Archief van
Categorie: Hersenspinsels

Waar denk ik aan… Wat houd mij bezig..

22 maart 2016

22 maart 2016

December 2015.

Sinterklaas is in het land. Jos en ik gaan naar Nesselande en drinken daar een glaasje.
Terwijl wij van ons glaasje wijn aan het genieten zijn, krijgen wij een wijn doos die gevuld is met proppen papier.
Samen maken we deze open en onderin de doos zit een een groen zakje. Dit blijkt het zakje van Scrabble te zijn.
Vergezeld met een gedicht maken wij van de letters in het zakje een zin.

Een reisje naar New York.

Jos en ik kijken elkaar aan… tranen schieten in onze ogen. Met z’n 4en naar New York!! Een droom die uitkomt.

De maanden die volgen zoeken we de goedkoopste vlucht. Na even zoeken vind ik een vlucht van Delta Airlines naar JFK. Wij vertrekken vanaf Zaventem, dit scheelt een hoop geld in vergelijking met Schiphol.
Het hotel in Queens word geboekt en nu is het een kwestie van aftellen. 22 maart is het zover!

Maandag avond 21 maart 2016 zijn Jos en ik druk bezig met het inpakken van onze tassen en het doen van de laatste boodschappen. Op tijd gaan we naar bed want de wekker zal de volgende dag vroeg gaan.

Ruim op tijd staan wij bij mama en GJ voor de deur. We hebben alle 4 nog niet echt een vakantie gevoel… maar dat komt vanzelf wel als we op de luchthaven zijn.
Iets later dan gepland vertrekken we met de auto richting Brussel. We komen in de file terecht. Een half uur voor aankomst (volgens de navigatie) vraag ik GJ of we alsjeblieft even kunnen stoppen, ik moet zoooooo nodig plassen! Al sinds we Belgie in reden rijden we stapvoets, verschrikkelijk druk op de weg en veel file.  Normaal gesproken is GJ iemand die zegt; joh we zijn er bijna hou het nog maar even op. Maar dit keer stopte hij toch bij het eerstvolgende tankstation. Ik stap uit, en aangezien ik geen contant geld heb om de wc te kunnen betalen vraag ik de kassiere of ik 50 cent kan pinnen zodat ik naar het toilet kan gaan. Dit bleek geen probleem te zijn…. Zo gezegd zo gedaan.

Met een lege blaas stap ik weer in en we schuiven weer aan in de file. De minuten tikken weg en mama en ik worden zo langzaamaan lichtelijk zenuwachtig aangezien het al half 8 is en we onze vlucht moeten halen. Om 07.40 komen we aan bij de parking en we parkeren snel de auto en trekken de koffers uit de kofferbak. Terwijl GJ naar binnen gaat om de betaling te regelen, rijd het pendelbusje die ons naar de luchthaven moet brengen voor onze neus weg!!! De chauffeur zegt ons snel terug te zijn maar de vrouw die bij hem in het busje zit moet haar vlucht halen….
Deze man…. en mijn plaspauze en de file heeft ervoor gezorgd dat ik dit verhaal kan typen…

Op een gegeven moment valt het mij op dat er geen vliegtuigen meer opstijgen… Overal horen we sirenes. Mama zegt nog; Nou Char dan kunnen jullie alvast wennen. In New York is het heel gewoon om de hele dag door sirenes te horen.
Niet veel later komt het pendelbusje weer aan rijden. Er is een ontploffing geweest op de luchthaven, hij brengt ons er nog even niet naar toe. We zetten allemaal ons internet aan op onze telefoon en niet heel veel later word ons duidelijk waar wij aan ontsnapt zijn…… Nadat wij op de televisie zien dat er een aanslag geweest is slaat de paniek toe….. Dit is niet te bevatten. De woorden ‘Wat als….’spoken de hele tijd door mijn hoofd. Maar eerst… onze vlucht!!! Ik bel om 08.30 uur Cheaptickets om te vragen of onze vlucht nog gaat vertrekken. De meneer aan de telefoon zou niet weten waarom onze vlucht niet zou vertrekken. Ik geef hem de informatie die wij ondertussen hebben en vertel hem dat er een aanslag gepleegd is. Hij zegt mij dat hij van niks weet maar neemt wel even contact op met KLM om te vragen wat hij voor ons kan doen. Na 10 minuten in de wacht verteld hij dat de vlucht geannuleerd word. We worden z.s.m teruggebeld over de opties. Niet veel later horen we van de explosie bij de metro. Jeetje…. wat gebeurd er allemaal?!?! Onze telefoons staan roodgloeiend. Krijgen van iedereen te horen ; GA DAAR WEG!! STAP IN DE AUTO EN RIJ BELGIE UIT! GJ haalt de auto en terwijl hij naar de auto loopt komen er Nederlanders aanrijden. Wij vertellen hen wat wij op dat moment weten. De mensen in de auto vonden het al zo raar dat hun telefoon constant ging. Ze namen alleen niet op….. want als je in het buitenland gebeld word kost dit veel geld… EVEN SERIEUS?! Ze besluiten toch maar direct mensen te bellen om door te geven dat ze veilig zijn.

Gj komt aanrijden en we stappen allemaal snel in. Terwijl we onderweg zijn naar de snelweg worden er al een hoop toegangswegen gesloten en met geluk komen we nog op de snelweg terecht. Terwijl we totaal verdoofd onderweg naar Nederland rijden word ik gebeld door de KLM. We kunnen de volgende dag vanaf Amsterdam alsnog naar New York vliegen, we komen dan 1 dag later dan gepland aan. Ik bel snel mijn werk maar kom er steeds niet doorheen. Maar uiteindelijk lukt het om te vragen of het goed is om een dag later terug te komen op werk. Dit is geen probleem. GJ laat zijn agenda omzetten en voor Jos zn werk is het ook prima. Een half uur later word ik weer gebeld door de KLM en geef alles door. Onze vlucht is omgeboekt niks houd ons meer tegen.

Terwijl we de grens over rijden stoppen we een kwartier later bij La Place. We drinken een kop koffie en laten alle belevenissen even de revue passeren. Ik vertel mama en GJ dat ik eigenlijk niet meer wil vliegen…. ik ben bang en blijf liever thuis… Maar we moeten ons niet gek laten maken, daar heeft iedereen gelijk in… Maar als we later horen dat er 1 explosie plaatsgevonden heeft bij de incheck balie van Delta Airlines krijg ik toch flink kippenvel en word ik misselijk…. Wij hadden daar gestaan… Wat als….

We komen thuis aan en Jos gaat boodschappen doen. Ondertussen heb ik de tv aangezet. Met verbazing zit ik het Breaking Nieuws te kijken op RTL. Mn telefoon staat rood gloeiend, iedereen wil weten of het wel goed met ons gaat, maar gelukkig zitten wij ondertussen veilig thuis. Jos is weer thuis en heeft een kadootje gekocht. Een armbandje met een klavertje vier. Niks houd ons meer tegen we vertrekken morgen naar New York….

Onze koffers blijven ingepakt… ’s avonds eten we met zn allen bij Otto Hahn. ’s nachts doe ik geen oog dicht…

Stik nerveus vertrekken we de volgende ochtend op tijd naar Schiphol. Weer parkeren we onze auto op een parking en worden we met een pendelbus naar de luchthaven gebracht. Overal militairen, politie agenten en in de rijen is het stil… Iedereen is aangeslagen…

Dit vergeet niemand meer, dit vergeten WIJ nooit meer. Een engeltje op ons schouders, of misschien wel een heel leger engeltjes…

 

Wat als…….

(37)

De medische molen

De medische molen

31 oktober 2016

we hebben een afspraak in umc Utrecht bij Dr. Van Buul. We hebben een gesprek van ruim een uur die bestaat uit miljoenen vragen, een echo, weging en meting. Al direct heb ik een heel fijn gevoel bij dr. Van Buul. Hele lieve vrouw die luistert en raad en tips geeft. Na het gespreks mag Jos nog even zijn “zwemmers” achterlaten en we moeten beide nog bloedprikken. Na anderhalf uur lopen we het ziekenhuis weer uit. Een hoofd vol met informatie die wij nog even moeten laten bezinken….

we gaan naar huis… de dokter zag tijdens de echo dat mijn eisprong deze week zou zijn. Vol goede moed gaan wij die week weer aan de slag… dit kan zomaar de laatste keer zijn dat wij de natuur z’n werk kunnen laten doen.

ik ben bang.. zelfs na het gesprek met de arts ben ik bang. We hebben geen garantie dat wij na deze behandeling een kindje zullen krijgen. Er is een grote kans dat er geen 1 gezond embryootje tussen zit. Ik wil daar echt niet aan denken.

een week later zeg ik Jos dat ik denk dat ik zwanger ben. Ik merk dit na zoveel keren al heel vroeg of misschien ben ik er wel teveel mee bezig. Een aantal dagen voor mijn verwachte menstruatie doe ik de eerste test en die is positief. Een hoop dozijn testen later, verdeeld over 2 weken heb ik alweer door dat her foute boel is. de natuur wil echt niet. We besluiten voor nu het op te geven op deze manier. de spanning, het afwachten …. verschrikkelijk!!

op 3 december vertrekken we naar Spanje. Op familie bezoek bij m’n vader en Leontine. Erg leuke dagen gehad. Terwijl we in Spanje zijn en ik mijn mail check op 5 december zie ik een email van Maastricht. De PGD test is klaar…. het is zover. Utrecht word op de hoogte gebracht en nu gaat het balletje echt rollen.

als wij thuis komen op 6 december liggen er al wat brieven klaar van het ziekenhuis waarin staat dat de test klaar is en we op de wachtlijst staan. Ondertussen heb ik al een aantal keren contact gehad met dr. Van Buul. Ik moet nog even bloedprikken want m’n homocysteine was niet goed. De vrouw die bloed bij mij prikt belt het lab en vraagt of er spoed achter gezet kan worden. De waardes zijn goed, we hebben groen licht, we mogen starten!!! Blijdschap en een hoop tranen… zo bang voor alles..

In de mailtjes van de arts bespreken we de mogelijkheden. De arts zegt mij dat ik een afspraak moet maken op de poli en dat een plekje gereserveerd moet worden in week 5. Het eerste wat ik dacht was oh jeeh week 5 dat duurt nog lang. Niets is minder waar als ik op vrijdag contact opneem. Volgende week woensdag moet ik op het spreekuur komen. een plekje reserveren in week 5 betekend een plek reserveren in Maastricht voor het testen van de embryo’s. WoW! Dit gaat snel. We maken een afspraak voor woensdag 14 december bij dr van Buul voor een echo, het schema en de recepten voor de medicijnen. De dag daarna moet ik nog terug komen voor prik instructies.

de dagen kruipen voorbij..

woensdag 14 december om 14.00 zitten wij bij dr van Buul. Ik krijg eerst een uitgangsecho om te kijken waar ik in mijn cyclus zit op dit moment. We constateren dat ik net een eisprong heb gehad of dat deze er heel snel aan komt. Met 2 a4tjes gevuld met medicijnen voor de apotheek en een bloedformulier vertrekken wij naar de prikpost. Als de uitslag binnen is belt de arts mij voor het verdere verloop. We zitten bijna een uur bij de apotheek en gaan naar huis met een koelbox vol met medicijnen. Decapeptyl, gonal f, utrogestan, paracetamol, pregnyl, etc etc. Teveel maar ik blijf hoop houden dat dit ergens toe gaat leiden.

we rijden naar huis en om 5 uur belt de arts. Ik heb inderdaad m’n eisprong. Dit zorgt ervoor dat ik niet hoef te starten met de pil. Op 21 december moet ik starten met decapeptyl. Iedere dag een spuit… op 16 januari heb ik een AFC echo om follikels te tellen. Die dag krijg ik ook te horen hoeveel eenheden gonal f ik moet spuiten voor het stimuleren van de follikels. 23 januari weer terug voor een echo en op ongeveer 28 januari zal de punctie zijn.

om 6 uur stappen we binnen… weer een hoofd vol met informatie.

we gaan dit doen…. ik ga dit doen!!!

(6)

Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

December 2013…

Jos en ik zitten op de bank en zitten te dag dromen over de toekomst. Samen besluiten wij om alle pillen uit mijn pilstrip te drukken en hop in de afvalbak te gooien. Spannend… vol goede moed beginnen wij aan dit nieuwe hoofdstuk.

Maanden lang ben ik druk bezig met mijn eisprong berekenen, cyclussen bij te houden etc. Iedere maand dat ik denk iets te voelen word ik gek. Nooit gedacht dat je lichaam je zo voor de gek kan houden. Ik heb zelfs een keer bij de huisarts gezeten omdat ik er heilig van overtuigd was dat ik zwanger was maar de test was negatief. Ik kon gelijk bloed gaan prikken en een week later zou ik de uitslag krijgen. Twee dagen later werd ik ongesteld. Toen de huisarts belde kon ik hem zelf al vertellen dat het vals alarm was. We houden de moed erin, het duurt wel vaker wat langer bij sommige stellen.

Januari 2015.

Wachten duurt lang en we besluiten samen naar de huisarts te gaan. We vertellen hem dat we in de weer zijn geweest met ovulatie testen en ik dus zeker weet dat ik een eisprong heb. Dat we braaf tijdens de vruchtbare periode seks hebben en dat we dus echt niet begrijpen dat het niet lukt.

We krijgen een doorverwijzing voor de gynaecoloog in het ijsseland ziekenhuis. In de avond hebben zij een spreekuur voor stellen die na een jaar proberen nog niet zwanger zijn. We gaan samen de hele molen door, al is deze molen iets ingrijpender voor mij dan voor Jos. Hele vragenlijsten, inwendige echo’s, zaad onderzoek, bloedprikken enz enz. Een aantal weken later komen wij terug op dit spreekuur. Alles is goed, medisch gezien is er niets wat ons in de weg zit. Het is echt een kwestie van tijd.

Juni 2015

Jos is voor zijn werk in Slovenië. Ik ben aan het werk en terwijl ik naar de wc loop ben ik opeens verschrikkelijk duizelig en ook merk ik op dat ik een soort van krampjes in mijn lies heb. Tijdens mijn pauze kijk ik op mijn telefoon en open de app waar ik mijn cyclus in bijhoud. Mijn hart maakt een sprongetje, ik ben voor het eerst echt een week over tijd!

Ik ga 2 uur eerder weg van mijn werk en race als een gek naar het kruidvat. Een winkel vol met zwangerschapstesten. Ik besluit de goedkoopste te kopen, uiteindelijk doen ze toch allemaal hetzelfde en ik ben al een week over tijd.

Ik rij naar huis en met bibberende handen voer ik de test uit precies zoals het beschreven staat in de gebruiksaanwijzing. 2 seconden hoef ik maar te wachten en ik zie direct dat op de controle streep na ook de test streep er staat!! Mijn hart begint als een gek te kloppen, de tranen stromen over mijn wangen. Ik bel Jos…. hij neemt niet op.  Ik probeer het nog een keer en hij drukt me weg. Shit!! Precies nu, neem op!! Na een paar minuten weet ik het niet meer. Ik heb Jos altijd beloofd om hem als eerste op de hoogte te stellen maar hij neemt niet op…. ik whatsapp Gwen een foto van de test en vraag haar of ik het tweede streepje inbeeld of dat zij het ook ziet. Ook zij ziet een mooie duidelijke test. Ze belt mij op en met een hartslag van 100000 en trillende handen hoor ik haar zeggen; char, je bent zwanger!!! Ik kan het haast niet geloven… ik bel mijn moeder ; zij zit met collega’s in tsjechie. En terwijl zij verteld dat ze in Praag loopt vertel ik haar dat als het even mee zit ze over een paar maanden oma zal zijn. Samen huilen we aan de telefoon. En terwijl ik nog met haar praat belt Jos me eindelijk terug. “Lieverd, kan je even ergens gaan zitten?” Wat zal hij wel niet gedacht hebben toen ik hem dat zei…. “lief, ik heb niet veel tijd wat is er aan de hand?” “Jos, ik ben zwanger”. Het blijft een paar seconden stil aan de andere kant van de lijn. Hij kan het net als ik niet geloven. We zijn door het dolle heen. Ik begin van alles uit te rekenen en te bedenken. Wanneer ben ik uitgerekend??? Wanneer moet ik contact opnemen met de gynaecoloog??

Jos komt op vrijdag terug van zijn trip naar Slovenië en samen doen we nog een test. Dit keer een test van clearblue met weken indicator. Ik doe de test en ben toch nog een beetje zenuwachtig. Heel snel verschijnt het woordje zwanger. En een minuut later staat er 1-2 weken. Terwijl ik dat zie staan en de gebruiksaanwijzing lees staat er dat je dan vanaf je menstruatie gerekend 3-4 weken zwanger ben. Ik besteed er niet al teveel aandacht aan maar dat is de eerste keer dat ik schrik. Volgens mijn berekening zou ik al bijna 6 weken zwanger moeten zijn. In de avond rijden we naar nesselande en laat ik vol trots de mooie positieve testen zien. Ik krijg mijn eerste kadootje, en ik ben verbaasd hoe klein de kleertjes zijn.

Een week later spat onze droom uiteen. Mijn eerste miskraam… wat een verdriet. Ik ben ontroostbaar en ik huil en hyperventileer als een klein kind. Hoe kan dit nou?? M’n test was positief. Op dat moment besef ik me hoe dicht geluk en verdriet bij elkaar liggen. Ik sta ervan te kijken hoe rot je je voelt na een miskraam. Nooit geweten wat je moet voelen en wat er allemaal gebeurd. Ik heb verschrikkelijke buikkrampen en weet niet waar ik het zoeken moet. Ik kruip vroeg m’n bed in met een kruik en huil mijzelf in slaap.

Niet wetende dat dit pas het begin was….

De maanden die volgden ben ik nog vaak blij gemaakt met een positieve test. Helaas liepen alle 7 zwangerschappen uit op een miskraam. Ik had bijna een abonnement op het ziekenhuis. Na iedere miskraam wilde de gynaecoloog een echo bij mij maken om te kijken of mijn baarmoeder goed schoon was. Iedere keer kijken naar een leeg scherm… het enige fijne is dat ik nog nooit een curretage heb door moeten maken maar dat mijn lichaam zichzelf iedere keer schoonmaakt.

We weten de reden van de vele miskramen maar ik heb het ontzettend onderschat. Er zit een foutje in de chromosomen bij 1 van ons 2. Als dit ongebalanceerd word doorgegeven stoot mijn lichaam het vruchtje af. In 2012 is ons in Nijmegen verteld dat we wel kans hebben om op de natuurlijke manier een kindje te kunnen krijgen maar dat dit wel een kleine kans is. Dat blijkt nu dus maar weer.

We blijven door gaan, we geven niet op…. de afgelopen maanden zijn wij druk bezig geweest met afspraken in Maastricht en in Utrecht. Intake gesprekken voor ivf-icsi pgd. Een hele mond vol voor een heel ingewikkeld en zwaar traject. In Maastricht word er op dit moment een pgd test gemaakt. Een test die de embryo’s die verkregen zijn met ivf kan testen op de chromosoom afwijking. Hierdoor kan er een gezond embryo teruggeplaatst worden. Heel lang heb ik het voor mij uitgeschoven. Het hele ivf traject stond me tegen, bang voor de pijn en bang voor teleurstellingen. Eind oktober hadden wij het ivf intake gesprek in Utrecht. We zijn goedgekeurd… we mogen starten op het moment dat Maastricht ook groen licht geeft. Er lopen nog een paar onderzoeken en over een paar weken moet ik nogmaals bloed prikken maar de belangrijkste dingen zijn gedaan. Als het meezit zal alles in januari starten.

De anticonceptie pil slikken, heel erg tegen mijn gevoel in, het spuiten van hormonen. De punctie van de eicellen, de spanning of er wel een gezond embryo bij zit. en mocht dit het geval zijn de spanning van een terugplaatsing. Wat zou het toch fantastisch zijn als onze droom na al deze miskramen, de teleurstellingen en noem maar op, eindelijk, met een beetje hulp van de artsen werkelijkheid zal worden.

Waarom schrijf ik dit?

sinds dat Jos en ik getrouwd zijn krijg ik denk ik wel iedere maand de vraag; zo wanneer gaan jullie eens aan kinderen beginnen? Ik ben klaar met deze vraag…. ik wil niet constant met een grote brok in mijn keel uit leggen wat er precies speelt. Het is klaar…. zwanger worden en blijven is NIET voor iedereen zo makkelijk…………

Ik geniet van de kindjes van mijn vriendinnen. Voor iedere vriendin die mij verteld dat ze zwanger is ben ik blij. Ik geniet stiekem een beetje met ze mee. Misschien iets teveel als een andere vrouw zou doen. Maar echt… niemand begrijpt mij als ik zeg dat ik niets liever wil dan zelf, samen met Jos, de liefde van mijn leven, een kindje krijgen…

Voor nu zeg ik sorry tegen iedereen. Sorry voor mijn hormoon schommelingen van de afgelopen maanden. Sorry dat ik soms zo verdrietig en boos kan zijn en dit juist afreageer op de mensen van wie ik hou. En ik zeg alvast 1000 keer sorry voor als ik vol met hormonen gespoten ben voor de ivf behandelingen….

Zonder Jos, mijn familie en mijn vrienden en vriendinnen had ik dit alles niet zo goed kunnen verwerken. Bedankt dat jullie altijd naar mij willen luisteren. En Gwen…. vooral jij! Bedankt voor alles. Bedankt voor het meekijken naar de duizenden foto’s van zwangerschapstesten die ik je stuurde. Je moest iedere keer van mij alle testen vergelijken. Voor het luisteren en het huilen.

ik ben positief…. lukt de eerste ivf behandeling niet dan lukt het vast en zeker de 2e keer wel!!

(7)

2016

2016

Ik ben een rijk mens….
Oké helaas niets gewonnen met de Staatsloterij en ook niet met de postcode loterij…

Maar ik ben rijk, ik voel me heel rijk.
Een prachtig huis, een heerlijk poezenbeest, lieve vrienden en familie, een fantastisch geweldige man die van mij houd (en ik ook van hem) en mij steunt door dik en dun, in goede en in slechte tijden…. Want verdorie wat was het een rot jaar voor ons… Maar wij kijken naar de toekomst en ik ben ontzettend positief!

En het belangrijkste van alles de mensen die ik liefheb zijn gezond!
Jos z’n suiker gaat eindelijk weer de goede kant op en potverdorie wat ben ik trots op hem hoe hij het iedere dag weer flikt ?

2016, dit word mijn jaar, dit word ons jaar, ik voel het!!!!!

Zo… Dat wilde ik dus even kwijt.

(2)

Angst voor het onbekende

Angst voor het onbekende

Angst voor het onbekende… Iets waar iedereen wel last van heeft denk ik.
Ik ben 27, wat heeft het leven nog meer voor mij in petto? Het grootste gedeelte van je leven regisseer je zelf maar helaas heb je niet alles zelf in de hand.

De keuzes die je maakt zijn doorslaggevend. Beetje jammer alleen dat ik dus echt altijd faal wat keuzes maken betreft. Kleding kopen, boodschappen doen, nieuwe dingen kiezen voor het interieur , je kan het zo gek miet verzinnen … Overal waar je keuzes moet maken, daar ben ik zo slecht in.
Als ik ja zeg, wat zou er dan gebeurd zijn als ik nee gezegd had? Andersom precies hetzelfde als ik nu nee zeg wat was er dan gebeurd als ik toegezegd had?
Eigenlijk moet je bij dit soort dingen helemaal niet te lang stil bij staan, maar toch doe ik het onbewust.

Je leven leven zoals jij denkt dat goed is. Doen waar jij gelukkig van word. Aan het einde van de streep blijf je alleen over, hoe hard dat ook klinkt.

De meeste mensen dromen van huisje boompje beestje, maar misschien is jouw droom wel gewoon samen met je partner zonder kinderen, willen jullie de wereld zien en heel veel reizen.
Mijn droom is voor iedereen wel duidelijk, huisje boompje beestje.
Altijd al gezegd en ik hoop ook dat het Jos en mij gegund is dat wij ooit een beestje mogen verwelkomen. Maar zoals ik net al zei, je weet niet wat de toekomst brengt…

Maar wat nou als je wel precies zou weten hoe je leven loopt tot aan je dood….?

(0)

Rust, reinheid, regelmaat

Rust, reinheid, regelmaat

De 3 r’en.. Het klinkt zo simpel, maar dat is het eigenlijk ook.

Rust reinheid en regelmaat ik zorg ervoor dat alle 3 voldoende aanwezig zinn. Niet alleen bij mij maar ook bij Jos.

Rust: voldoende slapen, genoeg ontspanning. Het zorgt echt voor rust in je lijf. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Neem de tijd om een boek te lezen, om de planten buiten water te geven. Samen relaxed op de bank een filmpje kijken of gewoon echt even helemaa l niets.

Reinheid: tja we zijn nu sinds 2 weken bezig met gezonder te eten. Een keer in de week iets ongezonds en de rest van de dagen echt gezonde maaltijden. Beter voor je lichaam, voor de lijn en je stoelgang! Genoeg drinken en een poging doen om te bewegen. We kopen iedere week weer voldoende fruit in de winkels zodat wij ook weer aan onze fruit behoefte voldoen. Het is zo simpel maar je moet het wel doen. Hoe laat we allebei ook thuis zijn door de week er word gewoon gekookt. Ook als dit betekend dat we daardoor pas om 8 uur eten wat de afgelopen week 2 keer gebeurd is. Jammer dan.. Niet meer de frituurpan aan zomaar op een doordeweekse dag. Het werpt zijn vruchten af, zijn allebei al bijna 2 kg afgevallen.

Regelmaat: ik denk dat wij ook eindelijk wat regelmaat betreft een goed ritme hebben. Ik ga op doordeweekse dagen als het even meezit op tijd naar bed. Zorg dat ik voldoende nachtrust heb gehad zorgt er voor dat ik een goede dag heb! Van dinsdag tot en met vrijdag sta ik om half 7 op ook al moet ik pas rond half 9 weg van huis. Op mijn gemak ontbijten een kopje koffie drinken, douchen aankleden en dan op naar het werk. Alleen in het weekend schiet dit niet bepaald op want uitslapen…. Daar hou ik, zolang het nog kan, toch wel heel erg van.

Ja dus dat…. 3x de letter R, het lijkt zoiets simpels en dat is het ook. Maar als je je er even in verdiept en er over na gaat denken kom je erachter dat het je weken heel prettig maakt.

dus even iets anders…. Na 3 weken non stop gezocht te hebben op internet naar vakanties is het mij eindelijk gelukt. Jos en ik kwamen er samen bijna niet uit waar we naar toe zouden gaan. Word het Griekenland? Nee, niet slim met het dreigende faillissement. Word het Tunesië of Egypte? Nee, te gevaarlijk nu. Macedonië? Het zal daar heel mooi zijn maar nu met die politieke crisis ook niet bepaald slim om naar toe te gaan.dominicaanse republiek? Leuk, maar saai. Er word afgeraden om van het resort te gaan ivm veiligheid. Wil ik dat? Een week lang alleen maar op het strand liggen tussen een hele meute andere mensen? Nee… Laat mij dan maar thuis. Spanje? Zuid-Spanje is zo verschrikkelijk duur… De hotels zijn voor een Europees land echt onbetaalbaar want voor dat geld kan je zoveel meer. Uiteindelijk zag ik donderdag ochtend op de website van Arke een aanbieding voor Kaapverdië. Jos had het al een aantal keren gezegd maar voor 8 dagen Kaapverdië betaalde je al snel 1000 euro per persoon!!!! Ja daaaaag voor 8 dagen… Er zijn grenzen hoor. Maar afgelopen donderdag was my lucky day. Zo eigenwijs als ik was ging ik toch kijken of er aanbiedingen waren en die waren er zowaar!!! Snel overlegd met Jos en besloten dat we ’s avonds de vakantie zouden gaan boeken. We gaan naar Kaapverdië!!! Maar het eiland Sal! Het is er zo verschrikkelijk mooi… Althans als ik de foto’s mag geloven. Ik heb de eiland Tour al geboekt scheelt ons weer een auto huren want alles is op loopafstand van het hotel. Jos wil nog een quad huren, zie je mij al zitten? Hahahaha. Het worden 8 fantastische dagen dat weet ik nu al… We zijn hard aan het aftellen en gaan langzaam de belangrijke spulletjes al aanschaffen zodat we dat niet op het laatste moment hoeven te doen. Voor Jos moeten we nog op zoek naar een snorkel set aangezien hij er geen 1 heeft… En snorkelen?? Dat gaan we denk ik heeeeeel veel uren doen!

we hebben er nu al zoveel zin in…. Ik kan niet wachten. Acht dagen de tijd om mijn hoofd te legen op een heerlijk bounty eiland!

image

image

image

image

image

Liefs

(0)

Mei 2015

Mei 2015

mei 2015.. Wat gaat de tijd toch extreem snel. Voordat je het weet is het alweer kerst en gaan we 2016 alweer in.

jos en ik zijn dit weekend begonnen met de kleine rotklusjes aanpakken in het huis. Gisteren hebben we een nieuw plafond in de wc gezet en vandaag de wc rol houder en het handdoeken haakje opgehangen. De wc is bijna af… Mocht tijd worden na anderhalf jaar. Maar goed je moet er ook maar net zin in hebben om die rot klusjes af te maken. Al moet ik eerlijk zeggen dat het toch wel een heel fijn idee is dat het nu dus bijna af is.

de afgelopen weken/maanden ben ik steeds dichterbij mezelf gekomen. Ik werk ondertussen alweer drie maanden vier dagen en dat doet me zo goed! Ik had het veeeeeeel eerder moeten doen. Dat extra dagje vrij, betekend een extra dag voor mezelf om dingen voor mezelf te doen, op m’n gemak het huis schoon te maken en op te ruimen, gezellig met m’n moeder iets leuks doen of noem het maar op.

jos kan zijn ei kwijt achter de pc. Doet zo af en toe een spelletje waardoor hij tot rust komt. Ik schrijf op mijn website al zet ik niet al mijn verhalen online ik schrijf ze wel en dat lucht op.

vorig weekend zijn we na meer dan een jaar weer een lang weekend in Tsjechië geweest. Het was zo fijn om er weer te zijn, we hebben helemaal niets gedaan. Heerlijk uitgeslapen, ontzettend lekker gegeten en genoten van het lekkere weer. Dit naar voor ons dus geen Koningsdag maar ach er komen er nog zoveel meer…. Moet wel zeggen dat ik dit soort dingen wel leuker vond toen ik jonger was. Voor mij hoeft het drinken en het feesten niet meer zo nodig… Ben echt een burgerlijke vrouw geworden haha.

ja wat heb ik nog meer… 1 keer in de maand ga ik samen met een vriendin naar de sauna. Een dagje die bestaat uit relaxen, kletsen en uitrusten. Na zo’n dag ben ik weer helemaal opgeladen en kan ik de hele wereld aan. Ik wil dit ook zeker er in houden al vraag ik me af of ik het lekker vind om in een sauna van 70 graden te zitten als het buiten straks 20+ is maar als je het niet probeert dan weet je het ook niet.

ik spring van de hak op de tak vandaag maar ach wat maakt het uit niemand die dit leest hihi.

Ik voel me thuis in ons huis. Het is niet alleen een dak boven mijn hoofd maar als ik de sleutel in de voordeur omdraai dan weet ik echt dat ik thuis kom. Ik probeer Jos dat gevoel ook te geven want hij ziet een huis niet als een thuis. Dat gaat wel komen dat weet ik zeker. We hebben zon geluk gehad met dit optrekje… Ons eerste eigen grote mensen huis en dan ook nog een hoekhuis met 4 slaapkamers … Dat word een heel voetbal elftal

Het huis is op dit moment een rommel omdat we gisteren en vandaag zo geklust hebben… Maar in mijn hoofd…. Ik kan EINDELIJK zeggen dat er RUST is in mijn hoofd.

volgend weekend , 10 mei, zijn we 2 jaar getrouwd… 2 jaar getrouwd en aan het einde van het jaar 6 jaar samen met de liefde van mijn leven, mijn steun en toeverlaat…

en nu… Nu ga ik weer op zoek naar vakanties want we hebben besloten om toch maar een weekje weg te gaan ipv naar Tsjechië.. We zullen zien waar de reis naartoe zal gaan!!

Life is short… Smile while you still have teeth

 

(0)

Spring

Spring

ik zit op de bank… Kijkende naar de televisie verbaas ik mezelf er eigenlijk over hoeveel bullshit er te zien is.

alles wat je ziet gaat over affaires, continu huilende kinderen, schulden, ongelukkig getrouwde stellen etc etc….. En dit noemt men leedvermaak? Ik begin me er flink aan te irriteren in ieder geval.. Waarom komt er niet een keer een serie op de televisie van een gelukkig getrouwd stel die een aantal lieve kinderen hebben…. Het wel en wee in een doorsnee familie? Waarschijnlijk omdat dat gewoon geen mensen trekt. Mensen willen vervelende dingen zien, snikkend op de bank zitten blablablabla..

Weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dit typ maar ik kwam er gewoon achter dat ik me gewoon verschrikkelijk irriteer aan de programma’s en de reclames tegenwoordig…. Gelukkig heb ik een gezellige blog waar ik m’n gal kan spuwen

(0)

The sun is shining..

The sun is shining..

15 februari.. de zo schijnt niet alleen buiten ook in mij.

Ben blij, gelukkig en voel weer dat ik mezelf ben.. Ik praat, althans ik probeer te praten met vriendinnen.. want ja alsmaar je problemen bij een ander neerleggen, ik weet niet of iedereen daar blij van word..

Gisteren is mijn opa 85 jaar geworden, een hele leeftijd en ik hoop dat ik die leeftijd over 58 jaar ook mag bereiken. Ik mag volgende week zondag 27 kaarsjes uitblazen.. de 30 begint akelig dichtbij te komen, maar of het nou zo erg is? Ouder worden vind ik wel een eng iets.. de aftakeling, de verandering van je lichaam.. lijkt me zo eng om als je straks oud bent mensen niet meer kunt herkennen.. maarja ik ben nog jong daar ga ik me dus maar niet al te druk om maken.. Heb nou eenmaal de afgelopen maanden geleerd dat ik niet te ver in de toekomst moet kijken en in het hier en nu moet leven.

Heb de laatste weken eigenlijk heel weinig met mijn blog gedaan, was druk bezig met mezelf, met anderen en mijn huis etc etc.
En nu op deze zonnige dag vond ik het wel weer tijd om achter de computer te kruipen. Binnenkort de website maar eens onder handen nemen en een beetje updaten en meer foto’s erop zetten.. Ik zie het maar als een extra back up.

Sinds februari werk ik nog maar 4 dagen per week, een hele opluchting. Iedere maandag een dag voor mezelf, meer tijd om het huishouden te doen we hoeven nu eindelijk niet alles in een weekend te proppen waardoor we dus ook meer tijd voor elkaar en voor vrienden hebben.

Always look on the bright side of life tiedietiedietiedietiedie =D

(1)