Let’s make some memories..

Let’s make some memories..

Herinneringen maken… Iets waar je eigenlijk niet dagelijks bij stilstaat, maar wel heel vaak mee geconfronteerd word..

Er zijn 2 dingen zeker in het leven… Je word geboren, maar je gaat ook weer dood… Alleen wanneer dat zal zijn, dat blijft de vraag.

Ik volg het programma op BNN; Over Mijn Lijk. Een programma wat je aan het denken zet… Het leven is zo kort en daarom moet je ook van iedere dag genieten en iedere keer weer herinneringen maken.
Van dichtbij heb ik dit helaas al te vaak meegemaakt… Mensen die veel te vroeg overlijden.. Het gat wat ze achter laten is extreem groot.. Het leven zonder een geliefd familie lid of vriend en/of vriendin, je wilt er niet over nadenken maar het overkomt iedereen.

Nu ik weer langzaam uit mijn dal aan het kruipen ben, ben ik ook veel aan het nadenken welke herinneringen ikzelf allemaal al gemaakt heb..
Van reizen tot aan uit huis gaan… Van mijn eerste huis kopen tot aan trouwen…

In mijn korte leven heb ik al veel van de wereld mogen zien. Gelukkig hebben we de foto’s nog denk ik dan altijd maar, want de vakanties van een paar jaar geleden kan ik mij niet meer goed herinneren. Ik denk dat ik deze herinneringen onbewust weggestopt heb, maar ik hoop dat ze wel weer terug zullen komen.
Ik heb prachtige reizen gemaakt… Zuid-Frankrijk, Spanje, Italië, West kust van Amerika, Florida, Griekenland, Zuid-Afrika, Tunesië, Tsjechië, Curaçao…
Ik denk dat ik nog steeds een aantal landen mis…
Ik heb altijd gezegd dat mijn hart in Amerika ligt.. Totdat ik in de zomer van 2008 ging stage lopen op Curaçao. Alleen het vliegtuig in, 3 maanden wonen in een huis waar ik niemand ken… Ik heb zo’n grote mond maar als het erop aankomt ben ik eigenlijk een heel verlegen meisje die al begint te blozen als iemand iets tegen me zegt..
Deze 3 maanden waren de mooiste maanden in mijn leven.. Ik heb mezelf leren kennen, heb voor mezelf leren zorgen, en heb heel veel geleerd.
Na deze fantastische stage periode ben ik in 2009 nog een keer terug geweest met een vriendinnetje van me. Twee weken genieten op dit prachtige eiland..
Een paar weken voor vertrek overleed haar vader plotseling… Ze wist niet of ze op vakantie wilde en heb altijd tegen haar gezegd, voel je niet verplicht je moet doen wat goed voelt. Als jij besluit thuis te blijven dan heb ik daar begrip voor…
Ik geloof niet in geesten maar toen ik bij haar thuis was (ik ben toen ik het te horen kreeg direct in de auto gestapt en ben naar haar toe geracet en ben daar 2 dagen gebleven) en wij mijn bed aan het klaar maken waren… werden we overrompeld door een bewegende lamp… Dit was voor haar een teken dat ze toch met mij deze fantastische reis wilde maken.. We hebben veel gepraat, genoten van het eiland, gehuild enz.

Ik ben een aantal jaren niet naar Curaçao gegaan, maar de drang om er weer naar toe te gaan groeide… In 2011 ben ik nogmaals met Jos naar het eiland gegaan. Ik ben er toen wel achter gekomen dat ik hier niet meer terug zou komen.. De criminaliteit op het eiland is sterk toegenomen en nu anno 2014 is het nog erger dan het toen al was… Dit eiland moet ik een plekje in mijn hart geven, en het afsluiten.
De herinneringen zijn gemaakt, de wereld is nog zo groot..

Ik ben 3 keer naar Amerika geweest, 2 keer naar de west kust 1 keer naar Florida.. Het land met zijn veelzijdigheid.. De prachtige nationale parken, het overweldigende Las Vegas met al zijn casino’s…
De warme woestijn van Death Valley en ga zo maar door.

Soms denk ik wel eens bij mezelf, ik heb zo veel mooie dingen gezien en gedaan.. ik ben gelukkig getrouwd, heb een hoekhuis met een grote tuin, heb gelukkig mijn ouders nog en mijn familie en vrienden.. waarom voel ik mij dan zo? Deze vraag kan ik nog steeds niet beantwoorden… Het enige wat ik wel weet is dat geld echt niet gelukkig maakt, het maakt het leven makkelijk dat wel.

De mooiste herinnering die ik heb.. althans eigenlijk 1 van de mooie want ik heb er zoveel…. Is wel de woensdag middag 5 september 2012 .. Jos en ik waren in Tsjechië, daar waren we nogal vaak, maar iedere keer was het weer genieten.
Op deze dood normale woensdag gingen we boodschappen doen in Marianske Lazne. Daarna moest Jos even naar de juwelier want hij wilde oorbellen voor me kopen. Nou prima daar zeg ik geen nee tegen… Ik moest alleen wel even in de auto blijven zitten. Na 10 minuten kwam hij alweer terug. Hij vertelde dat hij goed geslaagd was en dat ik de oorbellen vanavond zou krijgen.
We gingen die avond gourmetten en tijdens het eten had ik de fles champagne opengetrokken die we die middag gekocht hadden.
Ik had nog steeds mijn cadeautje niet gekregen dus ik bleef er maar om vragen…. Mien Ongeduld..
Na het eten gingen we een stukje lopen, op weg naar de koeien.. Ons plekje waar we altijd heerlijk kunnen staan zonder te praten.. Alleen genieten van het uitzicht de frisse lucht en de koeien.
Deze avond stonden de koeien er ook maar ik vond ze nogal angstaanjagend. Je moet je voorstellen dat er maar een heel dun draadje tussen de koeien en het weggetje zitten…. Ik was doodsbang dat ze erdoor heen zouden komen…
Terwijl ik alweer rechtsomkeert gemaakt had begon Jos allemaal lieve dingen tegen me te zeggen.. Ik wuifde het een beetje weg en zei met een trillende stem: Ik ga weg hoor ze komen veel te dicht bij…
Een paar seconden laten roept Jos me en vraagt of ik me om wil draaien…
Daar zat hij dan op 1 knie… met een doosje in zijn handen…
Een gevoel van misselijkheid overviel me, een stormvloed van tranen voelde ik opkomen… Dit waar ik als klein meisje al over droomde overkwam me gewoon… Ik werd ten huwelijk gevraagd..
Met een hartslag van 10000, mijn zicht vervaagd door de tranen heb ik volmondig ja gezegd…
Samen zijn we terug gelopen naar het huis waar ik mijn moeder belde. Ze was aan het werk en volgens mij nogal gehaast bezig… Want terwijl ik haar vertelde dat Jos mij zojuist ten huwelijk had gevraagd, zei zij: Ja natuurlijk, ik ga weer verder werken…
Ik hing met open mond de telefoon op en was even bang dat zij er niet achter zou staan….
Op een gegeven moment belde ze terug: Wat zei je nou eigenlijk?! Zei je nou dat Jos je ten huwelijk heeft gevraagd?!
Het was dus helemaal niet tot haar doorgedrongen.. Dit moment zal ik echt nooit meer vergeten..

Die bewuste dag, 5 september 2012 staat in mijn geheugen gegrift en kan ik navertellen als de dag van gisteren…

Ik hoop dat mijn andere mooie herinneringen ook langzaam weer terug zullen komen..

Ik heb een aantal weken terug hulp gezocht voor mijn problemen, om weer de oude Charly te vinden… Ik ben doorverwezen.
Gisteren word ik gebeld… Mevrouw, op 23 december kunt u terecht voor de 1e intake. In januari zal dan de 2e intake volgen.
Nederland is gek geworden…. We betalen ons allemaal scheel aan de zorg verzekering… maar zorg ervoor terug krijgen?? Ho maar…
Ik heb gisteren zelf besloten dat ik het zelf ga oplossen, want zo lang moeten wachten….
Met behulp van valdispert word ik rustig en kan ik zeggen dat ik vannacht, na weken lang niet te kunnen slapen en/of wakker liggen, eindelijk weer redelijk geslapen heb.
Het is niet de oplossing voor alles, maar zorgt er wel voor dat mijn lichamelijke klachten bijna verdwenen zijn, ik weer kan lachen en kan het allemaal relativeren..
Ik hoop dat ik zelf alles een plekje kan geven..
Het maakt niet uit waar je hulp zoekt.. iedereen kan naar je luisteren, maar uiteindelijk komt het er toch echt op neer dat je het allemaal ZELF moet doen..

“Surrender to what is, Let go of what was, Have faith in what will be”
-Sonia Ricotti-

 

 

C.

 

(1)

3 gedachten over “Let’s make some memories..

  1. Denk aan Frankrijk,appelscha,de Ardennen,Italië,Duitsland,België…luxemburg,
    Mooie herinneringen ,ze komen langzaam terug.
    Maar vergeet nooit..
    Denk aan Rotterdam…denk aan..
    Alles van waarde is weerloos.
    Draai de liedjes van Ramses en luister er heel goed naar.
    Kijk en zie de roodborstjes in je tuin .
    Laat het verleden achter je en luister opgelucht naar het liedje van Paul de Leeuw “Ik heb een steen verlegd…”

  2. Heb zitten lezen met tranen in mijn ogen.
    Woorden recht uit je hart geschreven.
    Je bent echt sterker dan je denkt lieverd!
    En ook al ben ik niet 1 van die vriendinnen van je ene hand.
    Ik ben een van die andere die geregeld aan je denkt en met wie je misschien meer overeenkomsten hebt als dat je dacht..
    Dikke knuffel xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *