Daar gaan we dan..

Daar gaan we dan..

Woensdag 21 december 2016.

ik word wakker, te laat. Althans op tijd voor m’n werk maar te laat voor mezelf. Heb bijna geen oog dicht gedaan werd om het uur wakker.

op het werk is m’n concentratie ook ver te zoeken en de tijd kruipt voorbij. Nooit geweten hoe langzaam een slak dus is tot vandaag.

ik Google wat rond en begin wat ervaringen te lezen van andere vrouwen die decapeptyl gebruikt hebben. De verhalen vallen eigenlijk best mee maar toch vind ik het doodeng.

18.00 uur, de werkdag is voorbij. Ik rij naar huis en op de een of andere manier staat er geen file dus ben ik in no time thuis. Ik weet wat mij te wachten staat zometeen. Terwijl ik zie dat de straat weer overvol is prop ik m’n autootje in het kleinste plekje wat nog beschikbaar is. Loop naar de voordeur en zie een briefje liggen. Er is een boeket bezorgd bij de buren. Het eerste wat ik mij afvraag is wie er zo lief geweest is om vandaag een bos bloemen te sturen. Die persoon/personen leven wel echt met ons mee. Ik loop naar de buurman en bel aan. Ik zie een prachtige bos bloemen in een emmertje staan en loop met een glimlach naar huis.

thuis gekomen is het eerste wat ik doe het kaartje lezen. Het kaartje geeft mij kippenvel en zorgt ervoor dat ik moet huilen. Deze hele rollercoaster…. ik ben degene die de prikken moet krijgen en die wellicht te maken gaat krijgen met vervelende bijwerkingen. Maar het idee dat je niet alleen staat en dat je vrienden aan je denken dat doet me zoveel.

we eten oven frites en de tijd tikt voorbij. Jos heeft het spuitje al uit de koelkast gehaald en ik probeer tijd te rekken. Heel subtiel vraagt Jos of ik er al over nagedacht heb hoe laat ik de spuit wil. Ik ontwijk zijn vraag. De tranen branden in m’n ogen…. ik probeer me groot te houden maar na het eten met het spuitje in m’n hand word het mij teveel. Er komen zulke spannende tijden aan…. ik hoop zo dat moeder natuur aan onze kant staat en dat ik over een maand of 10 hard moet lachen over heel deze hormonen periode.

ik geef Jos het spuitje , hij haalt de lucht eruit en tikt de bellen eruit. Hij doet dit al jaren dat zie je zo. Nu komt zijn diabetes ook eindelijk een keer van pas hahaha.

jos vraagt of ik wil staan maar ik besluit dat ik beter kan blijven zitten. Je zou zeggen dat er een scherpe naald op zit maar helaas. Jos moest best wat kracht zetten om de naald in m’n huid te krijgen. Het prikje vd naald is niet fijn maar doet ook niet verschrikkelijk veel pijn. Alleen die vloeistof…. je voelt het een soort van in je buik lopen en begint te branden. Ook dit trekt gelukkig na 10 minuutjes weg. Ik denk maar zo nog een stuk of 35…. nog een week of 5 en dan is het voorbij..

we zijn begonnen, vol goede moed. En ik hoop zo erg dat het goed zal uitpakken… en zo niet, dan knallen we door naar de tweede poging!

(7)

Eén gedachte over “Daar gaan we dan..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *