Dag van de punctie

Dag van de punctie

zondag ochtend 29 januari…

ik heb heel slecht geslapen van de spanning… stik zenuwachtig. 08.10 uur stappen we de auto in opweg naar Utrecht. Doodstil op de snelweg.. en we zijn dus ook ruim op tijd in het ziekenhuis. Iedere stap die ik zet bungelen m’n eierstokken in m’n lichaam. Iets voor 9 uur komen we op de afdeling. Jos doet zijn ding, en om half 10 word ik naar binnen geroepen.

ik vertel alvast aan de arts dat ik echt doodsbang ben voor de pijn en dat ik hoop dat het mee zal vallen. M’n rechter eierstok ben ik niet zo bang voor maar m’n linker eierstok is al super gevoelig tijdens een echo. Ik krijg eerst een aantal injecties voor de plaatselijke verdoving. Terwijl dat inwerkt krijg ik groene steriele doeken over m’n benen gelegd, voel me net een marsmannetje. Ik maak grapjes in de hoop dat m’n angst minder word…. terwijl de arts klaar is om de eerste eierstok aan te prikken spuit de verpleegkundige de morfine in m’n infuus. Ik wist vantevoren dat de eierstokken en de follikels niet verdoofd konden worden…. maar dat dit zo’n pijn zou doen… de verpleegkundige vraagt mij op m’n ademhaling te letten en dit gaat me nog wel goed af. De pijn krijg ik weggepuft. Dat was 1…. nu de linker nog. Wat een drama! De tranen stromen over m’n wangen … m’n hele lichaam trilt van de pijn. De arts stopt halverwege en probeert mij moed in te spreken; we zijn er bijna! Nog even op je tanden bijten je doet het zo goed!

ik probeer me weer te focussen op m’n ademhaling maar het lukt me niet. Toch overleef ik ook de punctie van de linker eierstok…. maar dit ga ik nooit meer doen zonder dat ik onder narcose ben…..

ik moet even blijven liggen en na 5 minuten word ik naar de uitslaapkamer gebracht. Ik word op een heerlijke elektrische stoel gelegd een warme deken word er over mij heen gelegd en met als kadootje een warme kruik. Nu pas merk ik dat de morfine werkt, voel me dronken… waarschijnlijk heeft m’n lichaam zich verzet tegen de morfine. 1 voordeel de volgende keer heb ik volgens de arts genoeg reden om de punctie onder narcose te mogen doen… dus dat is wel een voordeel…

na 3 kwartier liggen komt de verpleegkundige met een bloedprik formulier en het nieuws dat er 15 goede eicellen gevonden zijn! Wat een geweldig nieuws, het is allemaal niet voor niets geweest. Ook Jos zijn zaad was fantastisch. Dat is alvast weer iets wat we kunnen afstrepen van het lijstje.

Ik mag naar huis maar mag niet lopen.. Jos haalt een rolstoel en neemt me mee naar beneden. Ieder bobbeltje gaat door merg en been… eindelijk zijn we thuis. Lopen gaat moeizaam dus t is maar goed ook dat ik niet mag lopen. Ik mag alleen opstaan voor de wc.

de eerste nacht na de punctie was vervelend… ik voelde me al een beetje ziek zondag ochtend maar dit heeft nu echt doorgezet. Keelpijn, oorpijn, verkouden. M’n hele hoofd is een drama! Jos heeft gisteren voor de zekerheid toch maar het ziekenhuis gebeld met de vraag of dit kwaad kan. Ik zit nog steeds tegen het randje van overstimulatie aan… vandaar ook dat ik niets mag doen en m’n lichaam rust moet geven en veel moet drinken. De verpleegkundige vond dit niet eng klinken vooral niet omdat ik geen koorts heb. Dus positief.

morgen ochtend moeten we weer terug naar het ziekenhuis voor een echo en bloedprikken. Ook krijgen we morgen te horen hoeveel embryo’s er goed genoeg gegroeid zijn om een biopt van te nemen en naar Maastricht te brengen voor de test! Al met al weer een spannende dag morgen!

(19)

Eén gedachte over “Dag van de punctie

  1. Wow 15 gezonde eicellen..wat goed!
    Wel echt naar dat het zoveel pijn deed.. het is niet niks. Je hoort er zoveel over maar dat realiseer je je dan niet.
    Sterkte.. en beterschap.je hebt nu denk ik het ergste wel gehad toch?? X Merel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *