6 februari

6 februari

we zijn weer een week verder.

een week waarin ik echt heel veel pijn gehad heb door de punctie. De echo afgelopen woensdag bevestigde in ieder geval m’n pijn. Veel bloed en vocht in m’n linker eierstok. M’n buik was opgezet door het vocht in m’n buikholte. M’n bloedwaarden zijn nog steeds niet goed…. en weer krijg ik te horen; je moet rust houden, loop alleen naar het toilet en naar je bed, en drink veel. Alleen dat zou ervoor zorgen dat ik onder een overstimulatie uit zou komen. Terwijl we nog een beetje met de arts aan het praten zijn gaat m’n telefoon; medewerker van het ivf lab. Ik vertelde haar dat we in de echokamer zitten dus ze kwam even naar ons toelopen.

van de 15 eicellen, zijn er 12 bevrucht. Van deze 12 zijn er 11 als hele mooie embryo’s gegroeid en gebiopteerd voor de PGD test in Maastricht! WoW wat een fantastische score! De laborant vertelde dat het allemaal hele mooie embryo’s zijn die zo in een biologie boek voor zouden kunnen komen haha. We zijn blij met dit mooie aantal. Terwijl we samen aan de balie staan om weer een nieuwe afspraak te maken loopt de man langs die de cellen van onze embryo’s naar Maastricht gaat brengen. Wij vragen hem goed te zorgen voor onze kinderen hahaha dit zorgde wel voor een verbaasd gezicht bij die man. Waarschijnlijk hoort hij dit soort dingen niet zo vaak. We maken een nieuwe afspraak voor vrijdag en gaan naar huis.

deze wachtdagen zijn verschrikkelijk…  gelukkig gaat de tijd snel en is t snel donderdag avond. We zijn beide stil en erg emotioneel en hebben geen idee wat voor nieuwe we morgen gaan krijgen. We gaan naar bed… ik slaap niet, word om het half uur wakker. Om half 5 besluit ik naar beneden te gaan en verder te slapen op de bank. Ik val redelijk snel in slaap en word wakker omdat Jos beneden komt. We stappen op tijd de auto in en zwijgen. Allebei zo verschrikkelijk zenuwachtig…..

ik ga bloed prikken en daarna lopen we naar de poli. De echo laat zien dat mocht het zover komen er wel een terugplaatsing zal zijn, maar alles hangt af van het bloed. Als dat niet goed is gaat het hele feest niet door. Ik vraag de arts of ze mij anders op kunnen nemen als m’n bloed niet goed is… als er 1 gezond embryootje is dan moet deze m’n baarmoeder in en niet de vriezer!! De arts lacht en beloofd mij dat dat allemaal goed zal komen.

Jos en ik lopen wat heen en weer… na een uurtje besluiten we toch maar weer naar de afdeling te gaan. Dokter van Buul ziet ons weer zitten en stuurt ons naar de uitrust kamer waar lekker comfortabele stoelen staan. Zitten kan ik nog steeds niet goed door die stomme eierstokken die nog steeds zo groot en pijnlijk zijn. Ik vraag aan Jos rond half 12 of hij niet eens naar het lab kan lopen om te vragen of Maastricht al gebeld heeft. Na een paar minuten komt hij terug; Maastricht heeft gebeld!! M’n hart begint keihard te kloppen alsof ie m’n lijf uit wil.. we gaan op de gang zitten en wachten tot een arts naar ons toe komt. Jos gaat naar de wc en terwijl hij terug loopt komt er iemand van het lab naar mij toe; er zijn meerdere gezonde embryo’s.

deze zin veranderde mijn leven! Er zijn meerdere gezonde embryo’s. Wie had dat gedacht… de arts in Maastricht had ons een verschrikkelijk kleine kans van slagen gegeven we moesten echt rekening houden dat er geen goed embryo tussen zou zitten.. ik heb zo verschrikkelijk hard gehuild en terwijl ik m’n duim opsteek naar Jos komen bij hem ook de tranen. Wat een opluchting…. wat een spanning… wat een geweldige score! Na een half uur horen we dat het allermooiste embryo vrijgegeven is, dat deze de chromsoomafwijking niet heeft.. en als kadootje zijn er nog 2 gezond. 3 gezonde embryo’s… van de 11! Wat een afval race maar wat een score. Terwijl ik dit nu typ komen de tranen gewoon weer.. we hadden dit niet durven dromen… we leven op dit moment in een roes.

Rond half 2 worden we binnen geroepen door dokter van Buul, het allermooiste embryo, een blastocyste zal zometeen in m’n baarmoederslijmvlies gedropt worden in de hoop dat deze over een maand of 8 het licht zal gaan zien en ons papa en mama zal gaan noemen…..

en nu…. nu is het een kwestie van wachten. M’n lichaam weer rust geven want weer heb ik te horen gekregen dat ik echt niks mag doen… en daar moet ik naar luisteren want anders nemen ze me op in t ziekenhuis…

 

ik weet dat iedereen meeleeft.. maar ik denk niet dat iemand zich voor kan stellen hoe Jos en ik ons voelde vorige week vrijdag toen de laborant ons dit goede nieuws vertelde.. de kans op een biologisch kindje van ons samen is eindelijk aanwezig!!!!

(19)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *