Archief van
Auteur: charlottezwemmer

Een blog... Voor de een totale onzin en voor mij een uitlaatklep. Mijn kijk op de wereld!
Somewhere over the rainbow

Somewhere over the rainbow

November 2017

Wachten duurt lang!

14 dagen geduld 14 dagen hopen dat ik niet ongesteld zou worden. Ik was erg prikkelbaar en zei na een week tegen Jos dat ik zeker wist dat het weer niet gelukt zou zijn.. ik wist het zeker! Mama en Jos zijn er dit keer heilig van overtuigd dat het wel raak was. Ze vonden me anders… eerst zien dan geloven. 22 november om 07.00 word ik wakker. Ik besluit het erop te wagen en doe een zwangerschapstest. Binnen no time staan er 2 streepjes op de test. Ik had niet tegen Jos gezegd dat ik zou testen want ik wist immers zeker dat ik niet zwanger zou zijn. Huilend kom ik de wc af en laat aan Jos de positieve test zien…. ik maak een foto en sta te trillen op mijn benen. Zou het nu dan toch???

iedere dag doe ik een test, zelfs meerdere op een dag want ik durfde het niet te geloven.  Op 1 december vertrekken we voor 5 dagen naar Spanje. Dit komt heel goed uit nu we zo in spanning zitten of ik eindelijk die 7 weken zou gaan halen. De zwangerschapstesten zitten in mijn koffer. Mijn motto is ondertussen; een dag niet getest is een dag niet geleefd.

terwijl we in Malaga rondlopen en ik buikkrampen krijg begint de angst weer de kop op te steken.. op 4 december in de ochtend besluit ik de clear blue test te doen. Deze test moet nu echt 3+ aangeven als dat niet zo is dan gaat het weer mis.. ik word vroeg wakker en plas over de test heen. Heel snel staat het woordje zwanger er maar de indicator met het aantal weken laat nog even op zich wachten..

en daar staat het dan, 3+ ik ben door het dolle heen…. zou het nu dan toch?!

als we op woensdag weer thuis zijn uit Spanje belt Jos het umc. Er staat al een afspraak gepland voor een echo maar ik wil eerder. Deze onzekerheid is echt killing!! Na een flinke discussie mogen we op vrijdag langskomen. Maar ik moet wel bedenken dat als er nog geen kloppend hartje te zien is dit niet betekend dat het niet goed is….

8 december gaan we vol goede moed naar het ziekenhuis. We zijn snel aan de beurt. De echoscopiste geeft nogmaals aan dat als er nog geen kloppend hartje te zien is dit niet betekend dat het niet goed is. Ik ga liggen en op het moment dat het vruchtje zichtbaar is zegt zij direct; ik zie een kloppend hartje! Jos en ik kijken elkaar vol ongeloof aan…. we spreken af dat ik volgende week weer terug mag komen voor een echo. Ik krijg wat folders mee en we zeggen elkaar gedag. Ik stuur mama snel een whatsapp; hartje klopt ik bel je zo. Met ons hoofd in de wolken lopen we terug naar de auto. Een echo foto met daarop een vruchtje van 5 mm groot maar het belangrijkste van alles een kloppend hartje in mijn buik…

iedere week mag ik terug naar Utrecht voor een echo. Ik heb veel buikpijn en ben zo bang dat het alsnog misgaat…. de laatste echo in het ziekenhuis is in januari waarbij het vruchtje al zo groot was dat het niet meer goed op te meten was. Het springt alle kanten op… ik begin er eindelijk in te geloven!

Een paar dagen laten hebben we de eerste echo en intake bij de verloskundige. Ook daar word weer bevestigd dat alles er goed uitziet. Aangezien ik erg onzeker ben word ik uitgenodigd voor een echo oefen avond van de verloskundigen. Die dag krijgen we te horen dat er een klein jongetje in mijn buik groeit. Ik had dit voorgevoel al vanaf het begin en ik had gelijk. Hij ziet er goed uit, geen gekke dingen en de belangrijkste afwijkingen zijn niet te zien en voor zover beoordeeld kan worden is de kleine man gezond.

we kopen bij een tankstation een knuffel van Iejoor en geven die kado aan mama en GJ. Ze begrijpen de hint. Gj maakt de opmerking dat we niet op een roze wolk zitten maar in een blauwe oceaan!

met mijn verjaardag gaan we voor het eerst een pret echo laten maken bij kijk nou es in Rotterdam. We krijgen mooie foto’s mee en de hele echo word opgenomen en op een USB stick gezet. We leven van echo naar echo. Van een vrouw die niet kon stoppen met het doen van zwangerschapstesten ben ik veranderd in een vrouw die veel echo’s wil laten maken zodat ik gerustgesteld kan worden dat alles goed gaat met de kleine jongen in mijn buik.

Ondertussen ben ik door bekkenproblemen in januari in de ziektewet beland. Mijn dagen bestonden uit liggen, kleine stukjes lopen en weer liggen. Gelukkig hielp mama mij dagelijks en deed Jos ook zoveel mogelijk in huis.

Als ik 20 weken zwanger ben word er besloten dat er toch nog wel het 1 en ander verbouwd moet worden in huis. Het klusteam (mama,Gj,Eric,Jos) werkt hard in huis. De zolder word onder handen genomen, behang word eraf gehaald, er word heel veel geschuurd, gewit en schoongemaakt. Victor en Alexander komen helpen op een zaterdag om de zolder en de woonkamer te voorzien van een verse laag latex. Gordijnen worden gewassen, aan elkaar genaaid en opnieuw opgehangen. De wieg word door mama en Marianne bekleed en staat te pronken in nesselande!

Voor de 20 weken echo word ik doorverwezen naar bovenmaas prenataal. Jos en ik komen op tijd binnen. Ik had al geen goed gevoel bij de echoscopiste. Het leek alsof zij het werk nog maar net deed en met 15 minuten stonden we alweer buiten. Terwijl ik om mij heen zo veel verhalen hoor dat een 20 weken echo veel langer duurde…. maar goed alles was goed dus prima. Vrijdagmiddag , terwijl ik meerdere afleveringen van GTST aan het kijken ben, gaat mijn telefoon. Bovenmaas prenataal belt met het verhaal dat er iets niet te zien was op de echo en dat ik maandag even terug moet komen voor extra controle. Ik vraag waarom. Het tussenschot in de hersenen is niet goed zichtbaar. Als dit niet aanwezig is zou ons kindje toch niet gezond zijn…. ik hang verbouwereerd op en bel huilend Jos op. Ik besluit terug te bellen en vraag of ze alsjeblieft vandaag nog kunnen kijken. Ik kan niet op deze manier het weekend in gaan. Nadat ik ging dreigen dat ik naar Utrecht zou gaan rijden als zij nu geen echo zouden maken zijn ze toch overstag gegaan en mocht ik direct komen. Na deze extra echo bleek er helemaal niets aan de hand te zijn. Alles zit erop en eraan. Als ze mij hadden verteld wat ze niet goed konden zien had ik ze ook al kunnen vertellen dat alles goed was. Ik had deze controle namelijk al gehad en was dus bang gemaakt om niets!

Op 14 april word onze lieve Boris doodgereden. Terwijl wij met zn allen buiten in de tuin zitten te lunchen horen we een harde klap. Mama ziet Boris zijn voetjes nog langs de schutting rennen. Ik vertrouw het toch niet helemaal en besluit even om het hoekje te kijken. Aan het einde van de straat zie ik een hoopje liggen. In het begin dacht ik nog dat het een hoopje bladeren is maar terwijl ik beter kijk zie ik dat het toch Boris is die daar in elkaar gestort is… mama en Ricardo wikkelen hem in een deken en ik bel de dierenarts. Hij heeft het erg druk en kan nu niet direct naar ons toe komen hoe graag hij dat ook zou willen. Ik bel de dierenambulance…. maar als ik zie dat Boris zijn neusje en tandvlees al helemaal wit geworden is besef ik me dat alle hulp te laat zal komen…. Boris is dood…

samen met mama en Gj rijden we naar de dierenarts… de dierenarts is net zo boos als ons. Boris doodgereden in een woonwijk waar je maar 30 km per uur mag rijden. Deze automobilist racete als een gek door de wijk en daardoor is onze kat dood… we besluiten Boris achter te laten en laten hem cremeren samen met nog 5 andere katten….

Ondertussen worden de bewegingen met de dag duidelijker in mijn buik en moet ik, hoe verdrietig ik ook ben om Boris, goed voor mezelf zorgen want de kleine man moet ook groeien.

Het klussen in huis gaat verder. Doordat ik zo last van Mn bekken en rug heb kan ik niet meehelpen. Ik lig op de bank en schenk drinken in voor de klussers.

In de weken die volgen komen er een aantal bezoekjes aan het sint Franciscus ziekenhuis omdat ik de kleine spruit al een aantal dagen minder voel dan normaal. Iedere x bij aankomst word ik aan de ctg gelegd en daarna word er nog een echo gemaakt. Iedere x weer word ik naar huis gestuurd met de mededeling dat alles goed is. Maar toch kan ik het vertrouwen niet vinden. 13 miskramen…. het is me niet in de koude kleren gaan zitten. Je verliest het vertrouwen in je eigen lichaam.

mijn buik groeit en groeit… en met die groeiende buik komen ook de ongemakken. Mijn rug en bekken die steeds meer pijn gaat doen. Het slapen gaat niet makkelijk meer, iedere nacht ga ik er zeker 4 keer uit voor 3 druppels plas. Ik heb het bloedheet en de temperatuur die dagelijks oploopt boven de 30 graden werkt ook niet bepaald mee. Mama koopt een opblaas zwembad bij de Lidl voor me zodat ik nog een beetje verkoeling kan vinden. Ik lig als een vaatdoek op de bank met de ventilator op me gericht en mn voeten in en emmer met koud water…

de dagen kruipen voorbij en de kleine spruit die ondertussen niet meer klein is krijgt het weer voor elkaar om mij ongerust te maken. Ik bel de verloskundige weer. Ik ben ondertussen 39 weken en 3 dagen zwanger. Anna komt langs en zij stuurt mij toch weer door naar het ziekenhuis. Ik waggel naar de afdeling en word , net zoals de voorgaande keren, aan de ctg gelegd. Binnen 15 minuten staat de verloskundige lachend naast me. Het is niet raar dat ik minder beweging voel, de bevalling is namelijk begonnen… er is flink wat beweging zichtbaar op en ctg. Ik krijg nog een echo en nadat ze mij gestript heeft, ik had namelijk al 2-3 cm ontsluiting, krijg ik nog mee dat ik me kan gaan voorbereiden want ik ga vannacht bevallen. Ik ging weg en dacht dat het allemaal wel mee zou vallen… zo veel negatieve verhalen gehoord over strippen.

Terwijl we naar de auto lopen zeg ik tegen Jos dat we dan maar even naar de mac Donalds moeten gaan want dit is wellicht de laatste keer. We stappen de auto uit en ik voel terwijl ik op sta dat ik vocht verlies. Zou dit vruchtwater zijn? Ik krijg direct wat krampen…. Jos zegt dat we beter naar huis kunnen gaan. Maar eigenwijs als ik ben ga ik, terwijl de weeën dus al begonnen zijn, toch een big mac menu eten. Hierna rijden we naar nesselande om nog snel een foto te laten maken van mijn buik want straks is hij weg!!

We gaan op tijd naar bed. We liggen naast elkaar en zeggen met tranen in onze ogen; dit is onze laatste nacht samen! Om 02.00 uur word ik wakker en ik lig overdwars in bed van de pijn. Ja hoor, het is echt begonnen! Ik maak Jos wakker en samen gaan we naar beneden. We wachten nog een uurtje maar om 03.15 besluit Jos toch de verloskundige te bellen en mama word ook gebeld. De weeën komen nu toch best regelmatig om de 3-4 minuten. Om 03.45 komt Simone bijna tegelijkertijd met mama binnenlopen. Nadat ze me onderzocht heeft en ik nog steeds 2-3 cm ontsluiting heb besluiten we het nog een uurtje aan te kijken.

Om half 5 is er nog steeds niets veranderd en de weeën beginnen echt heviger te worden. Er word besloten om naar het ziekenhuis te gaan om de natuur een handje te helpen. Simone vraagt mij naar wel ziekenhuis ik wil. Ik vertel haar dat het st Franciscus echt mijn voorkeur heeft. Ze begint te bellen en al vrij snel word er gezegd dat er geen plek is! We balen hier flink van!! Er zijn nog 2 opties, het groene hart ziekenhuis in Gouda of het Ijsselland ziekenhuis in Capelle aan den IJssel. Het nadeel van Gouda is dat zij qua pijnbestrijding alleen een ruggenprik hebben en geen morfine ofzo. Na een korte discussie besluiten Jos en ik toch voor het ijsselland ziekenhuis te gaan. We pakken de vluchtkoffer, de maxi cosi en stappen de auto in. Gelukkig is het ziekenhuis niet heel ver rijden want weeën opvangen in de auto gaat niet echt gemakkelijk. Mama en Simone zijn ook onderweg. We komen aan bij de spoedeisende hulp waar Jos even zijn auto mag neerzetten. Ik ga zitten in een rolstoel en we rijden snel naar de afdeling. Daar aangekomen (rond 06.00) worden we opgevangen door een aantal vriendelijke zusters en word ik naar de verloskamer gebracht. Ik neem plaats op het bed en binnen no time zitten er in beide handen infusen. 1 voor de morfine en 1 voor de weeën opwekkers. Het infuus in mijn linker hand is heel slecht geplaatst en er stroomt bloed uit. Uiteindelijk stopte dit vanzelf waardoor het infuus niet nog een keer geprikt hoefde te worden. De morfine werd snel gestart waardoor ik minder moeite had om de weeën op te vangen. Aangezien ik nog steeds op de 3 cm zat werden de weeën opwekkers rond half 8 verhoogd. Het verplegend personeel bood ons aan om een nachtje te blijven slapen. Normaal gesproken komt er 1 cm ontsluiting per uur bij dus dat betekende dat ik pas 7 uur later volledige ontsluiting zou hebben. We spraken af dat we tegen die tijd nog wel zouden kijken wat we zouden doen.

