Afhankelijk..

Afhankelijk..

Ik ben 26 jaar… Over een paar maanden word ik 27… Maar op dit moment heb ik het gevoel alsof ik een klein kind ben…

Boodschappen doen? Voor de een een doodnormale gebeurtenis voor mij een hele opgave. Ik kan niet op een normale manier in een winkel zijn.. Hierdoor is het voor mij dus ook onmogelijk om alleen boodschappen te doen. Op het moment dat ik een winkel binnenstap word ik duizelig, krijg ik knallende koppijn en lijkt het wel alsof mijn lichaam zegt dat ik de winkel niet binnen mag lopen.
Ik moet mezelf vermannen en dan toch de winkel in gaan.. Dit lukt uiteindelijk wel, als ik maar iemand anders zijn hand vast heb.
Ik kijk uit naar het moment dat ik weer zelf boodschappen kan doen en dat ik daar niemand voor nodig heb… Want afhankelijk zijn…

Ik ben nu 6 weken verder.. heb 4 weken lang non-stop knallende koppijn gehad vergezeld met duizeligheid. Het enige wat ik kon doen was slapen,slapen,slapen… Kon ik maar net zo goed ’s nachts slapen als dat ik dat overdag kan. ’s nachts lig ik te malen, word ik wakker van ieder klein geluidje dat ik hoor…
Is er iemand in huis? Is Blacky wel binnen? Leeft Jos nog wel? Als maar denken; Wat als ik het zo had gedaan, wat als ik dit niet had gedaan en ga zo maar door.

Ondertussen kan ik zeggen dat de hoofdpijn niet meer iedere dag aanwezig is, het komt met vlagen, datzelfde geldt voor de duizeligheid. Ik heb momenten dat ik echt aan mijn eigen gezondheid begin te twijfelen en dat ik denk dat de artsen een fout maken… Dat ik niet overspannen ben, maar dat er een tumor in mijn hoofd zit. Iedereen heeft wel eens hoofdpijn maar dat duurt dan hooguit een paar uur tot een paar dagen… maar na een paar weken ga je je serieus zorgen maken. Ik hou me maar vast aan het feit dat als ik rustig aan doen dat ook die ongemakken verdwenen zijn en het soms lijkt alsof er niets meer aan de hand is.. lichamelijk dan.

Doordat ik me op dit moment zo afhankelijk voel heb ik ook last van verlatingsangst gekregen.. Bang dat Jos op een avond niet meer thuis zal komen en mij in de steek laat… Bang dat mijn familie afstand van me neemt.. Bang dat mijn vriendinnen al dat gezeik niet meer aan kunnen van mij en de vriendschap beëindigen… want zeg zelf… een vriendin met problemen, wie heeft daar nou zin in. Ik luister altijd naar anderen, geef raad waar ik kan…

Ik hou van mijn vriendinnen en kan echt niet zonder ze, mijn goede vriendinnen die weten dat ik dit typ voor hun, ze zijn namelijk op 1 hand te tellen…. Ik ga voor die meiden door het vuur en mijn deur staat 24/7 365 dagen per jaar voor hun open… Zelfs nu het met mij op dit moment niet goed gaat, wil ik luisteren naar ze, en een poging doen om ook met ze te lachen en/of te huilen…

Ik heb zoveel meegemaakt dat ik eigenlijk niet weet waar ik moet beginnen, en ik weet ook eigenlijk niet of ik dat allemaal wel online ga gooien… Het is teveel… Begonnen als klein meisje ik denk dat ik een jaar of 8/9 was, en de laatste gebeurtenis is nog vers, nog geen 3 maanden geleden… Ik zou het zo fijn vinden als dit het laatste was… dat ik nu eindelijk alle dingen die gebeurd zijn een plekkie kan geven,… maar ik weet diep van binnen dat ook mijn leven nog heel veel meer downs, maar hopelijk veel meer ups zal hebben.

C.

 

(1)

3 gedachten over “Afhankelijk..

Laat een reactie achter op Judith Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *