22 maart 2016

22 maart 2016

December 2015.

Sinterklaas is in het land. Jos en ik gaan naar Nesselande en drinken daar een glaasje.
Terwijl wij van ons glaasje wijn aan het genieten zijn, krijgen wij een wijn doos die gevuld is met proppen papier.
Samen maken we deze open en onderin de doos zit een een groen zakje. Dit blijkt het zakje van Scrabble te zijn.
Vergezeld met een gedicht maken wij van de letters in het zakje een zin.

Een reisje naar New York.

Jos en ik kijken elkaar aan… tranen schieten in onze ogen. Met z’n 4en naar New York!! Een droom die uitkomt.

De maanden die volgen zoeken we de goedkoopste vlucht. Na even zoeken vind ik een vlucht van Delta Airlines naar JFK. Wij vertrekken vanaf Zaventem, dit scheelt een hoop geld in vergelijking met Schiphol.
Het hotel in Queens word geboekt en nu is het een kwestie van aftellen. 22 maart is het zover!

Maandag avond 21 maart 2016 zijn Jos en ik druk bezig met het inpakken van onze tassen en het doen van de laatste boodschappen. Op tijd gaan we naar bed want de wekker zal de volgende dag vroeg gaan.

Ruim op tijd staan wij bij mama en GJ voor de deur. We hebben alle 4 nog niet echt een vakantie gevoel… maar dat komt vanzelf wel als we op de luchthaven zijn.
Iets later dan gepland vertrekken we met de auto richting Brussel. We komen in de file terecht. Een half uur voor aankomst (volgens de navigatie) vraag ik GJ of we alsjeblieft even kunnen stoppen, ik moet zoooooo nodig plassen! Al sinds we Belgie in reden rijden we stapvoets, verschrikkelijk druk op de weg en veel file.  Normaal gesproken is GJ iemand die zegt; joh we zijn er bijna hou het nog maar even op. Maar dit keer stopte hij toch bij het eerstvolgende tankstation. Ik stap uit, en aangezien ik geen contant geld heb om de wc te kunnen betalen vraag ik de kassiere of ik 50 cent kan pinnen zodat ik naar het toilet kan gaan. Dit bleek geen probleem te zijn…. Zo gezegd zo gedaan.

Met een lege blaas stap ik weer in en we schuiven weer aan in de file. De minuten tikken weg en mama en ik worden zo langzaamaan lichtelijk zenuwachtig aangezien het al half 8 is en we onze vlucht moeten halen. Om 07.40 komen we aan bij de parking en we parkeren snel de auto en trekken de koffers uit de kofferbak. Terwijl GJ naar binnen gaat om de betaling te regelen, rijd het pendelbusje die ons naar de luchthaven moet brengen voor onze neus weg!!! De chauffeur zegt ons snel terug te zijn maar de vrouw die bij hem in het busje zit moet haar vlucht halen….
Deze man…. en mijn plaspauze en de file heeft ervoor gezorgd dat ik dit verhaal kan typen…

Op een gegeven moment valt het mij op dat er geen vliegtuigen meer opstijgen… Overal horen we sirenes. Mama zegt nog; Nou Char dan kunnen jullie alvast wennen. In New York is het heel gewoon om de hele dag door sirenes te horen.
Niet veel later komt het pendelbusje weer aan rijden. Er is een ontploffing geweest op de luchthaven, hij brengt ons er nog even niet naar toe. We zetten allemaal ons internet aan op onze telefoon en niet heel veel later word ons duidelijk waar wij aan ontsnapt zijn…… Nadat wij op de televisie zien dat er een aanslag geweest is slaat de paniek toe….. Dit is niet te bevatten. De woorden ‘Wat als….’spoken de hele tijd door mijn hoofd. Maar eerst… onze vlucht!!! Ik bel om 08.30 uur Cheaptickets om te vragen of onze vlucht nog gaat vertrekken. De meneer aan de telefoon zou niet weten waarom onze vlucht niet zou vertrekken. Ik geef hem de informatie die wij ondertussen hebben en vertel hem dat er een aanslag gepleegd is. Hij zegt mij dat hij van niks weet maar neemt wel even contact op met KLM om te vragen wat hij voor ons kan doen. Na 10 minuten in de wacht verteld hij dat de vlucht geannuleerd word. We worden z.s.m teruggebeld over de opties. Niet veel later horen we van de explosie bij de metro. Jeetje…. wat gebeurd er allemaal?!?! Onze telefoons staan roodgloeiend. Krijgen van iedereen te horen ; GA DAAR WEG!! STAP IN DE AUTO EN RIJ BELGIE UIT! GJ haalt de auto en terwijl hij naar de auto loopt komen er Nederlanders aanrijden. Wij vertellen hen wat wij op dat moment weten. De mensen in de auto vonden het al zo raar dat hun telefoon constant ging. Ze namen alleen niet op….. want als je in het buitenland gebeld word kost dit veel geld… EVEN SERIEUS?! Ze besluiten toch maar direct mensen te bellen om door te geven dat ze veilig zijn.

Gj komt aanrijden en we stappen allemaal snel in. Terwijl we onderweg zijn naar de snelweg worden er al een hoop toegangswegen gesloten en met geluk komen we nog op de snelweg terecht. Terwijl we totaal verdoofd onderweg naar Nederland rijden word ik gebeld door de KLM. We kunnen de volgende dag vanaf Amsterdam alsnog naar New York vliegen, we komen dan 1 dag later dan gepland aan. Ik bel snel mijn werk maar kom er steeds niet doorheen. Maar uiteindelijk lukt het om te vragen of het goed is om een dag later terug te komen op werk. Dit is geen probleem. GJ laat zijn agenda omzetten en voor Jos zn werk is het ook prima. Een half uur later word ik weer gebeld door de KLM en geef alles door. Onze vlucht is omgeboekt niks houd ons meer tegen.

Terwijl we de grens over rijden stoppen we een kwartier later bij La Place. We drinken een kop koffie en laten alle belevenissen even de revue passeren. Ik vertel mama en GJ dat ik eigenlijk niet meer wil vliegen…. ik ben bang en blijf liever thuis… Maar we moeten ons niet gek laten maken, daar heeft iedereen gelijk in… Maar als we later horen dat er 1 explosie plaatsgevonden heeft bij de incheck balie van Delta Airlines krijg ik toch flink kippenvel en word ik misselijk…. Wij hadden daar gestaan… Wat als….

We komen thuis aan en Jos gaat boodschappen doen. Ondertussen heb ik de tv aangezet. Met verbazing zit ik het Breaking Nieuws te kijken op RTL. Mn telefoon staat rood gloeiend, iedereen wil weten of het wel goed met ons gaat, maar gelukkig zitten wij ondertussen veilig thuis. Jos is weer thuis en heeft een kadootje gekocht. Een armbandje met een klavertje vier. Niks houd ons meer tegen we vertrekken morgen naar New York….

Onze koffers blijven ingepakt… ’s avonds eten we met zn allen bij Otto Hahn. ’s nachts doe ik geen oog dicht…

Stik nerveus vertrekken we de volgende ochtend op tijd naar Schiphol. Weer parkeren we onze auto op een parking en worden we met een pendelbus naar de luchthaven gebracht. Overal militairen, politie agenten en in de rijen is het stil… Iedereen is aangeslagen…

Dit vergeet niemand meer, dit vergeten WIJ nooit meer. Een engeltje op ons schouders, of misschien wel een heel leger engeltjes…

 

Wat als…….

(37)

Eén gedachte over “22 maart 2016

Laat een reactie achter op Tara Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *