Archief van
Auteur: charlottezwemmer

Een blog... Voor de een totale onzin en voor mij een uitlaatklep. Mijn kijk op de wereld!
Dinsdag 27 december

Dinsdag 27 december

Kerst is weer voorbij.

op kerstavond hebben wij heerlijk de fondue pan aangezet bij Marieke en robert. Heerlijk gegeten met z’n viertjes en de hele avond gelachen. Een nieuwe traditie is geboren. Vorig jaar hebben we ook “kerst” gevierd met hun.

eerste kerstdag gezellig en lekker gegeten bij m’n schoonouders. Was ook weer een heerlijke dag/avond! Gisteren gegourmet bij m’n moeder en Gertjan. Ouderwets spelletjes gespeeld en heerlijk gegeten.

Vandaag moest ik weet werken. Jos is deze week vrij, wat een luxe! Terwijl ik aan het werk was hoorde ik op de radio iets over ivf en umc Utrecht. Ik besloot direct Google te openen en het nieuwsbericht te zoeken;

http://www.ad.nl/utrecht/mogelijk-zaadcellen-verwisseld-in-ivf-kliniek-umc-utrecht~a5664694/

Ik schrok!! Blij dat wij nog in de hormonen fase zitten en dat er nog geen embryo’s gemaakt zijn. Ik heb direct contact opgenomen met het ziekenhuis. Ik zou teruggebeld worden.

Om half 8 ging de telefoon. De arts legde mij uit wat er gebeurd is (afgeweken van het protocol waardoor de fout gemaakt is) en wat er nu gaat gebeuren. Ze streven ernaar om de koppels die al begonnen zijn aan de hormonen (ik dus) het traject te laten doorlopen. Dit alles hangt af van de beslissing van de raad van bestuur. Het laboratorium is voor een deel gesloten en er moet een nieuw protocol gemaakt worden. Voor nu geen paniek, we mogen nog vrolijk door blijven injecteren. Mocht er toch iets veranderen word er contact met ons opgenomen. Laten we hopen dat dit niet gebeurd….

to be continued

(12)

Dag 3

Dag 3

Dag 3 alweer, de tijd vliegt.

jos had gisteren een kerstborrel. Dit wist ik gelukkig al vroeg waardoor ik geregeld had dat ik bij mama zou eten en dat zij de hormonen in m’n buik zou kunnen spuiten. Mama had m’n lievelings eten gemaakt, tortellini! Heeeeeerlijk!

Mama prikte met liefde in m’n buik…  even 5 minuten op m’n tanden bijten. Het inspuiten van de vloeistof doet best een beetje pijn. Ik merkte op dat er bloed om m’n shirtje zat; ja hoor dat word een blauwe plek. Mama vond t grappig en hoopte stiekem dat ie groter zou worden Hahahahaha. Kunnen er maar beter om lachen en ach hoe erg is nou een blauwe plek!?

vanmiddag toch maar even de verpleegkundige gebeld met de vraag of het normaal is dat het inspuiten pijn doet. De naald voel je niet maar de vloeistof brand en voelt erg naar. De verpleegkundig kon zich herinneren dat dit een bijwerking kan zijn. Toevallig kwam er een arts binnen en heeft ze het even nagevraagd. Niks aan de hand, hoort erbij. Fijn om te weten dat het niets ergs is in ieder geval.

de bijwerkingen vallen nog wel mee… ben heel erg moe en af en toe wat hoofdpijn. De hoofdpijn verdwijnt na het innemen van paracetamol.

ik ga straks slapen en ik denk zomaar dat ik een uur of 12 m’n ogen dicht zal hebben!

morgen, kerstavond, gaan we net als vorig jaar eten bij Marieke en robert en natuurlijk ook bij Niels! Toen we vorig jaar bij hun waren zat Niels nog warm bij Marieke in haar buik en nu is het kleine mannetje al bijna 1 jaar.

we gaan genieten komende dagen van elkaar, onze vrienden en familie!

(13)

Daar gaan we dan..

Daar gaan we dan..

Woensdag 21 december 2016.

ik word wakker, te laat. Althans op tijd voor m’n werk maar te laat voor mezelf. Heb bijna geen oog dicht gedaan werd om het uur wakker.

op het werk is m’n concentratie ook ver te zoeken en de tijd kruipt voorbij. Nooit geweten hoe langzaam een slak dus is tot vandaag.

ik Google wat rond en begin wat ervaringen te lezen van andere vrouwen die decapeptyl gebruikt hebben. De verhalen vallen eigenlijk best mee maar toch vind ik het doodeng.

18.00 uur, de werkdag is voorbij. Ik rij naar huis en op de een of andere manier staat er geen file dus ben ik in no time thuis. Ik weet wat mij te wachten staat zometeen. Terwijl ik zie dat de straat weer overvol is prop ik m’n autootje in het kleinste plekje wat nog beschikbaar is. Loop naar de voordeur en zie een briefje liggen. Er is een boeket bezorgd bij de buren. Het eerste wat ik mij afvraag is wie er zo lief geweest is om vandaag een bos bloemen te sturen. Die persoon/personen leven wel echt met ons mee. Ik loop naar de buurman en bel aan. Ik zie een prachtige bos bloemen in een emmertje staan en loop met een glimlach naar huis.

thuis gekomen is het eerste wat ik doe het kaartje lezen. Het kaartje geeft mij kippenvel en zorgt ervoor dat ik moet huilen. Deze hele rollercoaster…. ik ben degene die de prikken moet krijgen en die wellicht te maken gaat krijgen met vervelende bijwerkingen. Maar het idee dat je niet alleen staat en dat je vrienden aan je denken dat doet me zoveel.

we eten oven frites en de tijd tikt voorbij. Jos heeft het spuitje al uit de koelkast gehaald en ik probeer tijd te rekken. Heel subtiel vraagt Jos of ik er al over nagedacht heb hoe laat ik de spuit wil. Ik ontwijk zijn vraag. De tranen branden in m’n ogen…. ik probeer me groot te houden maar na het eten met het spuitje in m’n hand word het mij teveel. Er komen zulke spannende tijden aan…. ik hoop zo dat moeder natuur aan onze kant staat en dat ik over een maand of 10 hard moet lachen over heel deze hormonen periode.

ik geef Jos het spuitje , hij haalt de lucht eruit en tikt de bellen eruit. Hij doet dit al jaren dat zie je zo. Nu komt zijn diabetes ook eindelijk een keer van pas hahaha.

jos vraagt of ik wil staan maar ik besluit dat ik beter kan blijven zitten. Je zou zeggen dat er een scherpe naald op zit maar helaas. Jos moest best wat kracht zetten om de naald in m’n huid te krijgen. Het prikje vd naald is niet fijn maar doet ook niet verschrikkelijk veel pijn. Alleen die vloeistof…. je voelt het een soort van in je buik lopen en begint te branden. Ook dit trekt gelukkig na 10 minuutjes weg. Ik denk maar zo nog een stuk of 35…. nog een week of 5 en dan is het voorbij..

we zijn begonnen, vol goede moed. En ik hoop zo erg dat het goed zal uitpakken… en zo niet, dan knallen we door naar de tweede poging!

(7)

De medische molen

De medische molen

31 oktober 2016

we hebben een afspraak in umc Utrecht bij Dr. Van Buul. We hebben een gesprek van ruim een uur die bestaat uit miljoenen vragen, een echo, weging en meting. Al direct heb ik een heel fijn gevoel bij dr. Van Buul. Hele lieve vrouw die luistert en raad en tips geeft. Na het gespreks mag Jos nog even zijn “zwemmers” achterlaten en we moeten beide nog bloedprikken. Na anderhalf uur lopen we het ziekenhuis weer uit. Een hoofd vol met informatie die wij nog even moeten laten bezinken….

we gaan naar huis… de dokter zag tijdens de echo dat mijn eisprong deze week zou zijn. Vol goede moed gaan wij die week weer aan de slag… dit kan zomaar de laatste keer zijn dat wij de natuur z’n werk kunnen laten doen.

ik ben bang.. zelfs na het gesprek met de arts ben ik bang. We hebben geen garantie dat wij na deze behandeling een kindje zullen krijgen. Er is een grote kans dat er geen 1 gezond embryootje tussen zit. Ik wil daar echt niet aan denken.

een week later zeg ik Jos dat ik denk dat ik zwanger ben. Ik merk dit na zoveel keren al heel vroeg of misschien ben ik er wel teveel mee bezig. Een aantal dagen voor mijn verwachte menstruatie doe ik de eerste test en die is positief. Een hoop dozijn testen later, verdeeld over 2 weken heb ik alweer door dat her foute boel is. de natuur wil echt niet. We besluiten voor nu het op te geven op deze manier. de spanning, het afwachten …. verschrikkelijk!!

op 3 december vertrekken we naar Spanje. Op familie bezoek bij m’n vader en Leontine. Erg leuke dagen gehad. Terwijl we in Spanje zijn en ik mijn mail check op 5 december zie ik een email van Maastricht. De PGD test is klaar…. het is zover. Utrecht word op de hoogte gebracht en nu gaat het balletje echt rollen.

als wij thuis komen op 6 december liggen er al wat brieven klaar van het ziekenhuis waarin staat dat de test klaar is en we op de wachtlijst staan. Ondertussen heb ik al een aantal keren contact gehad met dr. Van Buul. Ik moet nog even bloedprikken want m’n homocysteine was niet goed. De vrouw die bloed bij mij prikt belt het lab en vraagt of er spoed achter gezet kan worden. De waardes zijn goed, we hebben groen licht, we mogen starten!!! Blijdschap en een hoop tranen… zo bang voor alles..

In de mailtjes van de arts bespreken we de mogelijkheden. De arts zegt mij dat ik een afspraak moet maken op de poli en dat een plekje gereserveerd moet worden in week 5. Het eerste wat ik dacht was oh jeeh week 5 dat duurt nog lang. Niets is minder waar als ik op vrijdag contact opneem. Volgende week woensdag moet ik op het spreekuur komen. een plekje reserveren in week 5 betekend een plek reserveren in Maastricht voor het testen van de embryo’s. WoW! Dit gaat snel. We maken een afspraak voor woensdag 14 december bij dr van Buul voor een echo, het schema en de recepten voor de medicijnen. De dag daarna moet ik nog terug komen voor prik instructies.

de dagen kruipen voorbij..

woensdag 14 december om 14.00 zitten wij bij dr van Buul. Ik krijg eerst een uitgangsecho om te kijken waar ik in mijn cyclus zit op dit moment. We constateren dat ik net een eisprong heb gehad of dat deze er heel snel aan komt. Met 2 a4tjes gevuld met medicijnen voor de apotheek en een bloedformulier vertrekken wij naar de prikpost. Als de uitslag binnen is belt de arts mij voor het verdere verloop. We zitten bijna een uur bij de apotheek en gaan naar huis met een koelbox vol met medicijnen. Decapeptyl, gonal f, utrogestan, paracetamol, pregnyl, etc etc. Teveel maar ik blijf hoop houden dat dit ergens toe gaat leiden.

we rijden naar huis en om 5 uur belt de arts. Ik heb inderdaad m’n eisprong. Dit zorgt ervoor dat ik niet hoef te starten met de pil. Op 21 december moet ik starten met decapeptyl. Iedere dag een spuit… op 16 januari heb ik een AFC echo om follikels te tellen. Die dag krijg ik ook te horen hoeveel eenheden gonal f ik moet spuiten voor het stimuleren van de follikels. 23 januari weer terug voor een echo en op ongeveer 28 januari zal de punctie zijn.

om 6 uur stappen we binnen… weer een hoofd vol met informatie.

we gaan dit doen…. ik ga dit doen!!!

(6)

Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

December 2013…

Jos en ik zitten op de bank en zitten te dag dromen over de toekomst. Samen besluiten wij om alle pillen uit mijn pilstrip te drukken en hop in de afvalbak te gooien. Spannend… vol goede moed beginnen wij aan dit nieuwe hoofdstuk.

Maanden lang ben ik druk bezig met mijn eisprong berekenen, cyclussen bij te houden etc. Iedere maand dat ik denk iets te voelen word ik gek. Nooit gedacht dat je lichaam je zo voor de gek kan houden. Ik heb zelfs een keer bij de huisarts gezeten omdat ik er heilig van overtuigd was dat ik zwanger was maar de test was negatief. Ik kon gelijk bloed gaan prikken en een week later zou ik de uitslag krijgen. Twee dagen later werd ik ongesteld. Toen de huisarts belde kon ik hem zelf al vertellen dat het vals alarm was. We houden de moed erin, het duurt wel vaker wat langer bij sommige stellen.

Januari 2015.

Wachten duurt lang en we besluiten samen naar de huisarts te gaan. We vertellen hem dat we in de weer zijn geweest met ovulatie testen en ik dus zeker weet dat ik een eisprong heb. Dat we braaf tijdens de vruchtbare periode seks hebben en dat we dus echt niet begrijpen dat het niet lukt.

We krijgen een doorverwijzing voor de gynaecoloog in het ijsseland ziekenhuis. In de avond hebben zij een spreekuur voor stellen die na een jaar proberen nog niet zwanger zijn. We gaan samen de hele molen door, al is deze molen iets ingrijpender voor mij dan voor Jos. Hele vragenlijsten, inwendige echo’s, zaad onderzoek, bloedprikken enz enz. Een aantal weken later komen wij terug op dit spreekuur. Alles is goed, medisch gezien is er niets wat ons in de weg zit. Het is echt een kwestie van tijd.

Juni 2015

Jos is voor zijn werk in Slovenië. Ik ben aan het werk en terwijl ik naar de wc loop ben ik opeens verschrikkelijk duizelig en ook merk ik op dat ik een soort van krampjes in mijn lies heb. Tijdens mijn pauze kijk ik op mijn telefoon en open de app waar ik mijn cyclus in bijhoud. Mijn hart maakt een sprongetje, ik ben voor het eerst echt een week over tijd!

Ik ga 2 uur eerder weg van mijn werk en race als een gek naar het kruidvat. Een winkel vol met zwangerschapstesten. Ik besluit de goedkoopste te kopen, uiteindelijk doen ze toch allemaal hetzelfde en ik ben al een week over tijd.

Ik rij naar huis en met bibberende handen voer ik de test uit precies zoals het beschreven staat in de gebruiksaanwijzing. 2 seconden hoef ik maar te wachten en ik zie direct dat op de controle streep na ook de test streep er staat!! Mijn hart begint als een gek te kloppen, de tranen stromen over mijn wangen. Ik bel Jos…. hij neemt niet op.  Ik probeer het nog een keer en hij drukt me weg. Shit!! Precies nu, neem op!! Na een paar minuten weet ik het niet meer. Ik heb Jos altijd beloofd om hem als eerste op de hoogte te stellen maar hij neemt niet op…. ik whatsapp Gwen een foto van de test en vraag haar of ik het tweede streepje inbeeld of dat zij het ook ziet. Ook zij ziet een mooie duidelijke test. Ze belt mij op en met een hartslag van 100000 en trillende handen hoor ik haar zeggen; char, je bent zwanger!!! Ik kan het haast niet geloven… ik bel mijn moeder ; zij zit met collega’s in tsjechie. En terwijl zij verteld dat ze in Praag loopt vertel ik haar dat als het even mee zit ze over een paar maanden oma zal zijn. Samen huilen we aan de telefoon. En terwijl ik nog met haar praat belt Jos me eindelijk terug. “Lieverd, kan je even ergens gaan zitten?” Wat zal hij wel niet gedacht hebben toen ik hem dat zei…. “lief, ik heb niet veel tijd wat is er aan de hand?” “Jos, ik ben zwanger”. Het blijft een paar seconden stil aan de andere kant van de lijn. Hij kan het net als ik niet geloven. We zijn door het dolle heen. Ik begin van alles uit te rekenen en te bedenken. Wanneer ben ik uitgerekend??? Wanneer moet ik contact opnemen met de gynaecoloog??

Jos komt op vrijdag terug van zijn trip naar Slovenië en samen doen we nog een test. Dit keer een test van clearblue met weken indicator. Ik doe de test en ben toch nog een beetje zenuwachtig. Heel snel verschijnt het woordje zwanger. En een minuut later staat er 1-2 weken. Terwijl ik dat zie staan en de gebruiksaanwijzing lees staat er dat je dan vanaf je menstruatie gerekend 3-4 weken zwanger ben. Ik besteed er niet al teveel aandacht aan maar dat is de eerste keer dat ik schrik. Volgens mijn berekening zou ik al bijna 6 weken zwanger moeten zijn. In de avond rijden we naar nesselande en laat ik vol trots de mooie positieve testen zien. Ik krijg mijn eerste kadootje, en ik ben verbaasd hoe klein de kleertjes zijn.

Een week later spat onze droom uiteen. Mijn eerste miskraam… wat een verdriet. Ik ben ontroostbaar en ik huil en hyperventileer als een klein kind. Hoe kan dit nou?? M’n test was positief. Op dat moment besef ik me hoe dicht geluk en verdriet bij elkaar liggen. Ik sta ervan te kijken hoe rot je je voelt na een miskraam. Nooit geweten wat je moet voelen en wat er allemaal gebeurd. Ik heb verschrikkelijke buikkrampen en weet niet waar ik het zoeken moet. Ik kruip vroeg m’n bed in met een kruik en huil mijzelf in slaap.

Niet wetende dat dit pas het begin was….

De maanden die volgden ben ik nog vaak blij gemaakt met een positieve test. Helaas liepen alle 7 zwangerschappen uit op een miskraam. Ik had bijna een abonnement op het ziekenhuis. Na iedere miskraam wilde de gynaecoloog een echo bij mij maken om te kijken of mijn baarmoeder goed schoon was. Iedere keer kijken naar een leeg scherm… het enige fijne is dat ik nog nooit een curretage heb door moeten maken maar dat mijn lichaam zichzelf iedere keer schoonmaakt.

We weten de reden van de vele miskramen maar ik heb het ontzettend onderschat. Er zit een foutje in de chromosomen bij 1 van ons 2. Als dit ongebalanceerd word doorgegeven stoot mijn lichaam het vruchtje af. In 2012 is ons in Nijmegen verteld dat we wel kans hebben om op de natuurlijke manier een kindje te kunnen krijgen maar dat dit wel een kleine kans is. Dat blijkt nu dus maar weer.

We blijven door gaan, we geven niet op…. de afgelopen maanden zijn wij druk bezig geweest met afspraken in Maastricht en in Utrecht. Intake gesprekken voor ivf-icsi pgd. Een hele mond vol voor een heel ingewikkeld en zwaar traject. In Maastricht word er op dit moment een pgd test gemaakt. Een test die de embryo’s die verkregen zijn met ivf kan testen op de chromosoom afwijking. Hierdoor kan er een gezond embryo teruggeplaatst worden. Heel lang heb ik het voor mij uitgeschoven. Het hele ivf traject stond me tegen, bang voor de pijn en bang voor teleurstellingen. Eind oktober hadden wij het ivf intake gesprek in Utrecht. We zijn goedgekeurd… we mogen starten op het moment dat Maastricht ook groen licht geeft. Er lopen nog een paar onderzoeken en over een paar weken moet ik nogmaals bloed prikken maar de belangrijkste dingen zijn gedaan. Als het meezit zal alles in januari starten.

De anticonceptie pil slikken, heel erg tegen mijn gevoel in, het spuiten van hormonen. De punctie van de eicellen, de spanning of er wel een gezond embryo bij zit. en mocht dit het geval zijn de spanning van een terugplaatsing. Wat zou het toch fantastisch zijn als onze droom na al deze miskramen, de teleurstellingen en noem maar op, eindelijk, met een beetje hulp van de artsen werkelijkheid zal worden.

Waarom schrijf ik dit?

sinds dat Jos en ik getrouwd zijn krijg ik denk ik wel iedere maand de vraag; zo wanneer gaan jullie eens aan kinderen beginnen? Ik ben klaar met deze vraag…. ik wil niet constant met een grote brok in mijn keel uit leggen wat er precies speelt. Het is klaar…. zwanger worden en blijven is NIET voor iedereen zo makkelijk…………

Ik geniet van de kindjes van mijn vriendinnen. Voor iedere vriendin die mij verteld dat ze zwanger is ben ik blij. Ik geniet stiekem een beetje met ze mee. Misschien iets teveel als een andere vrouw zou doen. Maar echt… niemand begrijpt mij als ik zeg dat ik niets liever wil dan zelf, samen met Jos, de liefde van mijn leven, een kindje krijgen…

Voor nu zeg ik sorry tegen iedereen. Sorry voor mijn hormoon schommelingen van de afgelopen maanden. Sorry dat ik soms zo verdrietig en boos kan zijn en dit juist afreageer op de mensen van wie ik hou. En ik zeg alvast 1000 keer sorry voor als ik vol met hormonen gespoten ben voor de ivf behandelingen….

Zonder Jos, mijn familie en mijn vrienden en vriendinnen had ik dit alles niet zo goed kunnen verwerken. Bedankt dat jullie altijd naar mij willen luisteren. En Gwen…. vooral jij! Bedankt voor alles. Bedankt voor het meekijken naar de duizenden foto’s van zwangerschapstesten die ik je stuurde. Je moest iedere keer van mij alle testen vergelijken. Voor het luisteren en het huilen.

ik ben positief…. lukt de eerste ivf behandeling niet dan lukt het vast en zeker de 2e keer wel!!

(7)

2016

2016

Ik ben een rijk mens….
Oké helaas niets gewonnen met de Staatsloterij en ook niet met de postcode loterij…

Maar ik ben rijk, ik voel me heel rijk.
Een prachtig huis, een heerlijk poezenbeest, lieve vrienden en familie, een fantastisch geweldige man die van mij houd (en ik ook van hem) en mij steunt door dik en dun, in goede en in slechte tijden…. Want verdorie wat was het een rot jaar voor ons… Maar wij kijken naar de toekomst en ik ben ontzettend positief!

En het belangrijkste van alles de mensen die ik liefheb zijn gezond!
Jos z’n suiker gaat eindelijk weer de goede kant op en potverdorie wat ben ik trots op hem hoe hij het iedere dag weer flikt ?

2016, dit word mijn jaar, dit word ons jaar, ik voel het!!!!!

Zo… Dat wilde ik dus even kwijt.

(2)

Angst voor het onbekende

Angst voor het onbekende

Angst voor het onbekende… Iets waar iedereen wel last van heeft denk ik.
Ik ben 27, wat heeft het leven nog meer voor mij in petto? Het grootste gedeelte van je leven regisseer je zelf maar helaas heb je niet alles zelf in de hand.

De keuzes die je maakt zijn doorslaggevend. Beetje jammer alleen dat ik dus echt altijd faal wat keuzes maken betreft. Kleding kopen, boodschappen doen, nieuwe dingen kiezen voor het interieur , je kan het zo gek miet verzinnen … Overal waar je keuzes moet maken, daar ben ik zo slecht in.
Als ik ja zeg, wat zou er dan gebeurd zijn als ik nee gezegd had? Andersom precies hetzelfde als ik nu nee zeg wat was er dan gebeurd als ik toegezegd had?
Eigenlijk moet je bij dit soort dingen helemaal niet te lang stil bij staan, maar toch doe ik het onbewust.

Je leven leven zoals jij denkt dat goed is. Doen waar jij gelukkig van word. Aan het einde van de streep blijf je alleen over, hoe hard dat ook klinkt.

De meeste mensen dromen van huisje boompje beestje, maar misschien is jouw droom wel gewoon samen met je partner zonder kinderen, willen jullie de wereld zien en heel veel reizen.
Mijn droom is voor iedereen wel duidelijk, huisje boompje beestje.
Altijd al gezegd en ik hoop ook dat het Jos en mij gegund is dat wij ooit een beestje mogen verwelkomen. Maar zoals ik net al zei, je weet niet wat de toekomst brengt…

Maar wat nou als je wel precies zou weten hoe je leven loopt tot aan je dood….?

(0)

9

9

Goedemorgen!!

We zijn net wakker, en worden verblijd met een heerlijk klein regenbuitje.
Gisteren wilde we naar het strand, maar mijn hoofd is dinsdag middag erg verbrand dus we zijn niet naar het strand gegaan. ‘ s ochtends wel even naar Willemstad geweest om wat souvenirs te scoren. De hitte was ondraaglijk. Er was gelukkig wel wat wind maar het was zo warm gisteren… het leek death valley wel!! Nadat we een broodje gegeten hebben zijn we dus maar naar de auto gerend en naar huis gereden, op zoek naar verkoeling!!! Eenmaal thuis gekomen was het nog warmer… Mijn hoofd stond in de fik en de weg naar het zwembad was onbegaanbaar, je voeten stonden gelijk in de fik haha. Gelukkig werd het rond 5 uur dragelijker kwam er wat bewolking en ging het nog harder waaien, eindelijk even niet meer zweten.
Vorige week zaterdag hadden we een foldertje gekregen bij Pampus (een restaurant) over een comedy night. En Jos en ik waren er over aan het nadenken om daarheen te gaan. Na de nodige filmpjes op youtube gekeken te hebben waar we erg om moesten lachen hebben we besloten om daar heen te gaan. Onze buren, Else en Marco gingen ook gezellig mee! Nadat we een hapje gegeten hebben in Willemstad zijn we doorgereden naar Pampus. We waren lekker op tijd en hadden dus ook een goede plek. En o wat hebben we gelachen!!! Er waren 2 mannen en ze waren allebei zo ontzettend grappig!!! Was dus een erg gezellige avond! Rond half 12 was het afgelopen en zijn we naar huis gegaan waar we rond half 1 zijn gaan slapen.
Nu is het dus zwaar bewolkt, is de hitte een beetje verdwenen 🙂 We gaan straks, als het weer meewerkt een bootje huren en lekker varen op het Spaanse Water maar dan moeten wel eerst de donkere wolken weg 😉
Het is alweer Donderdag, morgen nog 1 volle dag waarbij we de koffer al mogen in gaan pakken. Zaterdag om 16.45 uur moeten we de auto inleveren en dan worden we naar het vliegveld gebracht. De tijd is ontzettend snel gegaan maar hebben heel erg genoten! Er is een tijd van komen en een tijd van gaan…. Helaas!
Deze 2 dagen gaan we nog heel erg genieten 🙂

Bedankt voor alle leuke reacties, erg leuk om te lezen dat jullie een beetje meegenoten hebben!
Zondag ochtend rond half 12 (als alles mee zit want de meeste vluchten van Martinair hebben vertraging, en er is er zelfs 1 geannuleerd!!) zijn we weer in Amsterdam. En maandag? Dan begint het echte leven weer….

Liefs van Charlotte & Jos

(0)

8

8

Lieve allemaal,

Gisteren hebben we een hele gezellige avond gehad. Eerst heerlijk gegeten, (bbq) en daarna nog lekker een drankje gedronken 🙂 Rond 2 uur gingen we pas slapen!
Vanmorgen werden we wel weer redelijk vroeg wakker. Volgens het weer bericht zou het slecht weer zijn vanaf maandag maar valt opzicht nog allemaal mee. Vanmorgen was het wel bewolkt, dus besloten we om naar het Sea Aquarium te gaan. Daar kun je kijken naar dolfijnen shows, zeeleeuwen show, haaien voeren/aaien en allerlei vissen zien. Het eerste wat we bekeken hebben is de dolfijnen show, midden in de zon. Het was zo ontzettend heet…. Ik wil echt niet klagen maar een strakblauwe lucht, de zon en geen wind zijn echt geen goede vrienden van elkaar. Zwetend zaten we te genieten van de dolfijnen. Na de dolfijnen hebben we nog een rondje gelopen in het sea aquarium maar omdat we allebei niet zo lekker werden, waarschijnlijk van de warmte, zijn we terug gereden naar het appartement en zijn we lekker gaan zwemmen. Terwijl ik dit aan het typen ben, is de blauwe lucht helemaal verdwenen en zijn de wolken met z’n allen aanwezig. Een beetje afkoeling dus en er is eindelijk weer een klein beetje wind 🙂
We zijn nu dus echt niet meer veel aan het doen, echt alleen maar genieten!!! Morgenochtend gaan we naar Willemstad, op zoek naar souveniertjes enzo. Daarna misschien naar het strand, we zullen zien wat de dag ons brengt.

Heleen, Kleine en Grote Knip zijn 2 stranden in het westen van Curacao. We weten nog niet of we daar nog heen gaan omdat het echt een eind rijden is hihi!

Liefs vanaf Curacao

(0)