Somewhere over the rainbow

Somewhere over the rainbow

November 2017 Wachten duurt lang! 14 dagen geduld 14 dagen hopen dat ik niet ongesteld zou worden. Ik was erg prikkelbaar en zei na een week tegen Jos dat ik zeker wist dat het weer niet gelukt zou zijn.. ik wist het zeker! Mama en Jos zijn er dit keer heilig van overtuigd dat het wel raak was. Ze vonden me anders… eerst zien dan geloven. 22 november om 07.00 word ik wakker. Ik besluit het erop te wagen en…

Lees Meer Lees Meer

Cryo update

Cryo update

Gisteren was de dag van de waarheid. De hele week ben ik al zenuwachtig en gaan er allerlei doemscenario’s door m’n hoofd.. het bekende; ‘wat als..?’ Ik moet vertrouwen hebben, vertrouwen in de artsen en de mensen van het lab. Zondag om half 10 gaat m’n wekker. Ik maak Jos wakker en samen gaan we naar beneden en drinken we een kop koffie. M’n telefoon staat roodgloeiend, iedereen wenst ons veel sterkte tijdens het wachten op het belletje. En dan…

Lees Meer Lees Meer

Cryo 1.0

Cryo 1.0

Op mijn verjaardag 22 februari, hadden wij een afspraak in het ziekenhuis. 1 rust cyclus en op de 1e dag van mijn volgende menstruatie moest ik starten met de Progynova. Waar ik normaal een cyclus heb van 32 dagen was er na 38 dagen nog steeds niks te bekennen. Op een gegeven moment toch maar contact opgenomen met het ziekenhuis want dit schiet niet op. De hele planning ligt in de war en niet alleen die van ons maar ook…

Lees Meer Lees Meer

22 maart 2016

22 maart 2016

December 2015. Sinterklaas is in het land. Jos en ik gaan naar Nesselande en drinken daar een glaasje. Terwijl wij van ons glaasje wijn aan het genieten zijn, krijgen wij een wijn doos die gevuld is met proppen papier. Samen maken we deze open en onderin de doos zit een een groen zakje. Dit blijkt het zakje van Scrabble te zijn. Vergezeld met een gedicht maken wij van de letters in het zakje een zin. Een reisje naar New York. Jos…

Lees Meer Lees Meer

This is it…

This is it…

Het is al een maand stil op m’n blog. Ik had er geen energie voor om een bericht te plaatsen. Er is veel gebeurd. De eerste terugplaatsing is helaas mislukt. Wat een klap was dit zeg, we hadden er allebei zo verschrikkelijk op gehoopt. Maar als ik nu terugkijk denk ik zomaar dat het mislukt is omdat ik zelf gewoon totaal niet gezond was. Ik had nog steeds heel veel klachten. Ik ben 5 weken thuis geweest van werk en…

Lees Meer Lees Meer

6 februari

6 februari

we zijn weer een week verder. een week waarin ik echt heel veel pijn gehad heb door de punctie. De echo afgelopen woensdag bevestigde in ieder geval m’n pijn. Veel bloed en vocht in m’n linker eierstok. M’n buik was opgezet door het vocht in m’n buikholte. M’n bloedwaarden zijn nog steeds niet goed…. en weer krijg ik te horen; je moet rust houden, loop alleen naar het toilet en naar je bed, en drink veel. Alleen dat zou ervoor…

Lees Meer Lees Meer

Dag van de punctie

Dag van de punctie

zondag ochtend 29 januari… ik heb heel slecht geslapen van de spanning… stik zenuwachtig. 08.10 uur stappen we de auto in opweg naar Utrecht. Doodstil op de snelweg.. en we zijn dus ook ruim op tijd in het ziekenhuis. Iedere stap die ik zet bungelen m’n eierstokken in m’n lichaam. Iets voor 9 uur komen we op de afdeling. Jos doet zijn ding, en om half 10 word ik naar binnen geroepen. ik vertel alvast aan de arts dat ik…

Lees Meer Lees Meer

Update

Update

Zo, even de tijd gevonden voor een update. het is een ontzettend heftige week geweest. Afgelopen week zijn we op de dinsdag na iedere dag in het ziekenhuis geweest. M’n buik zit vol… vol met follikels en hopelijk ook met eitjes. Toen we afgelopen maandag naar het ziekenhuis gingen was al duidelijk dat de follikels goed aan het groeien waren. Nog lang niet groot genoeg. Ik werd naar huis gestuurd en moest een afspraak maken voor woensdag. Dit was omdat…

Lees Meer Lees Meer

We zijn er bijna..

We zijn er bijna..

jeetje.. de tijd vliegt toch wel voorbij hoor. na ons laatste ziekenhuis bezoek helemaal vergeten een update te plaatsen, dus nu alsnog. afgelopen maandag 16 januari moesten we om half 11 in het ziekenhuis zijn. De eerste echo na al die hormonen. Was best een beetje zenuwachtig wat er te zien zou zijn. Ruim op tijd werden we geholpen. De arts moest een aantal keer tellen. Wat een hoop follikels!!!! Links zitten er minsten 18 (na 4 keer opnieuw tellen…

Lees Meer Lees Meer

We zullen doorgaan

We zullen doorgaan

vandaag 8 januari ben ik al bijna 3 weken in de weer met de injecties. het gaat goed, althans goed… ik begin toch wel last te krijgen van de hormonen wat resulteert in verschrikkelijk moe zijn, 24 uur per dag knallende koppijn, prikkelbaar en niet kunnen slapen. Het enige moment wanneer ik wel kan slapen is overdag. Echt handig is dat niet want dan slaap ik snachts niet. Ik probeer wakker te blijven overdag, en soms heb ik nachten dat…

Lees Meer Lees Meer