Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

December 2013…

Jos en ik zitten op de bank en zitten te dag dromen over de toekomst. Samen besluiten wij om alle pillen uit mijn pilstrip te drukken en hop in de afvalbak te gooien. Spannend… vol goede moed beginnen wij aan dit nieuwe hoofdstuk.

Maanden lang ben ik druk bezig met mijn eisprong berekenen, cyclussen bij te houden etc. Iedere maand dat ik denk iets te voelen word ik gek. Nooit gedacht dat je lichaam je zo voor de gek kan houden. Ik heb zelfs een keer bij de huisarts gezeten omdat ik er heilig van overtuigd was dat ik zwanger was maar de test was negatief. Ik kon gelijk bloed gaan prikken en een week later zou ik de uitslag krijgen. Twee dagen later werd ik ongesteld. Toen de huisarts belde kon ik hem zelf al vertellen dat het vals alarm was. We houden de moed erin, het duurt wel vaker wat langer bij sommige stellen.

Januari 2015.

Wachten duurt lang en we besluiten samen naar de huisarts te gaan. We vertellen hem dat we in de weer zijn geweest met ovulatie testen en ik dus zeker weet dat ik een eisprong heb. Dat we braaf tijdens de vruchtbare periode seks hebben en dat we dus echt niet begrijpen dat het niet lukt.

We krijgen een doorverwijzing voor de gynaecoloog in het ijsseland ziekenhuis. In de avond hebben zij een spreekuur voor stellen die na een jaar proberen nog niet zwanger zijn. We gaan samen de hele molen door, al is deze molen iets ingrijpender voor mij dan voor Jos. Hele vragenlijsten, inwendige echo’s, zaad onderzoek, bloedprikken enz enz. Een aantal weken later komen wij terug op dit spreekuur. Alles is goed, medisch gezien is er niets wat ons in de weg zit. Het is echt een kwestie van tijd.

Juni 2015

Jos is voor zijn werk in Slovenië. Ik ben aan het werk en terwijl ik naar de wc loop ben ik opeens verschrikkelijk duizelig en ook merk ik op dat ik een soort van krampjes in mijn lies heb. Tijdens mijn pauze kijk ik op mijn telefoon en open de app waar ik mijn cyclus in bijhoud. Mijn hart maakt een sprongetje, ik ben voor het eerst echt een week over tijd!

Ik ga 2 uur eerder weg van mijn werk en race als een gek naar het kruidvat. Een winkel vol met zwangerschapstesten. Ik besluit de goedkoopste te kopen, uiteindelijk doen ze toch allemaal hetzelfde en ik ben al een week over tijd.

Ik rij naar huis en met bibberende handen voer ik de test uit precies zoals het beschreven staat in de gebruiksaanwijzing. 2 seconden hoef ik maar te wachten en ik zie direct dat op de controle streep na ook de test streep er staat!! Mijn hart begint als een gek te kloppen, de tranen stromen over mijn wangen. Ik bel Jos…. hij neemt niet op.  Ik probeer het nog een keer en hij drukt me weg. Shit!! Precies nu, neem op!! Na een paar minuten weet ik het niet meer. Ik heb Jos altijd beloofd om hem als eerste op de hoogte te stellen maar hij neemt niet op…. ik whatsapp Gwen een foto van de test en vraag haar of ik het tweede streepje inbeeld of dat zij het ook ziet. Ook zij ziet een mooie duidelijke test. Ze belt mij op en met een hartslag van 100000 en trillende handen hoor ik haar zeggen; char, je bent zwanger!!! Ik kan het haast niet geloven… ik bel mijn moeder ; zij zit met collega’s in tsjechie. En terwijl zij verteld dat ze in Praag loopt vertel ik haar dat als het even mee zit ze over een paar maanden oma zal zijn. Samen huilen we aan de telefoon. En terwijl ik nog met haar praat belt Jos me eindelijk terug. “Lieverd, kan je even ergens gaan zitten?” Wat zal hij wel niet gedacht hebben toen ik hem dat zei…. “lief, ik heb niet veel tijd wat is er aan de hand?” “Jos, ik ben zwanger”. Het blijft een paar seconden stil aan de andere kant van de lijn. Hij kan het net als ik niet geloven. We zijn door het dolle heen. Ik begin van alles uit te rekenen en te bedenken. Wanneer ben ik uitgerekend??? Wanneer moet ik contact opnemen met de gynaecoloog??

Jos komt op vrijdag terug van zijn trip naar Slovenië en samen doen we nog een test. Dit keer een test van clearblue met weken indicator. Ik doe de test en ben toch nog een beetje zenuwachtig. Heel snel verschijnt het woordje zwanger. En een minuut later staat er 1-2 weken. Terwijl ik dat zie staan en de gebruiksaanwijzing lees staat er dat je dan vanaf je menstruatie gerekend 3-4 weken zwanger ben. Ik besteed er niet al teveel aandacht aan maar dat is de eerste keer dat ik schrik. Volgens mijn berekening zou ik al bijna 6 weken zwanger moeten zijn. In de avond rijden we naar nesselande en laat ik vol trots de mooie positieve testen zien. Ik krijg mijn eerste kadootje, en ik ben verbaasd hoe klein de kleertjes zijn.

Een week later spat onze droom uiteen. Mijn eerste miskraam… wat een verdriet. Ik ben ontroostbaar en ik huil en hyperventileer als een klein kind. Hoe kan dit nou?? M’n test was positief. Op dat moment besef ik me hoe dicht geluk en verdriet bij elkaar liggen. Ik sta ervan te kijken hoe rot je je voelt na een miskraam. Nooit geweten wat je moet voelen en wat er allemaal gebeurd. Ik heb verschrikkelijke buikkrampen en weet niet waar ik het zoeken moet. Ik kruip vroeg m’n bed in met een kruik en huil mijzelf in slaap.

Niet wetende dat dit pas het begin was….

De maanden die volgden ben ik nog vaak blij gemaakt met een positieve test. Helaas liepen alle 7 zwangerschappen uit op een miskraam. Ik had bijna een abonnement op het ziekenhuis. Na iedere miskraam wilde de gynaecoloog een echo bij mij maken om te kijken of mijn baarmoeder goed schoon was. Iedere keer kijken naar een leeg scherm… het enige fijne is dat ik nog nooit een curretage heb door moeten maken maar dat mijn lichaam zichzelf iedere keer schoonmaakt.

We weten de reden van de vele miskramen maar ik heb het ontzettend onderschat. Er zit een foutje in de chromosomen bij 1 van ons 2. Als dit ongebalanceerd word doorgegeven stoot mijn lichaam het vruchtje af. In 2012 is ons in Nijmegen verteld dat we wel kans hebben om op de natuurlijke manier een kindje te kunnen krijgen maar dat dit wel een kleine kans is. Dat blijkt nu dus maar weer.

We blijven door gaan, we geven niet op…. de afgelopen maanden zijn wij druk bezig geweest met afspraken in Maastricht en in Utrecht. Intake gesprekken voor ivf-icsi pgd. Een hele mond vol voor een heel ingewikkeld en zwaar traject. In Maastricht word er op dit moment een pgd test gemaakt. Een test die de embryo’s die verkregen zijn met ivf kan testen op de chromosoom afwijking. Hierdoor kan er een gezond embryo teruggeplaatst worden. Heel lang heb ik het voor mij uitgeschoven. Het hele ivf traject stond me tegen, bang voor de pijn en bang voor teleurstellingen. Eind oktober hadden wij het ivf intake gesprek in Utrecht. We zijn goedgekeurd… we mogen starten op het moment dat Maastricht ook groen licht geeft. Er lopen nog een paar onderzoeken en over een paar weken moet ik nogmaals bloed prikken maar de belangrijkste dingen zijn gedaan. Als het meezit zal alles in januari starten.

De anticonceptie pil slikken, heel erg tegen mijn gevoel in, het spuiten van hormonen. De punctie van de eicellen, de spanning of er wel een gezond embryo bij zit. en mocht dit het geval zijn de spanning van een terugplaatsing. Wat zou het toch fantastisch zijn als onze droom na al deze miskramen, de teleurstellingen en noem maar op, eindelijk, met een beetje hulp van de artsen werkelijkheid zal worden.

Waarom schrijf ik dit?

sinds dat Jos en ik getrouwd zijn krijg ik denk ik wel iedere maand de vraag; zo wanneer gaan jullie eens aan kinderen beginnen? Ik ben klaar met deze vraag…. ik wil niet constant met een grote brok in mijn keel uit leggen wat er precies speelt. Het is klaar…. zwanger worden en blijven is NIET voor iedereen zo makkelijk…………

Ik geniet van de kindjes van mijn vriendinnen. Voor iedere vriendin die mij verteld dat ze zwanger is ben ik blij. Ik geniet stiekem een beetje met ze mee. Misschien iets teveel als een andere vrouw zou doen. Maar echt… niemand begrijpt mij als ik zeg dat ik niets liever wil dan zelf, samen met Jos, de liefde van mijn leven, een kindje krijgen…

Voor nu zeg ik sorry tegen iedereen. Sorry voor mijn hormoon schommelingen van de afgelopen maanden. Sorry dat ik soms zo verdrietig en boos kan zijn en dit juist afreageer op de mensen van wie ik hou. En ik zeg alvast 1000 keer sorry voor als ik vol met hormonen gespoten ben voor de ivf behandelingen….

Zonder Jos, mijn familie en mijn vrienden en vriendinnen had ik dit alles niet zo goed kunnen verwerken. Bedankt dat jullie altijd naar mij willen luisteren. En Gwen…. vooral jij! Bedankt voor alles. Bedankt voor het meekijken naar de duizenden foto’s van zwangerschapstesten die ik je stuurde. Je moest iedere keer van mij alle testen vergelijken. Voor het luisteren en het huilen.

ik ben positief…. lukt de eerste ivf behandeling niet dan lukt het vast en zeker de 2e keer wel!!

(7)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *