Cryo update

Cryo update

Gisteren was de dag van de waarheid.
De hele week ben ik al zenuwachtig en gaan er allerlei doemscenario’s door m’n hoofd.. het bekende; ‘wat als..?’

Ik moet vertrouwen hebben, vertrouwen in de artsen en de mensen van het lab.
Zondag om half 10 gaat m’n wekker. Ik maak Jos wakker en samen gaan we naar beneden en drinken we een kop koffie.
M’n telefoon staat roodgloeiend, iedereen wenst ons veel sterkte tijdens het wachten op het belletje.
En dan is het 10 uur, nog maximaal 2 uur en dan weten we het. Dan weten we of ons embryootje goed ontdooid is…

De uren kruipen voorbij en als het half 12 is trek ik het niet meer. Ik ga douchen even m’n gedachten verzetten. Jos zou op mijn telefoon letten. Als ik na 20 minuten weer beneden kom is er nog steeds niet gebeld. Ik vraag mezelf af of ik wel goed gehoord heb wat er gezegd is aan de telefoon? Misschien heb ik me wel vergist in de dag en zitten we vandaag voor niks te wachten?

Iets voor 12 uur belt Jos zelf maar het ziekenhuis. Hij word doorverbonden met de IVF afdeling en legt voor hoe en wat. De verpleegkundige geeft door dat wij om 14.10 uur in het ziekenhuis moeten zijn. Hier reageert Jos verbaast op en legt uit dat we nog niet gebeld zijn of het embryo het ontdooien wel overleefd heeft. Ze beloofd direct naar het lab te lopen en ons dan terug te bellen. Binnen 5 minuten gaat m’n telefoon. Het blijkt dus dat het embryootje pas rond 11 uur uit de vriezer gehaald is. Omdat onze embryo’s met 5 dagen zijn ingevroren kan deze niet vroeg ontdooid worden omdat deze dan weer door gaat delen. En een embryo kan ook weer niet TE oud teruggeplaatst worden.

Vol ongeloof kijken we elkaar aan…. het ontdooien is gelukt, weer een nieuwe poging waar we vol voor gaan!
We gaan ons snel klaarmaken want de tijd dringt. We stappen om 13.00 uur de auto in en zijn om 13.50 uur in het ziekenhuis. Ze zijn aan het verbouwen in het UMC dus we zitten ook nog op de verkeerde plek te wachten hahaha maar om 14.30 uur vinden we eindelijk een arts. Ik denk zomaar dat ze ons aan het zoeken waren….

We gaan de kamer in waar een groot apparaat staat. Daar zit ons embryootje in. De medewerkster van het lab pakt het schaaltje eruit en kijkt via de microscoop of het embryo er nog goed uit ziet. Deze is nog steeds heel mooi en is een Morula. Bij een morula kan je de cellen niet meer tellen omdat het er al teveel zijn. Normaal gesproken verliest een embryo cellen bij het ontdooien maar deze dus niet…. voorspelt veel goeds zou je zeggen.

Ik ga liggen in de stoel en de arts+verpleegkundige brengen mn baarmoederslijmvlies goed in beeld. Dan is het wachten op de katheter met het embryo. Deze word netjes in mn baarmoederslijmvlies gepland. Nadat de medewerkster van het lab via de microscoop bekijkt of de katheter leeg is bedenk ik me dat dit toch wel een speciaal moment weer is.

Ik voel me goed… lichamelijk en geestelijk. Aan mij zal het dit keer niet liggen. Het is nu afwachten wat het embryootje gaat doen… Of deze dit keer wel bij mij wil blijven..

Nu komende de dagen aan dat we niets anders kunnen doen dan wachten en hopen. De komende week heb ik vrij genomen. De week van koningsdag werk ik alleen de maandag en de dinsdag. Even verstand op 0 en alleen maar leuke dingen doen, even geen stress van werk even niet heel vroeg op moeten staan.

Alles voor ons eskimootje…

(93)

2 gedachten over “Cryo update

  1. De Eskimo`s noemden zichzelf Inuït wat `echte mensen` betekent.
    Dat is wel zo passend voor het mensje wat zich gaat ontwikkelen in jouw warme nestje.
    Om vervolgens terecht te komen in een nieuw nestje vol liefde van jou en Jos.
    Het komt goed liefje, wij geloven in je ♡

Laat een reactie achter op Merel Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *