Archief van
Maand: april 2017

Cryo update

Cryo update

Gisteren was de dag van de waarheid.
De hele week ben ik al zenuwachtig en gaan er allerlei doemscenario’s door m’n hoofd.. het bekende; ‘wat als..?’

Ik moet vertrouwen hebben, vertrouwen in de artsen en de mensen van het lab.
Zondag om half 10 gaat m’n wekker. Ik maak Jos wakker en samen gaan we naar beneden en drinken we een kop koffie.
M’n telefoon staat roodgloeiend, iedereen wenst ons veel sterkte tijdens het wachten op het belletje.
En dan is het 10 uur, nog maximaal 2 uur en dan weten we het. Dan weten we of ons embryootje goed ontdooid is…

De uren kruipen voorbij en als het half 12 is trek ik het niet meer. Ik ga douchen even m’n gedachten verzetten. Jos zou op mijn telefoon letten. Als ik na 20 minuten weer beneden kom is er nog steeds niet gebeld. Ik vraag mezelf af of ik wel goed gehoord heb wat er gezegd is aan de telefoon? Misschien heb ik me wel vergist in de dag en zitten we vandaag voor niks te wachten?

Iets voor 12 uur belt Jos zelf maar het ziekenhuis. Hij word doorverbonden met de IVF afdeling en legt voor hoe en wat. De verpleegkundige geeft door dat wij om 14.10 uur in het ziekenhuis moeten zijn. Hier reageert Jos verbaast op en legt uit dat we nog niet gebeld zijn of het embryo het ontdooien wel overleefd heeft. Ze beloofd direct naar het lab te lopen en ons dan terug te bellen. Binnen 5 minuten gaat m’n telefoon. Het blijkt dus dat het embryootje pas rond 11 uur uit de vriezer gehaald is. Omdat onze embryo’s met 5 dagen zijn ingevroren kan deze niet vroeg ontdooid worden omdat deze dan weer door gaat delen. En een embryo kan ook weer niet TE oud teruggeplaatst worden.

Vol ongeloof kijken we elkaar aan…. het ontdooien is gelukt, weer een nieuwe poging waar we vol voor gaan!
We gaan ons snel klaarmaken want de tijd dringt. We stappen om 13.00 uur de auto in en zijn om 13.50 uur in het ziekenhuis. Ze zijn aan het verbouwen in het UMC dus we zitten ook nog op de verkeerde plek te wachten hahaha maar om 14.30 uur vinden we eindelijk een arts. Ik denk zomaar dat ze ons aan het zoeken waren….

We gaan de kamer in waar een groot apparaat staat. Daar zit ons embryootje in. De medewerkster van het lab pakt het schaaltje eruit en kijkt via de microscoop of het embryo er nog goed uit ziet. Deze is nog steeds heel mooi en is een Morula. Bij een morula kan je de cellen niet meer tellen omdat het er al teveel zijn. Normaal gesproken verliest een embryo cellen bij het ontdooien maar deze dus niet…. voorspelt veel goeds zou je zeggen.

Ik ga liggen in de stoel en de arts+verpleegkundige brengen mn baarmoederslijmvlies goed in beeld. Dan is het wachten op de katheter met het embryo. Deze word netjes in mn baarmoederslijmvlies gepland. Nadat de medewerkster van het lab via de microscoop bekijkt of de katheter leeg is bedenk ik me dat dit toch wel een speciaal moment weer is.

Ik voel me goed… lichamelijk en geestelijk. Aan mij zal het dit keer niet liggen. Het is nu afwachten wat het embryootje gaat doen… Of deze dit keer wel bij mij wil blijven..

Nu komende de dagen aan dat we niets anders kunnen doen dan wachten en hopen. De komende week heb ik vrij genomen. De week van koningsdag werk ik alleen de maandag en de dinsdag. Even verstand op 0 en alleen maar leuke dingen doen, even geen stress van werk even niet heel vroeg op moeten staan.

Alles voor ons eskimootje…

(93)

Cryo 1.0

Cryo 1.0

Op mijn verjaardag 22 februari, hadden wij een afspraak in het ziekenhuis.

1 rust cyclus en op de 1e dag van mijn volgende menstruatie moest ik starten met de Progynova. Waar ik normaal een cyclus heb van 32 dagen was er na 38 dagen nog steeds niks te bekennen. Op een gegeven moment toch maar contact opgenomen met het ziekenhuis want dit schiet niet op. De hele planning ligt in de war en niet alleen die van ons maar ook die van het ziekenhuis!! Toch maar voor de zekerheid ook een zwangerschapstest gedaan maar deze was negatief. De verpleegkundige zou even overleggen met de arts en om 13.00 uur werd ik terug gebeld. Of ik toch maar voor de zekerheid even langs wilde komen voor een echo.
Die dag, je raad het al, word ik toch einde van de dag ongesteld, een cyclus van 41 dagen!!
Ook al staat er duidelijk in m’n boekje hoe en wat er moet gebeuren heb ik toch maar het spoed nummer gebeld aangezien het gewone telefoon nummer maar tot 16.00 uur bereikbaar is.

Ik kreeg een hele vriendelijke gynaecoloog aan de telefoon die het even zou overleggen met een fertiliteitsarts. Binnen een half uur werd ik teruggebeld. Als de menstruatie goed door zou zetten moest ik de eerste pil gaan slikken. En die avond ging dus ook de 1e tablet Progynova naar binnen.

Spannend!!! weer een nieuw hoofdstuk…. Er werd een afspraak gemaakt voor 10 april om 09.20 voor een echo om te kijken hoe mijn baarmoederslijmvlies er na 10 dagen Progynova uit zou zien.

Zoals wel weer te voorspellen is was mijn baarmoederslijmvlies heel mooi vanmorgen. 3 lagen, 10 mm. Ze willen minimaal 7 mm maar dat dit nu al 10 mm is was voor de arts een goed teken. Tja…. kon ik haar zelf ook wel vertellen. Het nestje maakt mijn baarmoeder altijd wel heel goed aan…. We gingen weg met de afspraak dat ik vandaag tussen 12.oo uur en 15.00 uur gebeld zou worden door iemand van het lab met verdere instructies en de planning.

Toen ik om 15.00 uur nog steeds niet gebeld was heb ik Jos gevraagd even contact op te nemen met het ziekenhuis om er zeker van te zijn dat ze mij niet vergeten waren… Waren ze natuurlijk niet, duh! En rond half 4 ging mijn telefoon.

Zondag 16 april (ja 1e paasdag) tussen 10.00 uur en 12.00 uur word ik gebeld door iemand van het lab en dan krijgen we te horen of onze eskimo het ontdooien overleefd heeft. Mocht dit zo zijn dan moeten we in de middag naar het ziekenhuis en dan word het embryootje teruggeplaatst. Bizar eigenlijk… Dat embryootje zit nu nog in de stikstof, in -197 graden. Deze word zaterdag uit het stikstof gehaald en in een ‘broedstoof’van 37 graden gelegd. Op deze manier ontdooit het embryootje heel langzaam en is het te hopen dat deze er nog mooi uit ziet en zich weer door zal gaan delen…

Wat zou het toch mooi zijn als het geluk nu een keer aan onze kant zal staan… maar ik durf niet te hopen… ik ben zo bang.. bang voor weer een teleurstelling. Ik sluit me af… voor de tegenslag, voor de angst dat we toch alsnog een nieuwe IVF behandeling moeten ondergaan.. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat dit goed zal gaan maar we moeten wel blijven hopen.

10%…. 10% kans op een zwangerschap, zo’n laag percentage… laat mij alsjeblieft een keer bij deze 10% zitten!!

0,1% van de vrouwen krijgt te maken met overstimulatie en ook dat had ik.. dus ik vind dat ik ook wel bij die 10% mag zitten..

Spannend…. hopelijk gaan de dagen heeeeeeel snel voorbij.

 

To be continued..

(38)