we weten is dat we voor dag en dauw op Schiphol moeten zijn en zaterdag avond om half 11 weer thuis zijn..
Kan niet tegen verrassingen… maar ik doe mijn best om ook hier weer van te kunnen genieten..

 

C.

(2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *