Archief van
Categorie: Hersenspinsels

Waar denk ik aan… Wat houd mij bezig..

Happy new year.

Happy new year.

2015…

 

Een nieuw jaar, nieuw ronde nieuwe kansen. We hebben mogen genieten  van een fantastische oudjaarsavond. Samen met 2 vrienden hebben we heerlijk gegeten, gelachen, gedanst, oude liedjes geluisterd op net5 en de nodige drankjes gedronken. Blacky heeft zich gelukkig goed gedragen was erg bang dat hij in paniek zou raken maar hij heeft zelfs in het raamkozijn naar buiten zitten kijken zei jos. Vrijdag een poging gedaan om uit te slapen maar dat is mij niet echt gelukt. Onrustig nacht gehad veel wakker en veel gedroomd. De rest van de dag niet veel gedaan….

De afspraken met mijn geiten wollen sokken vriend verlopen niet echt zoals het moet. Volgende week heb ik geen afspraak de afspraak is Door het secretariaat afgezegd en kan pas de 12e weer terecht. Geduld is een schone zaak zeggen de mensen.

Ik hoop dat 2015 een veel mooier jaar zal zijn.. 2014 was ook voor een groot deel mooi maar draaide toch wel erg veel om mij. Ik ga er gewoon vanuit dat 2015 mijn jaar word….

Mijn motto voor dit jaar is:

Vandaag is de dag,

hij komt maar één keer,

morgen dan is het

vandaag al niet meer.

Niet zeuren, geniet

van het leven, het mag,

maar doe het vandaag,

want vandaag is de dag.

C.

(1)

Some people care too much, I think it’s called love

Some people care too much, I think it’s called love

December.. De maand van het samen zijn, het lekkere eten en de gezellige lichtjes. De maand van de kerstmarkten.

2 maanden verder en ik ben eindelijk begonnen met de therapie, mocht tijd worden… Toen ik daar maandag kwam was het een hele zoektocht…. Half in paniek was ik weer want in het gebouw waar ik was, was niemand te vinden. Trap op, trap af. Hallo is daar iemand??
Uiteindelijk zag ik iemand zitten in een kamertje, ben naar deze vrouw toegelopen en heb gevraagd waar ik moet zijn. Mevrouw kende deze meneer niet dus zij stuurde mij weer naar beneden.
Ik weer naar beneden naar de balie, staat een bordje: zijn met lunchpauze zo terug. Oh ja hoor…. uiteindelijk toch iemand gevonden en die stuurde me weer een hele andere kant op. Met een hartslag van 3000 (ik kan nou eenmaal niet goed tegen deze situaties) ging ik op de stoel zitten wachten totdat ik naar binnen werd geroepen.

De deur ging open… Mevrouw Zwemmer? Ja dat ben ik meneer.
Er staat een man voor me, een geitenwollen sokken typ.. Een pluk haar wat hij over zijn hoofd heeft om te verbergen dat hij kaal is… Ja hoor heb ik weer!! Zijn kamer is kil en saai, allemaal witte meubelen, er staat 1 potje met een orchidee in de vensterbank.. that’s it.
Terwijl ik begin te praten hoor ik de echo… Pfff waar ben ik nou weer terecht gekomen…
Meneer had gelijk door dat ik geen vertrouwen meer heb in de hulpverlening, waarop hij zegt: Ik ga er wel voor zorgen dat je dat weer gaat krijgen, yeah sure… Eerst zien dan geloven…
Een uur later komt hij met zijn verhaal… cognitieve gedragstherapie, moet leren om te stoppen met piekeren. Dit zal er hopelijk ook voor gaan zorgen dat ik weer kan slapen.. Meneer is ook geen voorstander voor medicatie dus dat is weer mooi meegenomen hoef ik daar tenminste geen discussie meer over te voeren.
Over een paar weken wil hij mij ook doorsturen voor groepsgesprekken om van mijn gegeneraliseerde angststoornis af te komen… Groepsgesprekken…. alleen al bij het horen van dat word krijg ik al de kriebels. Maar goed als deze man mij zegt dat dit goed voor mij is dan moet ik dat maar geloven, denk ik..
De 2 volgende afspraken zijn al gemaakt, ben benieuwd met wat voor plan hij gaat komen…

Nog 2 dagen werken, en dan vrijdag en zaterdag weg met het werk van Jos. Geen idee waar we geen gaan, big secret.
Het enige wat we weten is dat we voor dag en dauw op Schiphol moeten zijn en zaterdag avond om half 11 weer thuis zijn..
Kan niet tegen verrassingen… maar ik doe mijn best om ook hier weer van te kunnen genieten..

 

C.

(2)

Weer terug bij af..

Weer terug bij af..

21 november..

We zijn een paar dagen verder na mijn laatste blog, maar er is veel veranderd. De opbouw qua werkuren op het werk is veel te snel gegaan. Deze week moest ik alweer 6 tot 8 uur gaan werken.. Ik voelde aan mijn lichaam dat er een noodkreet werd verzonden.
Gisteren ben ik compleet gek geworden.. het werd zwart voor mijn ogen en ben naar buiten gerend. 1,5 uur non stop gehuild… Wat zullen mijn collega’s wel niet gedacht hebben…
Na gesprekken mocht ik eindelijk naar de arbo arts. Ik voel mij onbegrepen, heb het gevoel dat zij mij niet geloven.
Begin van de middag heb ik eindelijk toestemming gekregen om naar huis te gaan, kapot van emoties.

Gisteren was een drukke dag… De dag begon met een bezoek aan de osteopaat. Hij vertelde mij dat normaal gesproken de stress klachten die ik heb na 3 behandelingen wel weg zijn, hij kwam erachter dat ze bij mij nog steeds aanwezig zijn.. Wist ik zelf wel van tevoren want de hoofdpijn en de duizeligheid kwamen langzaam gewoon weer terug, en dit keer kwamen de hartkloppingen er ook nog bij. Zijn conclusie.. ik heb een burn out, ik ben letterlijk opgebrand en moet snel rust zien te krijgen voordat het straks nog erger word. Heb liggen huilen op de behandeltafel.. ik snap niet wat er met me aan de hand is maar nu er voor de 100ste keer een naam aangekoppeld word ben ik daar zo blij mee.
Na deze afspraak ben ik doorgegaan naar de huisarts.. ben lang binnen geweest, veel gehuild en hem gesmeekt voor iets waardoor ik kan slapen.. Hij weigerde dit omdat dit vaak veel dingen alleen nog maar erger maakt.. Mijn moeder heeft uiteindelijk melatonine voor me gehaald, helaas heeft dit er niet voor gezorgd dat ik goed geslapen heb vannacht, kwestie van geduld hoop ik.

Gister middag ben ik samen met Jos naar de arbo arts geweest. Een hele zoektocht. In het distributiecentrum van de C&A.
Precies om half 4 kwam deze man mij halen om mijn verhaal aan te horen. Heb een half uur non stop gepraat, gehuild, geluisterd.
Eindelijk werd ik geloofd, eindelijk erkenning, eindelijk iemand die mij verteld dat ik wel degelijk toe ben aan een time-out… Tranen van geluk en verdriet.. vechten om ervoor te zorgen dat mensen je geloven.. want vanaf de buitenkant zie je niets aan me..
De afspraak is nu dat ik aankomende week nog thuis blijf, probeer uit te rusten en mijn hoofd leeg maak voor zover dat lukt in een week.. Einde van volgende week kijken we verder, plakken we er nog een week rust aan vast, of beginnen we met opbouwen. En dit keer word er eindelijk wel goed opgebouwd… Er word begonnen met 2 uurtjes per dag, en dan per 1 of 2 weken 1 of 2 uur erbij.. Ik krijg tijd voor mijn afspraken die ik zal hebben bij PsyQ, al moet ik de intake nog krijgen..
Meneer zag de ernst van mijn situatie in.. Ik kan niet uitleggen hoe opgelucht ik ben..

‘You can’t start the next chapter of your life, if you keep re-reading the last one’

 

C.

 

 

(1)

Even slikken en weer doorgaan..

Even slikken en weer doorgaan..

De tijd vliegt…

17 november.. het word sneller donker.. en straks als ik weer fulltime werk ga ik ook in het donker naar huis..
Waarschijnlijk ga ik vanaf volgende week weer fulltime werken, als het lukt…
Ik heb nog niet het idee dat ik weer de oude ben… Ben nog steeds aan het wachten op dat moment, maar ik blijf positief en zeg 1000 keer tegen mezelf dat ik dat echt wel weer word. Op het werk loop ik met een masker op, misschien niet slim maar zorgt er wel voor dat er minder vragen zijn de hele dag door… als ik dan thuis kom valt die last van mijn schouders en kan ik me weer gedragen zoals ik me voel.. af en toe een potje janken, onder een dekentje op de bank kruipen en even helemaal niets..

Een aantal weken terug had ik besloten, i.v.m. de overdreven lange wachttijden, om het zelf allemaal op te lossen… Ik denk dat ik nu eindelijk eens slim ben… 25 november heb ik een telefonische intake.. Waarschijnlijk daarna nog 1000 weken wachten totdat ik echt op gesprek kan komen, maar goed.
Ik merk dat ik toch iemand nodig heb die ver van me vandaan staat waar ik tegen kan praten, die een onafhankelijk oordeel kan geven. Die mij kan helpen met mijn problemen..

Ik wil van mijn rugzak, mijn vrachtwagen, mijn aanhangwagen, hoe je het ook noemt, af… Ik wil weer kunnen lachen en lol hebben in het leven. Ik wil geen paniekaanvallen meer hebben waardoor ik het gevoel krijg dat ik bijna flauwval.. De controle over je lichaam verliezen is eng, die aanvallen komen zomaar, en zijn gelukkig ook weer redelijk snel weg..
Afgelopen week maar 2 keer hoofdpijn gehad… fantastisch!! Iedere dag zonder bonkend hoofd geniet ik dubbel en dwars van.

Dit weekend ben ik sinds maanden weer na 12 uur naar bed gegaan.. Doodop lag ik in bed, om 02.00 uur. Hoe ik het volgehouden heb.. vraag het mij alsjeblieft niet maar het is me gelukt.. Merk nu wel dat ik daardoor echt de rest van het weekend een soort van rustig aan moet doen.. Mijn energie voor 10 is nog steeds niet aanwezig..

De PC die Jos zo graag wilde hebben heeft nu een aantal weken beneden gestaan. Ik heb dat ding nu net verhuisd naar boven.. Ik moet leren om alleen te kunnen zijn, moet leren om vertrouwen te hebben in mensen.. Ik ben benieuwd hoe ik het overleef als Jos straks een avondje lekker boven zit te gamen… Misschien ga ik hem dan wel boven gezelschap houden..
Scheelt in ieder geval een hoop rotzooi in de huiskamer 😉

Ondertussen zijn we dit weekend ook op vakantiejacht gegaan… Mijn oom raad ons aan om naar Thailand te gaan, wel een beetje op de bonnefooi… Ik vind dat eng.. Ben avontuurlijk ingesteld maar ook weer niet zo erg… De route is al uitgestippeld maar nu nog het besluit durven nemen om het te gaan doen… Ik denk dat dat een 10 jaren plan gaat worden.

– Every struggle in your life has shaped you into the person you are today. Be thankful for the hard times, they can only make you stronger –

 

C.

(1)

Let’s make some memories..

Let’s make some memories..

Herinneringen maken… Iets waar je eigenlijk niet dagelijks bij stilstaat, maar wel heel vaak mee geconfronteerd word..

Er zijn 2 dingen zeker in het leven… Je word geboren, maar je gaat ook weer dood… Alleen wanneer dat zal zijn, dat blijft de vraag.

Ik volg het programma op BNN; Over Mijn Lijk. Een programma wat je aan het denken zet… Het leven is zo kort en daarom moet je ook van iedere dag genieten en iedere keer weer herinneringen maken.
Van dichtbij heb ik dit helaas al te vaak meegemaakt… Mensen die veel te vroeg overlijden.. Het gat wat ze achter laten is extreem groot.. Het leven zonder een geliefd familie lid of vriend en/of vriendin, je wilt er niet over nadenken maar het overkomt iedereen.

Nu ik weer langzaam uit mijn dal aan het kruipen ben, ben ik ook veel aan het nadenken welke herinneringen ikzelf allemaal al gemaakt heb..
Van reizen tot aan uit huis gaan… Van mijn eerste huis kopen tot aan trouwen…

In mijn korte leven heb ik al veel van de wereld mogen zien. Gelukkig hebben we de foto’s nog denk ik dan altijd maar, want de vakanties van een paar jaar geleden kan ik mij niet meer goed herinneren. Ik denk dat ik deze herinneringen onbewust weggestopt heb, maar ik hoop dat ze wel weer terug zullen komen.
Ik heb prachtige reizen gemaakt… Zuid-Frankrijk, Spanje, Italië, West kust van Amerika, Florida, Griekenland, Zuid-Afrika, Tunesië, Tsjechië, Curaçao…
Ik denk dat ik nog steeds een aantal landen mis…
Ik heb altijd gezegd dat mijn hart in Amerika ligt.. Totdat ik in de zomer van 2008 ging stage lopen op Curaçao. Alleen het vliegtuig in, 3 maanden wonen in een huis waar ik niemand ken… Ik heb zo’n grote mond maar als het erop aankomt ben ik eigenlijk een heel verlegen meisje die al begint te blozen als iemand iets tegen me zegt..
Deze 3 maanden waren de mooiste maanden in mijn leven.. Ik heb mezelf leren kennen, heb voor mezelf leren zorgen, en heb heel veel geleerd.
Na deze fantastische stage periode ben ik in 2009 nog een keer terug geweest met een vriendinnetje van me. Twee weken genieten op dit prachtige eiland..
Een paar weken voor vertrek overleed haar vader plotseling… Ze wist niet of ze op vakantie wilde en heb altijd tegen haar gezegd, voel je niet verplicht je moet doen wat goed voelt. Als jij besluit thuis te blijven dan heb ik daar begrip voor…
Ik geloof niet in geesten maar toen ik bij haar thuis was (ik ben toen ik het te horen kreeg direct in de auto gestapt en ben naar haar toe geracet en ben daar 2 dagen gebleven) en wij mijn bed aan het klaar maken waren… werden we overrompeld door een bewegende lamp… Dit was voor haar een teken dat ze toch met mij deze fantastische reis wilde maken.. We hebben veel gepraat, genoten van het eiland, gehuild enz.

Ik ben een aantal jaren niet naar Curaçao gegaan, maar de drang om er weer naar toe te gaan groeide… In 2011 ben ik nogmaals met Jos naar het eiland gegaan. Ik ben er toen wel achter gekomen dat ik hier niet meer terug zou komen.. De criminaliteit op het eiland is sterk toegenomen en nu anno 2014 is het nog erger dan het toen al was… Dit eiland moet ik een plekje in mijn hart geven, en het afsluiten.
De herinneringen zijn gemaakt, de wereld is nog zo groot..

Ik ben 3 keer naar Amerika geweest, 2 keer naar de west kust 1 keer naar Florida.. Het land met zijn veelzijdigheid.. De prachtige nationale parken, het overweldigende Las Vegas met al zijn casino’s…
De warme woestijn van Death Valley en ga zo maar door.

Soms denk ik wel eens bij mezelf, ik heb zo veel mooie dingen gezien en gedaan.. ik ben gelukkig getrouwd, heb een hoekhuis met een grote tuin, heb gelukkig mijn ouders nog en mijn familie en vrienden.. waarom voel ik mij dan zo? Deze vraag kan ik nog steeds niet beantwoorden… Het enige wat ik wel weet is dat geld echt niet gelukkig maakt, het maakt het leven makkelijk dat wel.

De mooiste herinnering die ik heb.. althans eigenlijk 1 van de mooie want ik heb er zoveel…. Is wel de woensdag middag 5 september 2012 .. Jos en ik waren in Tsjechië, daar waren we nogal vaak, maar iedere keer was het weer genieten.
Op deze dood normale woensdag gingen we boodschappen doen in Marianske Lazne. Daarna moest Jos even naar de juwelier want hij wilde oorbellen voor me kopen. Nou prima daar zeg ik geen nee tegen… Ik moest alleen wel even in de auto blijven zitten. Na 10 minuten kwam hij alweer terug. Hij vertelde dat hij goed geslaagd was en dat ik de oorbellen vanavond zou krijgen.
We gingen die avond gourmetten en tijdens het eten had ik de fles champagne opengetrokken die we die middag gekocht hadden.
Ik had nog steeds mijn cadeautje niet gekregen dus ik bleef er maar om vragen…. Mien Ongeduld..
Na het eten gingen we een stukje lopen, op weg naar de koeien.. Ons plekje waar we altijd heerlijk kunnen staan zonder te praten.. Alleen genieten van het uitzicht de frisse lucht en de koeien.
Deze avond stonden de koeien er ook maar ik vond ze nogal angstaanjagend. Je moet je voorstellen dat er maar een heel dun draadje tussen de koeien en het weggetje zitten…. Ik was doodsbang dat ze erdoor heen zouden komen…
Terwijl ik alweer rechtsomkeert gemaakt had begon Jos allemaal lieve dingen tegen me te zeggen.. Ik wuifde het een beetje weg en zei met een trillende stem: Ik ga weg hoor ze komen veel te dicht bij…
Een paar seconden laten roept Jos me en vraagt of ik me om wil draaien…
Daar zat hij dan op 1 knie… met een doosje in zijn handen…
Een gevoel van misselijkheid overviel me, een stormvloed van tranen voelde ik opkomen… Dit waar ik als klein meisje al over droomde overkwam me gewoon… Ik werd ten huwelijk gevraagd..
Met een hartslag van 10000, mijn zicht vervaagd door de tranen heb ik volmondig ja gezegd…
Samen zijn we terug gelopen naar het huis waar ik mijn moeder belde. Ze was aan het werk en volgens mij nogal gehaast bezig… Want terwijl ik haar vertelde dat Jos mij zojuist ten huwelijk had gevraagd, zei zij: Ja natuurlijk, ik ga weer verder werken…
Ik hing met open mond de telefoon op en was even bang dat zij er niet achter zou staan….
Op een gegeven moment belde ze terug: Wat zei je nou eigenlijk?! Zei je nou dat Jos je ten huwelijk heeft gevraagd?!
Het was dus helemaal niet tot haar doorgedrongen.. Dit moment zal ik echt nooit meer vergeten..

Die bewuste dag, 5 september 2012 staat in mijn geheugen gegrift en kan ik navertellen als de dag van gisteren…

Ik hoop dat mijn andere mooie herinneringen ook langzaam weer terug zullen komen..