Simone besloot naar huis te gaan om te ontbijten en zich op te frissen en later op de dag nog even te komen kijken. Rond 08.00 was de pijn echt niet meer te verdragen en vroeg ik de zuster of het mogelijk was om een ruggenprik te krijgen. Als dit nog een aantal uur zo door zou gaan zou ik bekaf zijn en geen energie meer hebben om te persen. Uiteraard was dit mogelijk maar dan moest er eerst gecontroleerd worden hoeveel cm ontsluiting ik had. Ik schrok me kapot toen de verloskundige zei dat ik al volledige ontsluiting had en dat ik binnenkort kon gaan beginnen met persen. Jos belde Simone op om haar te vertellen wat de status was en zij zei direct weer naar het ziekenhuis te komen. De morfine werd afgekoppeld…

Rond 08.30 zei ik dat ik dacht dat ik pers weeën had. De verloskundige en Simone legde mij uit te persen tijdens een wee. En dit te herhalen totdat de wee weer voorbij was. De weeën waren zo ontzettend heftig en ik kreeg verschrikkelijke steken in mijn buik tijdens iedere wee waardoor ik maar 1-2 keer echt goed mee kon persen. Ik werd op de baarkruk gezet, Jos achter me, ik leunend op zijn benen. Dit zat echt voor geen meter en deed alleen maar heel erg pijn aan mijn bekken. Ik verplaatste mij weer naar het bed om daar het klusje te klaren. Ondertussen waren we al een uur verder en ging de hartslag van de baby naar beneden tijdens iedere wee/pers. Ik werd streng toegesproken dat ik nu echt iets moest gaan doen anders zouden ze in gaan grijpen.

Er ging direct een knop om!!! Ik wil geen knip geen scheur en al helemaal geen vacuüm pomp!!! Ik moet het nu echt gaan doen! Om 09.45 werd het hoofdje zichtbaar. Simone zei mij nu echt hard te gaan werken zodat de kleine man klokslag 10.00 uur geboren zou worden. Ik perste alsof Mn leven er vanaf hing. Ik schreeuwde het uit om zoveel mogelijk kracht te hebben….. en om 10.00 uur precies werd Daniël Valentijn Zwemmer huilend op mijn borst gelegd. Wat een ontlading en wat een geluk. Ik heb het geflikt !!! 9 maanden lang heb ik hem gedragen en nu na een bevalling van 8 uur, gerekend vanaf de eerste wee, ligt onze zoon gezond op mijn buik. Direct na de geboorte een apgar score van 9 en 5 minuten later een dikke 10!

 

IK BEN MAMA! JOS IS PAPA! Wij zijn EINDELIJK ouders van een gezonde jongen!

(72)

Cryo update

Cryo update

Gisteren was de dag van de waarheid.
De hele week ben ik al zenuwachtig en gaan er allerlei doemscenario’s door m’n hoofd.. het bekende; ‘wat als..?’

Ik moet vertrouwen hebben, vertrouwen in de artsen en de mensen van het lab.
Zondag om half 10 gaat m’n wekker. Ik maak Jos wakker en samen gaan we naar beneden en drinken we een kop koffie.
M’n telefoon staat roodgloeiend, iedereen wenst ons veel sterkte tijdens het wachten op het belletje.
En dan is het 10 uur, nog maximaal 2 uur en dan weten we het. Dan weten we of ons embryootje goed ontdooid is…

De uren kruipen voorbij en als het half 12 is trek ik het niet meer. Ik ga douchen even m’n gedachten verzetten. Jos zou op mijn telefoon letten. Als ik na 20 minuten weer beneden kom is er nog steeds niet gebeld. Ik vraag mezelf af of ik wel goed gehoord heb wat er gezegd is aan de telefoon? Misschien heb ik me wel vergist in de dag en zitten we vandaag voor niks te wachten?

Iets voor 12 uur belt Jos zelf maar het ziekenhuis. Hij word doorverbonden met de IVF afdeling en legt voor hoe en wat. De verpleegkundige geeft door dat wij om 14.10 uur in het ziekenhuis moeten zijn. Hier reageert Jos verbaast op en legt uit dat we nog niet gebeld zijn of het embryo het ontdooien wel overleefd heeft. Ze beloofd direct naar het lab te lopen en ons dan terug te bellen. Binnen 5 minuten gaat m’n telefoon. Het blijkt dus dat het embryootje pas rond 11 uur uit de vriezer gehaald is. Omdat onze embryo’s met 5 dagen zijn ingevroren kan deze niet vroeg ontdooid worden omdat deze dan weer door gaat delen. En een embryo kan ook weer niet TE oud teruggeplaatst worden.

Vol ongeloof kijken we elkaar aan…. het ontdooien is gelukt, weer een nieuwe poging waar we vol voor gaan!
We gaan ons snel klaarmaken want de tijd dringt. We stappen om 13.00 uur de auto in en zijn om 13.50 uur in het ziekenhuis. Ze zijn aan het verbouwen in het UMC dus we zitten ook nog op de verkeerde plek te wachten hahaha maar om 14.30 uur vinden we eindelijk een arts. Ik denk zomaar dat ze ons aan het zoeken waren….

We gaan de kamer in waar een groot apparaat staat. Daar zit ons embryootje in. De medewerkster van het lab pakt het schaaltje eruit en kijkt via de microscoop of het embryo er nog goed uit ziet. Deze is nog steeds heel mooi en is een Morula. Bij een morula kan je de cellen niet meer tellen omdat het er al teveel zijn. Normaal gesproken verliest een embryo cellen bij het ontdooien maar deze dus niet…. voorspelt veel goeds zou je zeggen.

Ik ga liggen in de stoel en de arts+verpleegkundige brengen mn baarmoederslijmvlies goed in beeld. Dan is het wachten op de katheter met het embryo. Deze word netjes in mn baarmoederslijmvlies gepland. Nadat de medewerkster van het lab via de microscoop bekijkt of de katheter leeg is bedenk ik me dat dit toch wel een speciaal moment weer is.

Ik voel me goed… lichamelijk en geestelijk. Aan mij zal het dit keer niet liggen. Het is nu afwachten wat het embryootje gaat doen… Of deze dit keer wel bij mij wil blijven..

Nu komende de dagen aan dat we niets anders kunnen doen dan wachten en hopen. De komende week heb ik vrij genomen. De week van koningsdag werk ik alleen de maandag en de dinsdag. Even verstand op 0 en alleen maar leuke dingen doen, even geen stress van werk even niet heel vroeg op moeten staan.

Alles voor ons eskimootje…

(93)

Cryo 1.0

Cryo 1.0

Op mijn verjaardag 22 februari, hadden wij een afspraak in het ziekenhuis.

1 rust cyclus en op de 1e dag van mijn volgende menstruatie moest ik starten met de Progynova. Waar ik normaal een cyclus heb van 32 dagen was er na 38 dagen nog steeds niks te bekennen. Op een gegeven moment toch maar contact opgenomen met het ziekenhuis want dit schiet niet op. De hele planning ligt in de war en niet alleen die van ons maar ook die van het ziekenhuis!! Toch maar voor de zekerheid ook een zwangerschapstest gedaan maar deze was negatief. De verpleegkundige zou even overleggen met de arts en om 13.00 uur werd ik terug gebeld. Of ik toch maar voor de zekerheid even langs wilde komen voor een echo.
Die dag, je raad het al, word ik toch einde van de dag ongesteld, een cyclus van 41 dagen!!
Ook al staat er duidelijk in m’n boekje hoe en wat er moet gebeuren heb ik toch maar het spoed nummer gebeld aangezien het gewone telefoon nummer maar tot 16.00 uur bereikbaar is.

Ik kreeg een hele vriendelijke gynaecoloog aan de telefoon die het even zou overleggen met een fertiliteitsarts. Binnen een half uur werd ik teruggebeld. Als de menstruatie goed door zou zetten moest ik de eerste pil gaan slikken. En die avond ging dus ook de 1e tablet Progynova naar binnen.

Spannend!!! weer een nieuw hoofdstuk…. Er werd een afspraak gemaakt voor 10 april om 09.20 voor een echo om te kijken hoe mijn baarmoederslijmvlies er na 10 dagen Progynova uit zou zien.

Zoals wel weer te voorspellen is was mijn baarmoederslijmvlies heel mooi vanmorgen. 3 lagen, 10 mm. Ze willen minimaal 7 mm maar dat dit nu al 10 mm is was voor de arts een goed teken. Tja…. kon ik haar zelf ook wel vertellen. Het nestje maakt mijn baarmoeder altijd wel heel goed aan…. We gingen weg met de afspraak dat ik vandaag tussen 12.oo uur en 15.00 uur gebeld zou worden door iemand van het lab met verdere instructies en de planning.

Toen ik om 15.00 uur nog steeds niet gebeld was heb ik Jos gevraagd even contact op te nemen met het ziekenhuis om er zeker van te zijn dat ze mij niet vergeten waren… Waren ze natuurlijk niet, duh! En rond half 4 ging mijn telefoon.

Zondag 16 april (ja 1e paasdag) tussen 10.00 uur en 12.00 uur word ik gebeld door iemand van het lab en dan krijgen we te horen of onze eskimo het ontdooien overleefd heeft. Mocht dit zo zijn dan moeten we in de middag naar het ziekenhuis en dan word het embryootje teruggeplaatst. Bizar eigenlijk… Dat embryootje zit nu nog in de stikstof, in -197 graden. Deze word zaterdag uit het stikstof gehaald en in een ‘broedstoof’van 37 graden gelegd. Op deze manier ontdooit het embryootje heel langzaam en is het te hopen dat deze er nog mooi uit ziet en zich weer door zal gaan delen…

Wat zou het toch mooi zijn als het geluk nu een keer aan onze kant zal staan… maar ik durf niet te hopen… ik ben zo bang.. bang voor weer een teleurstelling. Ik sluit me af… voor de tegenslag, voor de angst dat we toch alsnog een nieuwe IVF behandeling moeten ondergaan.. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat dit goed zal gaan maar we moeten wel blijven hopen.

10%…. 10% kans op een zwangerschap, zo’n laag percentage… laat mij alsjeblieft een keer bij deze 10% zitten!!

0,1% van de vrouwen krijgt te maken met overstimulatie en ook dat had ik.. dus ik vind dat ik ook wel bij die 10% mag zitten..

Spannend…. hopelijk gaan de dagen heeeeeeel snel voorbij.

 

To be continued..

(38)

22 maart 2016

22 maart 2016

December 2015.

Sinterklaas is in het land. Jos en ik gaan naar Nesselande en drinken daar een glaasje.
Terwijl wij van ons glaasje wijn aan het genieten zijn, krijgen wij een wijn doos die gevuld is met proppen papier.
Samen maken we deze open en onderin de doos zit een een groen zakje. Dit blijkt het zakje van Scrabble te zijn.
Vergezeld met een gedicht maken wij van de letters in het zakje een zin.

Een reisje naar New York.

Jos en ik kijken elkaar aan… tranen schieten in onze ogen. Met z’n 4en naar New York!! Een droom die uitkomt.

De maanden die volgen zoeken we de goedkoopste vlucht. Na even zoeken vind ik een vlucht van Delta Airlines naar JFK. Wij vertrekken vanaf Zaventem, dit scheelt een hoop geld in vergelijking met Schiphol.
Het hotel in Queens word geboekt en nu is het een kwestie van aftellen. 22 maart is het zover!

Maandag avond 21 maart 2016 zijn Jos en ik druk bezig met het inpakken van onze tassen en het doen van de laatste boodschappen. Op tijd gaan we naar bed want de wekker zal de volgende dag vroeg gaan.

Ruim op tijd staan wij bij mama en GJ voor de deur. We hebben alle 4 nog niet echt een vakantie gevoel… maar dat komt vanzelf wel als we op de luchthaven zijn.
Iets later dan gepland vertrekken we met de auto richting Brussel. We komen in de file terecht. Een half uur voor aankomst (volgens de navigatie) vraag ik GJ of we alsjeblieft even kunnen stoppen, ik moet zoooooo nodig plassen! Al sinds we Belgie in reden rijden we stapvoets, verschrikkelijk druk op de weg en veel file.  Normaal gesproken is GJ iemand die zegt; joh we zijn er bijna hou het nog maar even op. Maar dit keer stopte hij toch bij het eerstvolgende tankstation. Ik stap uit, en aangezien ik geen contant geld heb om de wc te kunnen betalen vraag ik de kassiere of ik 50 cent kan pinnen zodat ik naar het toilet kan gaan. Dit bleek geen probleem te zijn…. Zo gezegd zo gedaan.

Met een lege blaas stap ik weer in en we schuiven weer aan in de file. De minuten tikken weg en mama en ik worden zo langzaamaan lichtelijk zenuwachtig aangezien het al half 8 is en we onze vlucht moeten halen. Om 07.40 komen we aan bij de parking en we parkeren snel de auto en trekken de koffers uit de kofferbak. Terwijl GJ naar binnen gaat om de betaling te regelen, rijd het pendelbusje die ons naar de luchthaven moet brengen voor onze neus weg!!! De chauffeur zegt ons snel terug te zijn maar de vrouw die bij hem in het busje zit moet haar vlucht halen….
Deze man…. en mijn plaspauze en de file heeft ervoor gezorgd dat ik dit verhaal kan typen…

Op een gegeven moment valt het mij op dat er geen vliegtuigen meer opstijgen… Overal horen we sirenes. Mama zegt nog; Nou Char dan kunnen jullie alvast wennen. In New York is het heel gewoon om de hele dag door sirenes te horen.
Niet veel later komt het pendelbusje weer aan rijden. Er is een ontploffing geweest op de luchthaven, hij brengt ons er nog even niet naar toe. We zetten allemaal ons internet aan op onze telefoon en niet heel veel later word ons duidelijk waar wij aan ontsnapt zijn…… Nadat wij op de televisie zien dat er een aanslag geweest is slaat de paniek toe….. Dit is niet te bevatten. De woorden ‘Wat als….’spoken de hele tijd door mijn hoofd. Maar eerst… onze vlucht!!! Ik bel om 08.30 uur Cheaptickets om te vragen of onze vlucht nog gaat vertrekken. De meneer aan de telefoon zou niet weten waarom onze vlucht niet zou vertrekken. Ik geef hem de informatie die wij ondertussen hebben en vertel hem dat er een aanslag gepleegd is. Hij zegt mij dat hij van niks weet maar neemt wel even contact op met KLM om te vragen wat hij voor ons kan doen. Na 10 minuten in de wacht verteld hij dat de vlucht geannuleerd word. We worden z.s.m teruggebeld over de opties. Niet veel later horen we van de explosie bij de metro. Jeetje…. wat gebeurd er allemaal?!?! Onze telefoons staan roodgloeiend. Krijgen van iedereen te horen ; GA DAAR WEG!! STAP IN DE AUTO EN RIJ BELGIE UIT! GJ haalt de auto en terwijl hij naar de auto loopt komen er Nederlanders aanrijden. Wij vertellen hen wat wij op dat moment weten. De mensen in de auto vonden het al zo raar dat hun telefoon constant ging. Ze namen alleen niet op….. want als je in het buitenland gebeld word kost dit veel geld… EVEN SERIEUS?! Ze besluiten toch maar direct mensen te bellen om door te geven dat ze veilig zijn.

Gj komt aanrijden en we stappen allemaal snel in. Terwijl we onderweg zijn naar de snelweg worden er al een hoop toegangswegen gesloten en met geluk komen we nog op de snelweg terecht. Terwijl we totaal verdoofd onderweg naar Nederland rijden word ik gebeld door de KLM. We kunnen de volgende dag vanaf Amsterdam alsnog naar New York vliegen, we komen dan 1 dag later dan gepland aan. Ik bel snel mijn werk maar kom er steeds niet doorheen. Maar uiteindelijk lukt het om te vragen of het goed is om een dag later terug te komen op werk. Dit is geen probleem. GJ laat zijn agenda omzetten en voor Jos zn werk is het ook prima. Een half uur later word ik weer gebeld door de KLM en geef alles door. Onze vlucht is omgeboekt niks houd ons meer tegen.

Terwijl we de grens over rijden stoppen we een kwartier later bij La Place. We drinken een kop koffie en laten alle belevenissen even de revue passeren. Ik vertel mama en GJ dat ik eigenlijk niet meer wil vliegen…. ik ben bang en blijf liever thuis… Maar we moeten ons niet gek laten maken, daar heeft iedereen gelijk in… Maar als we later horen dat er 1 explosie plaatsgevonden heeft bij de incheck balie van Delta Airlines krijg ik toch flink kippenvel en word ik misselijk…. Wij hadden daar gestaan… Wat als….

We komen thuis aan en Jos gaat boodschappen doen. Ondertussen heb ik de tv aangezet. Met verbazing zit ik het Breaking Nieuws te kijken op RTL. Mn telefoon staat rood gloeiend, iedereen wil weten of het wel goed met ons gaat, maar gelukkig zitten wij ondertussen veilig thuis. Jos is weer thuis en heeft een kadootje gekocht. Een armbandje met een klavertje vier. Niks houd ons meer tegen we vertrekken morgen naar New York….

Onze koffers blijven ingepakt… ’s avonds eten we met zn allen bij Otto Hahn. ’s nachts doe ik geen oog dicht…

Stik nerveus vertrekken we de volgende ochtend op tijd naar Schiphol. Weer parkeren we onze auto op een parking en worden we met een pendelbus naar de luchthaven gebracht. Overal militairen, politie agenten en in de rijen is het stil… Iedereen is aangeslagen…

Dit vergeet niemand meer, dit vergeten WIJ nooit meer. Een engeltje op ons schouders, of misschien wel een heel leger engeltjes…

 

Wat als…….

(37)

This is it…

This is it…

Het is al een maand stil op m’n blog. Ik had er geen energie voor om een bericht te plaatsen.

Er is veel gebeurd. De eerste terugplaatsing is helaas mislukt. Wat een klap was dit zeg, we hadden er allebei zo verschrikkelijk op gehoopt. Maar als ik nu terugkijk denk ik zomaar dat het mislukt is omdat ik zelf gewoon totaal niet gezond was. Ik had nog steeds heel veel klachten.
Ik ben 5 weken thuis geweest van werk en ben vorige week dinsdag pas weer begonnen. de uren worden langzaam opgebouwd zodat ik pas in de 2e week van April weer volledig aan het werk ben.

Dus, IVF mislukt. 2 weken geleden konden we alweer terecht in het ziekenhuis voor een evaluatie gesprek en de inplanning van het terugplaatsen van, zoals wij het noemen, een eskimo. Tot mijn verbazing kan dit heel snel. Ik heb medicijnen meegekregen waar ik mee moet beginnen als m’n volgende menstruatie weer komt. Tien dagen daarna krijg ik een echo om te kijken hoe het baarmoederslijmvlies is. Aan de hand daarvan gaat het lab onze eskimo ontdooien. Hele spannende dagen zullen er dan volgen. Maar we hopen natuurlijk dat dit allemaal goed af zal gaan lopen. Mocht dit niet zo zijn…. dan hebben we nog een eskimootje.

Laten we hopen dat een nieuwe volledige IVF behandeling niet meer nodig zal zijn… maar mocht dit wel zo zijn dan zal de punctie op de dagbehandeling plaatsvinden onder narcose. En uiteraard zullen de artsen er alles aan doen dat er geen overstimulatie meer zal zijn want dit wil ik echt nooooooit meer meemaken!!

(38)

6 februari

6 februari

we zijn weer een week verder.

een week waarin ik echt heel veel pijn gehad heb door de punctie. De echo afgelopen woensdag bevestigde in ieder geval m’n pijn. Veel bloed en vocht in m’n linker eierstok. M’n buik was opgezet door het vocht in m’n buikholte. M’n bloedwaarden zijn nog steeds niet goed…. en weer krijg ik te horen; je moet rust houden, loop alleen naar het toilet en naar je bed, en drink veel. Alleen dat zou ervoor zorgen dat ik onder een overstimulatie uit zou komen. Terwijl we nog een beetje met de arts aan het praten zijn gaat m’n telefoon; medewerker van het ivf lab. Ik vertelde haar dat we in de echokamer zitten dus ze kwam even naar ons toelopen.

van de 15 eicellen, zijn er 12 bevrucht. Van deze 12 zijn er 11 als hele mooie embryo’s gegroeid en gebiopteerd voor de PGD test in Maastricht! WoW wat een fantastische score! De laborant vertelde dat het allemaal hele mooie embryo’s zijn die zo in een biologie boek voor zouden kunnen komen haha. We zijn blij met dit mooie aantal. Terwijl we samen aan de balie staan om weer een nieuwe afspraak te maken loopt de man langs die de cellen van onze embryo’s naar Maastricht gaat brengen. Wij vragen hem goed te zorgen voor onze kinderen hahaha dit zorgde wel voor een verbaasd gezicht bij die man. Waarschijnlijk hoort hij dit soort dingen niet zo vaak. We maken een nieuwe afspraak voor vrijdag en gaan naar huis.

deze wachtdagen zijn verschrikkelijk…  gelukkig gaat de tijd snel en is t snel donderdag avond. We zijn beide stil en erg emotioneel en hebben geen idee wat voor nieuwe we morgen gaan krijgen. We gaan naar bed… ik slaap niet, word om het half uur wakker. Om half 5 besluit ik naar beneden te gaan en verder te slapen op de bank. Ik val redelijk snel in slaap en word wakker omdat Jos beneden komt. We stappen op tijd de auto in en zwijgen. Allebei zo verschrikkelijk zenuwachtig…..

ik ga bloed prikken en daarna lopen we naar de poli. De echo laat zien dat mocht het zover komen er wel een terugplaatsing zal zijn, maar alles hangt af van het bloed. Als dat niet goed is gaat het hele feest niet door. Ik vraag de arts of ze mij anders op kunnen nemen als m’n bloed niet goed is… als er 1 gezond embryootje is dan moet deze m’n baarmoeder in en niet de vriezer!! De arts lacht en beloofd mij dat dat allemaal goed zal komen.

Jos en ik lopen wat heen en weer… na een uurtje besluiten we toch maar weer naar de afdeling te gaan. Dokter van Buul ziet ons weer zitten en stuurt ons naar de uitrust kamer waar lekker comfortabele stoelen staan. Zitten kan ik nog steeds niet goed door die stomme eierstokken die nog steeds zo groot en pijnlijk zijn. Ik vraag aan Jos rond half 12 of hij niet eens naar het lab kan lopen om te vragen of Maastricht al gebeld heeft. Na een paar minuten komt hij terug; Maastricht heeft gebeld!! M’n hart begint keihard te kloppen alsof ie m’n lijf uit wil.. we gaan op de gang zitten en wachten tot een arts naar ons toe komt. Jos gaat naar de wc en terwijl hij terug loopt komt er iemand van het lab naar mij toe; er zijn meerdere gezonde embryo’s.

deze zin veranderde mijn leven! Er zijn meerdere gezonde embryo’s. Wie had dat gedacht… de arts in Maastricht had ons een verschrikkelijk kleine kans van slagen gegeven we moesten echt rekening houden dat er geen goed embryo tussen zou zitten.. ik heb zo verschrikkelijk hard gehuild en terwijl ik m’n duim opsteek naar Jos komen bij hem ook de tranen. Wat een opluchting…. wat een spanning… wat een geweldige score! Na een half uur horen we dat het allermooiste embryo vrijgegeven is, dat deze de chromsoomafwijking niet heeft.. en als kadootje zijn er nog 2 gezond. 3 gezonde embryo’s… van de 11! Wat een afval race maar wat een score. Terwijl ik dit nu typ komen de tranen gewoon weer.. we hadden dit niet durven dromen… we leven op dit moment in een roes.

Rond half 2 worden we binnen geroepen door dokter van Buul, het allermooiste embryo, een blastocyste zal zometeen in m’n baarmoederslijmvlies gedropt worden in de hoop dat deze over een maand of 8 het licht zal gaan zien en ons papa en mama zal gaan noemen…..

en nu…. nu is het een kwestie van wachten. M’n lichaam weer rust geven want weer heb ik te horen gekregen dat ik echt niks mag doen… en daar moet ik naar luisteren want anders nemen ze me op in t ziekenhuis…

 

ik weet dat iedereen meeleeft.. maar ik denk niet dat iemand zich voor kan stellen hoe Jos en ik ons voelde vorige week vrijdag toen de laborant ons dit goede nieuws vertelde.. de kans op een biologisch kindje van ons samen is eindelijk aanwezig!!!!

(19)

Dag van de punctie

Dag van de punctie

zondag ochtend 29 januari…

ik heb heel slecht geslapen van de spanning… stik zenuwachtig. 08.10 uur stappen we de auto in opweg naar Utrecht. Doodstil op de snelweg.. en we zijn dus ook ruim op tijd in het ziekenhuis. Iedere stap die ik zet bungelen m’n eierstokken in m’n lichaam. Iets voor 9 uur komen we op de afdeling. Jos doet zijn ding, en om half 10 word ik naar binnen geroepen.

ik vertel alvast aan de arts dat ik echt doodsbang ben voor de pijn en dat ik hoop dat het mee zal vallen. M’n rechter eierstok ben ik niet zo bang voor maar m’n linker eierstok is al super gevoelig tijdens een echo. Ik krijg eerst een aantal injecties voor de plaatselijke verdoving. Terwijl dat inwerkt krijg ik groene steriele doeken over m’n benen gelegd, voel me net een marsmannetje. Ik maak grapjes in de hoop dat m’n angst minder word…. terwijl de arts klaar is om de eerste eierstok aan te prikken spuit de verpleegkundige de morfine in m’n infuus. Ik wist vantevoren dat de eierstokken en de follikels niet verdoofd konden worden…. maar dat dit zo’n pijn zou doen… de verpleegkundige vraagt mij op m’n ademhaling te letten en dit gaat me nog wel goed af. De pijn krijg ik weggepuft. Dat was 1…. nu de linker nog. Wat een drama! De tranen stromen over m’n wangen … m’n hele lichaam trilt van de pijn. De arts stopt halverwege en probeert mij moed in te spreken; we zijn er bijna! Nog even op je tanden bijten je doet het zo goed!

ik probeer me weer te focussen op m’n ademhaling maar het lukt me niet. Toch overleef ik ook de punctie van de linker eierstok…. maar dit ga ik nooit meer doen zonder dat ik onder narcose ben…..

ik moet even blijven liggen en na 5 minuten word ik naar de uitslaapkamer gebracht. Ik word op een heerlijke elektrische stoel gelegd een warme deken word er over mij heen gelegd en met als kadootje een warme kruik. Nu pas merk ik dat de morfine werkt, voel me dronken… waarschijnlijk heeft m’n lichaam zich verzet tegen de morfine. 1 voordeel de volgende keer heb ik volgens de arts genoeg reden om de punctie onder narcose te mogen doen… dus dat is wel een voordeel…

na 3 kwartier liggen komt de verpleegkundige met een bloedprik formulier en het nieuws dat er 15 goede eicellen gevonden zijn! Wat een geweldig nieuws, het is allemaal niet voor niets geweest. Ook Jos zijn zaad was fantastisch. Dat is alvast weer iets wat we kunnen afstrepen van het lijstje.

Ik mag naar huis maar mag niet lopen.. Jos haalt een rolstoel en neemt me mee naar beneden. Ieder bobbeltje gaat door merg en been… eindelijk zijn we thuis. Lopen gaat moeizaam dus t is maar goed ook dat ik niet mag lopen. Ik mag alleen opstaan voor de wc.

de eerste nacht na de punctie was vervelend… ik voelde me al een beetje ziek zondag ochtend maar dit heeft nu echt doorgezet. Keelpijn, oorpijn, verkouden. M’n hele hoofd is een drama! Jos heeft gisteren voor de zekerheid toch maar het ziekenhuis gebeld met de vraag of dit kwaad kan. Ik zit nog steeds tegen het randje van overstimulatie aan… vandaar ook dat ik niets mag doen en m’n lichaam rust moet geven en veel moet drinken. De verpleegkundige vond dit niet eng klinken vooral niet omdat ik geen koorts heb. Dus positief.

morgen ochtend moeten we weer terug naar het ziekenhuis voor een echo en bloedprikken. Ook krijgen we morgen te horen hoeveel embryo’s er goed genoeg gegroeid zijn om een biopt van te nemen en naar Maastricht te brengen voor de test! Al met al weer een spannende dag morgen!

(19)

Update

Update

Zo, even de tijd gevonden voor een update.

het is een ontzettend heftige week geweest. Afgelopen week zijn we op de dinsdag na iedere dag in het ziekenhuis geweest. M’n buik zit vol… vol met follikels en hopelijk ook met eitjes. Toen we afgelopen maandag naar het ziekenhuis gingen was al duidelijk dat de follikels goed aan het groeien waren. Nog lang niet groot genoeg. Ik werd naar huis gestuurd en moest een afspraak maken voor woensdag. Dit was omdat ik al een beetje last van m’n buik had en ik goed in de gaten gehouden moet worden omdat er geen problemen zijn met mijn vruchtbaarheid en er veel groeit. Van de arts moest ik rust houden en veel drinken. Ik heb hier uiteraard braaf naar geluisterd aangezien mijn eigen gezondheid echt op 1 staat!

woensdag ochtend om 09.50 zaten we weer braaf in het ziekenhuis. Voor de echo had ik weer dezelfde arts die de echo deed voordat ik begon met stimuleren. De groei was nog niet goed gegaan dus de punctie dag werd al een dag opgeschoven naar de zondag. Ook moest ik bloedprikken omdat er veel kleine follikels te zien waren. Ik weet niet precies hoe het zit maar het schijnt dat alle follikels ook hormonen afgeven en aangezien ik met de 2 injecties ook weer hormonen inspuit moet het goed in de gaten gehouden worden omdat we niet willen dat ik last krijg van overstimulatie. Ik zou in de middag te horen krijgen wat het uitslag van het bloed was en hoe nu verder.

Om half 1 ging mijn telefoon. Groen licht voor nu. Oestradiol waarde was nu 4700 en we mochten de volgende dag, donderdag dus, weer terugkomen voor weer een echo en bloedprikken.

dus donderdag ochtend ging weer de wekker om 06.15… en zaten we weer vroeg in de auto. Deze arts waarschuwde ons dat de follikels echt nog te klein waren en dat m’n bloedwaarden echt goed moesten blijven anders zou het allemaal gecanceld worden. Na de afspraak dus weer bloedprikken en weer wachten op het telefoontje van het ziekenhuis. En daar was de klap…. de vrouw die ik aan de telefoon had vertelde dat m’n oestradiol nu 7400 was en dat we echt rekening moesten gaan houden dat we moesten gaan stoppen. Weer een afspraak gemaakt voor morgen, vrijdag dus. Weer echo en weer bloedprikken. WoW dat is een klap… straks is alles voor niks geweest… heb gehuild heel hard … wat een verdriet. Ja ik weet dat m’n eigen gezondheid belangrijk is maar we hebben hier zo naar uitgekeken… 6 weken lang injecties..

vrijdag ochtend, weer om 06.15, gaat de wekker. Met Jos had ik al afgesproken dat we vroeger zouden gaan dan anders zodat ik voor de afspraak in ziekenhuis al bloed geprikt had. Iets voor 9 uur had ik bloedgeprikt en nu was het duimen draaien….

iets voor half 10 zaten we in de wachtkamer en ik zag de arts zitten waarbij we de intake gesprekken hebben gehad. Ze herkende me gelijk en vroeg hoe laat ik een afspraak had. Ze kwam tot de conclusie dat ik bij haar collega een echo zou hebben. 2 minuten later zegt ze zachtjes; kom maar gauw. De boze gezichten van de andere paren waren te grappig want die hadden natuurlijk door dat ik voorgetrokken werd. Deze echo was heel belangrijk! Als er minstens 2 grotere follikels van minimaal 17 mm te zien zouden zijn zouden m’n follikels punctie klaar zijn! De eerste die opgemeten werd was 17,8 mm! Tranen van opluchting rolde over m’n wangen. In 1 dag tijd was alles zo snel gegroeid!!!! M’n linker eierstok ligt op dit moment achter m’n baarmoeder. Jos moest op m’n buik drukken om de follikels beter zichtbaar te maken. Eigenwijze eierstok! Het is een fantastische score…. maar het zijn er een hoop! We hadden afgesproken dat we even zouden wachten op de bloeduitslag… als het oestradiol onder de 14400 zou zijn zou ik groen licht hebben. Het wachten duurde lang maar om 10.50 ging m’n telefoon. Groen licht!! M’n bloed is wel wat dik al, hematocrietwaarde is 4.4 en mag maximaal 4.6 zijn. En m’n oestradiol was iets meer dan 11000. Fantastisch! We hebben t gered. Weer werd duidelijk gemaakt, veel water drinken rustig aan doen niet teveel lopen. Vanmiddag word je gebeld met de rest van de instructies.

en dus gingen we naar huis, opgelucht , tranen en spanning.

In de middag ging m’n telefoon. Die avond om 21.30 de laatste injectie met 10000 eenheden pregnyl. Deze moesten we zelf mengen. Om 21.15 uit de koelkast en klokslag 21.30 in m’n buik spuiten. Deze injectie zorgt voor de laatste rijping van de eitjes en dat ze los komen te zweven in de follikel. Zondag om 09.00 uur melden in het ziekenhuis en om 09.30. Ik heb nog duidelijk aangegeven dat ik morfine wil. Aangezien m’n eierstok dus achter m’n baarmoeder ligt op dit moment verwacht de arts dat het geen prettige punctie zal zijn. Kan me sowieso niet voorstellen dat een punctie prettig kan zijn hahaha.

mama belde met de vraag of ik een boterham voor haar wilde maken. Boterham gesmeerd met pindakaas en een sultana in een boterhamzakje gestopt. Ze stond voor de deur en haalt uit de achterbak een prachtig bloemstuk tevoorschijn!!!! Gekregen van mama, gj, Joyce, ak en Isabeau! Zo lief en mooi. Staat te pronken op de eetkamertafel!

Ik zat the voice te kijken en opeens zie ik iemand zwaaien voor het raam. Ik zeg tegen jos volgens mij staat Gwen voor de deur. En ja hoor daar staat ze, met een mandje met allemaal kadootjes in der hand. Wat een toppertje is t ook. Zo lief… de tranen stonden in m’n ogen! Zo fijn dat er mensen zijn die zo met me meeleven!

stipt om 21.30 zit de pregnyl in m’n lichaam. En god wat deed ie zeer… branden als een malle! En zelfs nu, bijna 24 uur later doet de plek waar de injectie gezet is nog zo’n pijn. Maar schijnt normaal te zijn. M’n buik is opgezet…. en m’n eierstokken zijn ontzettend gevoelig. Ik denk dat als je dit nooit meegemaakt heb dat je je ook niet voor kunt stellen hoe het voelt haha.

rond 22.00 uur gaat Gwen naar huis en kruip ik m’n bedje in. Moe van alle zenuwen en moe van de spanning die nu alweer zo aanwezig is in m’n lichaam.

de afgelopen week heeft dus bestaan uit wachten, ziekenhuis bezoekjes , echo’s en bloedprikken. Liggen op de bank, veel drinken.

en morgen is het dan zo ver.. de dag van de punctie. Ben doodsbang voor de pijn maar ik laat het maar over me heen komen…

X

(19)

We zijn er bijna..

We zijn er bijna..

jeetje.. de tijd vliegt toch wel voorbij hoor.

na ons laatste ziekenhuis bezoek helemaal vergeten een update te plaatsen, dus nu alsnog.

afgelopen maandag 16 januari moesten we om half 11 in het ziekenhuis zijn. De eerste echo na al die hormonen. Was best een beetje zenuwachtig wat er te zien zou zijn. Ruim op tijd werden we geholpen. De arts moest een aantal keer tellen. Wat een hoop follikels!!!! Links zitten er minsten 18 (na 4 keer opnieuw tellen vond ze t goed zo) en rechts minstens 15. Wooooow dat is echt heel veel! Maar wel gewoon normaal voor een jonge vrouw zonder vruchtbaarheidsproblemen. Na de echo moesten we nog even langs de apotheek want de decapeptyl is op. Recept meegekregen voor een week, want voor t zelfde geld krijg ik eerder een punctie dan gepland en dan moet t weggegooid word, zonde natuurlijk.

ik zou in de middag gebeld worden hoeveel eenheden gonal f (stimulerende hormoon) ik moet spuiten. Dit is op 125 eenheden gezet. Ik heb zoveel follikels en ze willen natuurlijk niet dat ze allemaal gaan groeien want dan krijgen we weer overstimulatie en dan moet alles gestopt worden…. dus ipv 225 wat de normale vrouwen krijgen, krijg ik 125.

wat een verademing! Een scherpe naald!!! En een iets dunnere! Wel nog steeds lang maar goed dat merk je toch niet. We zijn ruim een maand verder en het einde komt in zicht.

morgen hebben we weer een afspraak op de ivf poli. Weer een echo om te kijken hoe groot de follikels nu zijn na een week stimuleren. We zullen aankomende week veel in het ziekenhuis zijn is de verwachting. En dan zaterdag….. zaterdag is de punctie. Ik ben zo blij als die dag voorbij is….

(13)

We zullen doorgaan

We zullen doorgaan

vandaag 8 januari ben ik al bijna 3 weken in de weer met de injecties.

het gaat goed, althans goed… ik begin toch wel last te krijgen van de hormonen wat resulteert in verschrikkelijk moe zijn, 24 uur per dag knallende koppijn, prikkelbaar en niet kunnen slapen. Het enige moment wanneer ik wel kan slapen is overdag. Echt handig is dat niet want dan slaap ik snachts niet. Ik probeer wakker te blijven overdag, en soms heb ik nachten dat ik gewoon wel door kan slapen. Maar soms….. ieder uur wakker worden, heel warm en het dan weer super koud hebben!

Afgelopen week was rampzalig… 24 uur per dag hoofdpijn. Ik slik paracetamol alsof het snoepjes zijn. Zonder deze mooie witte pilletjes ben ik een wrak. Als ik in de ochtend wakker word dan begint het en zo blijft het de hele dag.

De injecties gaan eigenlijk best goed, heb geen pijn meer tijdens het inspuiten. Maar ik begin er tegenop te zien. M’n buik is blauw en gevoelig maar Jos geniet er stiekem nog iedere avond van haha.

genoeg geklaag… we doen het voor het goede doel. En laten we in godsnaam hopen dat het ook allemaal goed uit gaat pakken.

de dagen kruipen voorbij en de dag van de punctie komt dichterbij. Ik ben zenuwachtig en bang voor de pijn. Ik weet dat ik een morfine infuus krijg want dat heb ik gevraagd en ik hoop van harte dat het gaat helpen.

volgende week maandag weer een afspraak in het ziekenhuis. Follikels tellen en dan krijg ik te horen hoeveel eenheden gonal f ik moet spuiten. Vanaf volgende week dus 2 injecties. Maaaaaar als het even meezit ben ik daardoor ook van de hoofdpijn af. Duimen maar.

(13)