Ik heb een aantal weken terug hulp gezocht voor mijn problemen, om weer de oude Charly te vinden… Ik ben doorverwezen.
Gisteren word ik gebeld… Mevrouw, op 23 december kunt u terecht voor de 1e intake. In januari zal dan de 2e intake volgen.
Nederland is gek geworden…. We betalen ons allemaal scheel aan de zorg verzekering… maar zorg ervoor terug krijgen?? Ho maar…
Ik heb gisteren zelf besloten dat ik het zelf ga oplossen, want zo lang moeten wachten….
Met behulp van valdispert word ik rustig en kan ik zeggen dat ik vannacht, na weken lang niet te kunnen slapen en/of wakker liggen, eindelijk weer redelijk geslapen heb.
Het is niet de oplossing voor alles, maar zorgt er wel voor dat mijn lichamelijke klachten bijna verdwenen zijn, ik weer kan lachen en kan het allemaal relativeren..
Ik hoop dat ik zelf alles een plekje kan geven..
Het maakt niet uit waar je hulp zoekt.. iedereen kan naar je luisteren, maar uiteindelijk komt het er toch echt op neer dat je het allemaal ZELF moet doen..

“Surrender to what is, Let go of what was, Have faith in what will be”
-Sonia Ricotti-

 

 

C.

 

(1)

Afhankelijk..

Afhankelijk..

Ik ben 26 jaar… Over een paar maanden word ik 27… Maar op dit moment heb ik het gevoel alsof ik een klein kind ben…

Boodschappen doen? Voor de een een doodnormale gebeurtenis voor mij een hele opgave. Ik kan niet op een normale manier in een winkel zijn.. Hierdoor is het voor mij dus ook onmogelijk om alleen boodschappen te doen. Op het moment dat ik een winkel binnenstap word ik duizelig, krijg ik knallende koppijn en lijkt het wel alsof mijn lichaam zegt dat ik de winkel niet binnen mag lopen.
Ik moet mezelf vermannen en dan toch de winkel in gaan.. Dit lukt uiteindelijk wel, als ik maar iemand anders zijn hand vast heb.
Ik kijk uit naar het moment dat ik weer zelf boodschappen kan doen en dat ik daar niemand voor nodig heb… Want afhankelijk zijn…

Ik ben nu 6 weken verder.. heb 4 weken lang non-stop knallende koppijn gehad vergezeld met duizeligheid. Het enige wat ik kon doen was slapen,slapen,slapen… Kon ik maar net zo goed ’s nachts slapen als dat ik dat overdag kan. ’s nachts lig ik te malen, word ik wakker van ieder klein geluidje dat ik hoor…
Is er iemand in huis? Is Blacky wel binnen? Leeft Jos nog wel? Als maar denken; Wat als ik het zo had gedaan, wat als ik dit niet had gedaan en ga zo maar door.

Ondertussen kan ik zeggen dat de hoofdpijn niet meer iedere dag aanwezig is, het komt met vlagen, datzelfde geldt voor de duizeligheid. Ik heb momenten dat ik echt aan mijn eigen gezondheid begin te twijfelen en dat ik denk dat de artsen een fout maken… Dat ik niet overspannen ben, maar dat er een tumor in mijn hoofd zit. Iedereen heeft wel eens hoofdpijn maar dat duurt dan hooguit een paar uur tot een paar dagen… maar na een paar weken ga je je serieus zorgen maken. Ik hou me maar vast aan het feit dat als ik rustig aan doen dat ook die ongemakken verdwenen zijn en het soms lijkt alsof er niets meer aan de hand is.. lichamelijk dan.

Doordat ik me op dit moment zo afhankelijk voel heb ik ook last van verlatingsangst gekregen.. Bang dat Jos op een avond niet meer thuis zal komen en mij in de steek laat… Bang dat mijn familie afstand van me neemt.. Bang dat mijn vriendinnen al dat gezeik niet meer aan kunnen van mij en de vriendschap beëindigen… want zeg zelf… een vriendin met problemen, wie heeft daar nou zin in. Ik luister altijd naar anderen, geef raad waar ik kan…

Ik hou van mijn vriendinnen en kan echt niet zonder ze, mijn goede vriendinnen die weten dat ik dit typ voor hun, ze zijn namelijk op 1 hand te tellen…. Ik ga voor die meiden door het vuur en mijn deur staat 24/7 365 dagen per jaar voor hun open… Zelfs nu het met mij op dit moment niet goed gaat, wil ik luisteren naar ze, en een poging doen om ook met ze te lachen en/of te huilen…

Ik heb zoveel meegemaakt dat ik eigenlijk niet weet waar ik moet beginnen, en ik weet ook eigenlijk niet of ik dat allemaal wel online ga gooien… Het is teveel… Begonnen als klein meisje ik denk dat ik een jaar of 8/9 was, en de laatste gebeurtenis is nog vers, nog geen 3 maanden geleden… Ik zou het zo fijn vinden als dit het laatste was… dat ik nu eindelijk alle dingen die gebeurd zijn een plekkie kan geven,… maar ik weet diep van binnen dat ook mijn leven nog heel veel meer downs, maar hopelijk veel meer ups zal hebben.

C.

 

(1)

Zondag

Zondag

Zondag 2 november..

Als ik naar buiten kijk zie ik de blauwe lucht met hier en daar een wolk… Bizar eigenlijk voor de tijd van het jaar dat we gewoon nog zonder jas buiten kunnen lopen.

Althans… de meeste mensen dan, ik loop uiteraard wel al met mijn winterjas aan.

Bij een website hoort ook een blog, vind ik dan… Leuke hersenspinsels. Al vraag ik me af of mijn hersenspinsels op dit moment aantrekkelijk zijn om te lezen.

Ben in de war, overspannen, en heb hulp gezocht. Ben ontzettend snel geïrriteerd, ik vergeet alles. Soms lijkt het wel alsof ik op deze leeftijd al alzheimer begin te krijgen. Ook al zet ik afspraken in mijn telefoon, ik krijg het alsnog voor elkaar om dubbele afspraken te maken. Ik sta zelfs soms bij de pinautomaat en dan weet ik mijn pincode niet meer, en mijn telefoon nummer? Zelfs daar moet ik over nadenken. Ik hou me er maar aan vast dat ook dit weer over zal gaan, zal een kwestie van tijd zijn hoop ik dan maar.

Iedereen maakt dingen mee, iedereen heeft een flink gevulde rugzak. Ik zeg niet dat mijn rugzak voller is dan die van een ander… Het enige waar ik achter gekomen ben is dat ik mijn rugzak nog geen plek bij het grofvuil gegeven heb.. Dus daar ben ik nu aan het werken. Heeft tijd nodig, en hoeveel tijd?? Ik heb geen idee.. Misschien een paar maanden maar misschien ook wel een paar jaar.

Wat mij ook opvalt is dat je juist in deze periode erachter komt hoeveel vrienden je daadwerkelijk heb.
Toen Jos mij in september 2012 ten huwelijk vroeg stond mijn telefoon roodgloeiend, iedereen wilde met mij/ons afspreken om te horen hoe mooi het huwelijksaanzoek wel niet was.
De hoeveelheid vrienden werd nog groter op het moment dat wij wisten dat wij in mei 2013 elkaar het ja-woord gingen geven….
Een prachtige dag volgde, met ontzettend veel familie, vrienden, bekenden.
Op het feest waren volgens mij wel 200 man aanwezig, en hoeveel mensen zien wij daar nog van…? Ik denk dat dat op 2 handen te tellen is.. Ik ben daar klaar mee en ga mijn hart alleen nog maar openzetten voor de mensen die er wel toe doen, die er ook voor mij/ons zijn in slechtere tijden.

Ach, deze blog is openbaar dat weet ik ook wel, dus eigenlijk ben ik mijn hele ziel en zaligheid online aan het gooien en leest alsnog iedereen het…
Het positieve daaraan is… degene die de tekst hierboven lezen en zich aangesproken voelen kunnen misschien eens gaan bedenken wat zij anders moeten doen…

C.

(7)